kabanata 2

Pananaw ni Elena

Pumunta kami sa kumpanya niya. Naghanda ang CEO ng dalawang sasakyan para sa aming lima. Ang mga lalaki sa isa, at kaming mga babae naman sa kabila. Mabuti naman at naging maingat sila sa aming kaligtasan.

Pagdating ko sa gusali...

WOAH.

Ang ganda!

Sobrang tangkad at elegante ng itsura nito. Napakaraming bintana at talagang nakakamangha ang disenyo. Lahat kami ay natulala sa ganda ng lugar.

"Tara na," sabi ni Cassie at sabay-sabay kaming pumasok.

"Kaya ako nga pala si Gabriel Montefalco at ito ang pag-aaralan ninyo. Kailangan ninyong alamin kung ano ito," sabi niya pagdating namin sa bulwagan.

May isang maliit na insekto sa loob ng garapon.

Ibang-iba ito.

Wala akong nabasa o narinig tungkol dito noon.

Ni hindi ko man lang ito nakita kahit sa litrato.

"Ito ay isang endangered species. Gagawa kayo ng kumpletong research at ako mismo ang titingin sa mga ipapasa ninyo," sabi niya. "Lalo na ikaw, Elena," dugtong pa niya.

Nanlaki ang mga mata ko. Bakit ako pa ang binanggit niya nang ganoon?

Bakit parang espesyal ako sa kanya?!

Ayokong pinagtutuunan ako ng pansin!

Pero ngayon, lahat sila nakatingin sa akin.

"Anong koneksyon mo kay Mr. Montefalco?" tanong ni Cassie nang pumasok na siya sa kwarto niya.

"Ewan ko ba. Ni hindi ko nga siya kilala!" sagot ko. Napabuntong-hininga na lang siya.

"Sige, simulan na natin. Good luck sa lahat!" sabi ni Cassie at dinala kami ng isang empleyada sa kanya-kanyang kwarto.

Sobrang sosyal ng mga kwarto.

Kumpleto sa gamit tulad ng microscope, computer para sa research, at iba pa.

Ang galing talaga.

Si Cassie lang ang kaibigan ko dito. O masasabi kong siya lang talaga ang kaibigan ko.

Maganda siya, at hindi lang sa panlabas kundi pati sa ugali.

Lagi niya akong tinutulungan sa lahat ng bagay. Tunay na kaibigan.

Sabi nga nila, "A friend in need is a friend indeed." Kaya siya talaga ang tunay na kaibigan.

Binuksan ko ang computer. May lumabas na mensahe:

"Simula na ang oras ninyo. Kailangan ninyong matapos ito bago mag-alas singko ng hapon. Isa pa, Elena, gusto sana kitang makausap ang kapatid mo. Sabihan mo siya."

What. The. Fuck.

Kapag binanggit niya ulit ang pangalan ko, papatayin ko siya.

Seryoso, nakakakilabot. Parang alam niya ang lahat tungkol sa akin, at ngayon gusto pa niyang makausap ang Kuya ko. Sobrang creepy talaga.

Pero sige, mag-focus na lang muna ako sa trabaho.

Sinimulan ko na ang pag-aaral sa insekto, base sa reaksyon nito sa iba't ibang sitwasyon.

Alas-kwatro y medya na.

Kailangan ko na lang tapusin ang conclusion.

"...at sa kabuuan, napag-alaman kong ito ay isang Euspinolia militaris." Tapos na ako.

Alam niyo ba ang nakakagulat?

Bakit kaya tumagal ako? Kasi may mga naging eksperimento na pala dito kaya nagbago ang itsura nito. Ang tindi naman.

Bumalik ako sa bulwagan para ipasa ang gawa ko. Nakita kong naipasa na ng lahat at nasa cafeteria na sila.

Pumunta ako sa opisina ni Mr. Montefalco para ibigay ang file ko.

Kumatok ako at hinintay ang sagot niya.

Maya-maya ay pinapasok na ako. Pagpasok ko, tumingin siya sa akin... pero parang sinisipat niya ang buong pagkatao ko.

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. Parang tumatagos ang tingin niya sa akin. Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko.

"S-sir, heto po ang report ko," sabi ko.

Tiningnan niya ang hawak ko at tumango. Kinuha niya ito at inilagay sa mesa. Wala akong ibang nakitang files doon. Bakit parang ang daming kakaiba dito?

"Sige po, aalis na po ako..." sabi ko at tatalikod na sana nang pigilan niya ako.

"Ms. Elena!" tawag niya. Natigilan ako. Ang sarap pakinggan ng pangalan ko pag binibigkas niya.

Humarap ulit ako sa kanya.

"Opo, Sir?" tanong ko.

"Gusto kong sabihin mo sa kapatid mo na gusto ko siyang makausap," sabi niya.

Bakit ba siya interesado sa pamilya ko?

Bakit ba gusto niyang makausap ang Kuya ko?!

"O-opo sir," sagot ko. Tumango siya at tatalikod na sana ako.

Pero teka... pwede ko naman sigurong itanong kung paano niya kami nakilala, 'di ba?

