kabanata 1

Bagong Simula

Pananaw ng Hindi Kilalang Tauhan

Tumunog ang alarm.

Isang bagong araw.

"Hays, kailangan ko na namang bumangon."

Bumangon ako at nag-ayos. Naligo, nagsipilyo, at ginawa ang mga gawaing bahay. Nagluto ako ng almusal para kay Tatay at sa kapatid ko, tapos ay inayos ko na ang mga gamit ko.

Isa na namang araw sa kolehiyo.

Nagpaalam ako sa pamilya ko at lumabas ng bahay. Sumakay ako ng bus papunta sa eskwela.

Naging napakahirap ng buhay ko mula noong umalis si Nanay.

Parang mabigat na pasanin ang bawat araw.

Kahit na maayos naman ang lahat, parang may kakaiba sa kilos ni Tatay.

May tinatago siya sa akin.

At alam ko 'yun.

Pero hindi ko maintindihan kung bakit niya kailangang maglihim. Ibig sabihin ba nito may bago na siyang kasintahan? Eh kahit meron man, hindi naman ako manggugulo o tatakutin ko 'yun!

Naiintindihan ko naman. Dalawang taon na rin naman ang nakalipas. Kung gusto niya ng makakasama, ayos lang sa akin 'yun!

Pero madalas siyang lumalabas tuwing gabi at umuuwi na madaling-araw.

Pero wala naman akong pakialam doon. Ang mahalaga sa akin ay makatapos ako ng pag-aaral at maging isang siyentipiko. Isang taon na lang at makakatapos na ako. Pagkatapos, aalis ako at titira sa malayong lugar.

Ang kapatid ko naman, si Christopher, o mas kilala bilang Chris, ay negosyante na. Handa na siyang pamunuan ang negosyo ni Tatay, kaya naman malaya akong pumili ng sarili kong landas.

Isa 'yun sa mga magagandang bagay na natitira pa sa buhay ko.

Dumating na ako sa paaralan. Wala namang pinagbago, pero araw-araw ay lalo itong nagiging mainipin.

Kahit na ako mismo ang pumiling maging siyentipiko, medyo nakaka-boring talaga dito. Maniwala kayo, kahit yung mga matatalino ay ayaw na rin dito.

Basta, pumasok na ako sa silid at umupo sa pwesto ko. Maya-maya ay dumating na ang guro.

"Kaya mga bata, espesyal ang araw na ito!" masaya niyang sabi.

"Anong espesyal? Valentine's Day ba ngayon?" tanong ko sa isip ko.

"Ngayong araw, bibisita dito ang CEO ng Montefalco Enterprises!" anunsyo niya at kitang-kita ang ngiti sa kanyang mukha.

"Bakit naman siya pupunta dito? Science college ito. Dapat sa business school siya pumunta," naisip ko.

"Gusto ko na kumilos kayo nang maayos sa harap niya. Huwag kayong gagawa ng eksena. At lalo na kayong mga babae, ingatan ninyo ang inyong imahe," sabi niya sabay kindat.

"Hays, kilala ko na ang mga babae dito. Siguradong mahihirapan 'yang CEO na 'yan pagdating dito. Tignan niyo lang kung paano sila magpapapansin at magpapaligaw-ligaw sa harap niya."

Naghintay ako nang mahinahon hanggang sa dumating ang hinihintay na bisita.

Sa oras na itinakda, tinawag kami ng guro sa bulwagan at sinabing dumating na siya. Pumunta kami doon at nakita ko siyang nakatayo.

Ang gwapo niya talaga.

Parang obra maestra ang itsura niya.

Perpekto ang mukha at ang ganda ng suot niyang damit.

Tunay na bilyonaryo.

Nakatayo lang ako at namamangha habang hinihintay siyang magsalita. Ang ganda niya talaga sa personal. Madalas ko lang siyang makita sa TV, pero ibang-iba siya kapag kaharap mo.

Sobrang perpekto ang lahat tungkol sa kanya.

Mayroon siyang isang uri ng presensya na namumuno at nakaka-intimidate.

"Hello, College Tre!" bati niya.

"Siguradong nagtataka kayo kung bakit ako nandito. Sa totoo lang, narito ako para pumili ng estudyanteng may pinakamataas na potensyal at kaalaman para magtrabaho sa kumpanya ko," paliwanag niya.

"Mabuti na lang magaling ako sa pag-aaral. Baka sakaling mapili ako! Kung mangyari man 'yun, ang sarap siguradong makatrabaho ang isang bilyonaryo!"

"Matapos kong suriin ang lahat ng records at isaalang-alang ang opinyon ng mga guro, napili ko ang limang estudyanteng ito," sabi niya. "Cassie, Erica, Henry, Sam at Isabella."

"Yehey! Napili ako!"

Tama kayo, Isabella ang pangalan ko.

"Lumapit dito ang limang pangalan na nabanggit ko," utos niya.

Lumapit ako habang halatang halata ang kaba sa mukha ko. Napilitan lang akong ngumiti.

Tiningnan niya isa-isa ang mga napili. Mula kay Cassie, dumaan kay Erica, Henry, Sam, at huli ay ako. Totoo lang, mas matagal niya akong tiningnan kaysa sa iba, tapos ay bigla siyang ngumisi nang bahagya.

"Ano ang buong pangalan mo?" tanong niya sa akin.