Kasi hindi naman pangkaraniwan na makakilala ka ng isang sikat na tao at alam na alam niya ang lahat tungkol sa iyo, gaya ng ginagawa niya.

Lumingon ulit ako at nagtanong.

"Sir, p-paano niyo po nakilala ang pamilya ko?" tanong ko. Napabuntong-hininga siya.

Bigla siyang tumayo at lumapit sa akin. Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Hindi ko naman intensyon, pero parang hindi ako makagalaw. Sobrang lapit niya sa akin kaya parang nawawala ako sa sarili ko.

Bwisit na hormones 'to.

"Alam ko ang lahat tungkol sa iyo, higit pa sa inaakala mo," bulong niya sa tenga ko.

Hindi ko namalayan na namumula na pala ako at umaatras nang bahagya, nang hawakan niya ang pulso ko para pigilan ako.

"Kaya... sasabihan mo ang kapatid mo, 'di ba?" tanong niya.

Tumango na lang ako nang wala sa loob at nakita kong napangisi siya nang makita ang itsura ko.

"Pwede ka nang umalis," sabi niya nang dahan-dahan at binitawan ang kamay ko.

Tumakbo ako palabas at hindi huminto hangga't hindi ako nakasakay ng taxi pauwi.

Ngayon, kailangan kong sabihin kay Marco na gusto siyang kausapin nito.

Bakit ba gusto niyang makausap ang Kuya ko?

Paano sila magkakilala?

Kung tungkol naman sa negosyo, pwede naman silang magkita nang sila lang!

Bakit kailangan akong idamay pa?

Pagdating ko sa bahay, nandoon si Papa at si Marco. Hindi ko sila pinansin at dumiretso na lang ako sa kwarto ko. "Pwede ka nang umalis," sabi niya nang dahan-dahan at binitawan ang kamay ko.

Tumakbo ako palabas at hindi huminto hangga't hindi ako nakasakay ng taxi pauwi.

Ngayon, kailangan kong sabihin kay Marco na gusto siyang kausapin nito.

Bakit ba gusto niyang makausap ang Kuya ko?

Paano sila magkakilala?

Kung tungkol naman sa negosyo, pwede naman silang magkita nang sila lang!

Bakit kailangan akong idamay pa?

Pagdating ko sa bahay, nandoon si Papa at si Marco. Hindi ko sila pinansin at dumiretso na lang ako sa kwarto ko.

Nag-message ako kay Marco pagpasok ko sa kwarto ko.

Pananaw ni Marco

"Marco, paki punta ka dito sa kwarto ko," message ni Elena.

Naku, mukhang may gulo na naman ito. Tumayo ako at naglakad papunta doon.

"Saan ka pupunta?" tanong ni Papa.

Ang hilig talaga niyang mag-utos, kahit pupunta lang ako sa kwarto ng kapatid ko.

"Sa kwarto ni Elena," sagot ko.

"Bakit?" tanong niya ulit.

"Wala akong nakikitang dahilan para ipaliwanag pa 'yan sa inyo," sagot ko.

"Ayokong sirain mo ang buhay mo gaya ng ginawa niya," sarkastikong sabi niya.

"Siya? Siya ay isang matalino at may magandang kinabukasan. Kaya huwag mo siyang pakialaman," sagot ko.

"Ingatan mo ang pananalita mo, anak!" sigaw niya.

"Pasensya na po. Babalik din ako agad," sabi ko nang mahina at dumiretso na sa kwarto niya.

Kumatok ako at pinagbuksan niya ako.

"Bakit ako nandito?" tanong ko. "Alam mo naman na naiinis ako kay Papa kapag nagkakasundo tayo, 'di ba?"

"Alam ko Kuya. Pakinggan mo lang muna ako," sabi niya. Tumango ako at pumasok kami sa loob at umupo sa kama.

"Hmm," sabi ko.

"Kilala mo ba si Mr. Montefalco?"

"Si Gabriel Montefalco?" tanong ko.

"Oo," sagot niya.

"Ano naman tungkol sa kanya?"

"Sabi niya sa akin... gusto ka raw niyang makausap," sabi niya.

"Para saan?" tanong ko.

"Ewan ko... pero may kakaiba Kuya. Alam niya ang lahat tungkol sa akin, kay Mama at sa'yo," kwento niya.

Alam niya ang lahat? Naku po.

"Sige, huwag kang mag-alala. Kakausapin ko siya," sabi ko nang seryoso.

"Salamat Kuya."

"Bye," sabi ko at umalis na.

Anong nangyayari dito?

Nakarating pa ba siya kay Elena?

Kailangan ko siyang makausap at ayusin ito kahit anong mangyari. At hindi ko pwedeng sabihin lahat kay Papa. Ako na lang ang bahala para protektahan siya sa anumang panganib.

Nag-message ako kay Gabriel.

"Marco ito. Anong kailangan mo?"

"Magkita tayo sa lugar na ito, eksaktong alas-otso," sagot niya.

Sana hindi ito laro lang. Hindi ko pwedeng isugal si Elena.