Bumilis nang bumilis ang tibok ng puso ko, lalo na at lahat sila nakatingin sa amin nang may pagtataka.

"Bakit ako pa ang tinanong niya niyan?"

"A-ako po si Isabella Montefalco," sagot ko.

Tumango siya na parang may naintindihan. "Nakikiramay ako sa pagkawala ng nanay mo. At kung hindi ako nagkakamali, ang kapatid mo ay nasa negosyo rin, tama ba?" tanong niya.

Nagulat ako.

"Bakit alam ng CEO ng ganito kalaking kumpanya ang tungkol sa pamilya ko?"

"O-opo," sagot ko.

"At ang pangalan niya ay Christopher Montefalco," dugtong niya. Tumango lang ako at sumagot ng "Opo."

Ngumiti siya.

"Kaya ngayon, hinihiling ko na tawagan ninyo ang inyong mga magulang o guardian. Tanungin niyo kung papayag silang dalhin kayo sa opisina ko ngayon para sa ilang pagsusulit. At syempre, kung papayag din silang magtrabaho kayo sa kumpanya ko sakaling mapili kayo," sabi niya. Tumango kaming lahat nang masaya.

"Sa totoo lang, sila lang yung masaya. Ako..."

"Sino kaya ang tatawagan ko?" "Kilala ba ng kumpanya ang pamilya ko?"

"O-oo," sagot ko.

"At ang pangalan niya ay Gabriel Montefalco," sabi niya. Tumango ako at sumagot, "Oo."

Ngumiti siya.

"Kaya ngayon, hinihiling ko sa inyong lahat na tawagan ang inyong mga pamilya at tanungin kung handa na silang payagan kayong pumunta sa opisina ko para sa ilang pagsusulit ngayong araw. At kung papayag din ba silang magtrabaho kayo sa kumpanya ko sakaling mapili kayo," sabi niya. Lahat kami ay masayang tumango.

Sa totoo lang, masaya silang lahat.

Pero sino ang tatawagan ko?

Kahit papaano, kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan ang Kuya ko na si Marco. Hindi ko pwedeng sabihin kay Papa. At saka, wala naman akong pakialam kung malaman man niya.

"Hello Elena. Ayos ka lang ba?" tanong ni Marco nang sumagot siya.

"Oo naman Marco. Kailangan ko lang... kailangan ko lang pumunta sa Montefalco Group ngayon, kasi-"

"ANO?!"

"Oo nga eh, dumating mismo ang CEO dito para pumili ng mga estudyante na pwedeng magtrabaho o mag-research sa kumpanya nila. Kasama ako sa napili kasama ang apat pa."

"Ahh."

"Kaya tinatawagan lang kita para ipaalam na pupunta ako doon."

"Ligtas ba doon?"

"Mukhang oo naman. Sikat na negosyante 'yun eh," sagot ko.

Marami siyang kilalang mga negosyante at siguradong kilala niya si Mr. Montefalco.

"Sabi mo na ba kay Papa?"

"Hindi. Ikaw na ang bahala kung sasabihin mo o hindi," sabi ko.

"Hindi ko sasabihin. Hindi ka naman niya papayagan."

"Salamat, Marco."

"Wala akong ginawa para sa'yo. Alam mo naman 'yun, 'di ba?" tanong niya.

"Oo naman," sagot ko.

"Sige, bye."

"Uy... wish mo naman ako good luck. Wala na kasing ibang magwi-wish sa akin eh," sabi ko.

"Alam mo naman na hindi ako naniniwala sa mga ganyang bagay, kaya ibaba mo na 'yan!" sabi niya.

"Sige..." sabi ko at akmang ibababa na sana ang tawag nang magsalita siya ulit.

"Teka!"

"Ano?"

"Good luck." Napangiti ako.

"Salamat, bye!"

"Bye."

Kilala ko ang Kuya ko. Palagi siyang naninibago at parang walang pakialam sa akin. Pero alam ko, pinapakita lang niya 'yun. Sa kaibuturan ng puso niya, mahalaga ako sa kanya. Ganoon din naman ako. Pinapakita ko ring wala akong pakialam sa kanya, pero hindi totoo 'yun.

Masaya ako dahil mabibigyan ako ng pagkakataong maipakita ang galing ko at makapagtrabaho sa isang malaking kumpanya. Pangarap ko talaga 'to. Sobrang saya ko kung sakaling matanggap ako. Pero may kakaiba...

Paano niya nakilala ang Kuya ko?

Paano niya nakilala si Mama?

Paano niya ako nakilala?

At higit sa lahat, bakit siya ngumisi nang nakatingin sa akin?

Wala naman siguro siyang masamang balak, hindi naman ako yung tipo ng babae na maganda at sexy. Simple lang naman ako. Pero kahit ganun, may naramdaman akong kakaiba.

Kilala niya ako. Kaya pala tinanong niya ang buong pangalan ko.

Pero hindi ko naman siya nakilala noon.

At kung may alam man ang Kuya ko, sinabi na sana niya sa akin.

Basta kailangan kong makuha 'to.

Dito ko mabubuo ang kinabukasan na gusto ko.

Ito na ang pagkakataon ko.

At kailangan kong magtagumpay.

Okay na ba ito? Pwede pa nating baguhin kung may gusto ka pang ibang pangalan.