Chapter 3: Instant Fiancée

Kung akala ko ay sa opisina kami magkikita, mali ako. Dinala ako ng driver ni Jaxon sa isang mansyon sa Forbes Park na mas malaki pa sa munisipyo namin sa San Isidro. Ang gate pa lang, parang kayang harangin pati kamatayan sa sobrang tibay.

​"Ma'am, dito po tayo," sabi ng driver habang pinagbubuksan ako ng pinto.

​"Kuya, huwag niyo na po akong i-Ma'am. Kiket na lang, o kaya Future Madam para practice," biro ko habang bumababa ng sasakyan.

​Pagpasok ko sa loob, muntik na akong himatayin. Ang chandelier sa kisame, parang kumpol ng mga diamante. Ang sahig, sobrang kinang na nakita ko na ang reflection ng butas kong medyas.

​"You're late," isang baritono at malamig na boses ang bumasag sa pagkamangha ko.

​Nakatayo si Jaxon sa itaas ng grand staircase. He looked devastatingly handsome in a navy blue suit. Bumaba siya nang dahan-dahan, ang bawat hakbang niya ay parang tunog ng future husband ko.

​"Eh, Ser Jaxon, traffic po kasi sa EDSA. Akala ko nga maglalakad na lang ako eh," paliwanag ko habang inaayos ang bitbit kong backpack na may burdang "Nueva Ecija High School."

​"Stop calling me Ser. From now on, in front of my grandmother, I’m Jaxon. Or Knight. Or whatever romantic nonsense you call your boyfriends," he said, stopping right in front of me. He looked at my floral dress again and winced. "And we seriously need to do something about your... aesthetic."

​"Bakit? Maganda naman 'to ah! Galing pa 'to sa ukay-ukay, pre-loved ng isang rich kid sa Baguio!" depensa ko.

​"My grandmother, Doña Aurora, is a very traditional woman. She expects me to marry someone... refined. Sophisticated. Not someone who looks like she’s about to sell me insurance," he sighed, then signaled a group of women waiting at the side. "Take her. Clean her up. We have thirty minutes before the plane lands."

​Para akong manok na sasabungan na pinaliguan, minake-up-an, at binihisan ng tatlong babae. Isinuot nila sa akin ang isang simple pero sobrang mahal na cocktail dress na kulay beige.

​Paglabas ko ng kwarto, muntik nang mabitawan ni Jaxon ang hawak niyang wine glass.

​"Oh... you actually look... human," he muttered, though his eyes lingered on me a bit longer than usual.

​"Human lang? Hindi ba 'Dyosa'?" ikot ko pa sa harap niya.

​"Don't push your luck, Marikit," he warned. "Remember the rules, no Tagalog slang in front of Lola. You’re a daughter of a wealthy landowner in the North. We met in Paris while you were studying art. Got it?"

​"Art? Eh, drawing nga ng bahay-kubo, hindi ko mapantay ang bubong," bulong ko.

​"Just nod and smile. I'll do the talking."

​Eksaktong bumukas ang pinto ng mansyon at pumasok ang isang matandang babae na sobrang regal ang dating. Naka-terno siya, may perlas sa leeg, at ang tingin niya ay parang X-ray machine. Si Doña Aurora.

​"Jaxon, my dear grandson!" wika ng matanda. "Is this the girl you’ve been hiding from me?"

​Lumapit kami ni Jaxon. Biglang inakbayan ako ni Jaxon—mabigat, mainit, at nakakakuryente ang hawak niya sa balikat ko.

​"Yes, Lola. This is Marikit," Jaxon said, his voice suddenly soft and full of fake affection. "My fiancée."

​Tumingin sa akin si Doña Aurora. "Marikit? A very traditional name. Tell me, hija, where did you and my grandson meet? He said it was in Paris, but your tan... it looks like you’ve spent a lot of time under the sun."

​Nataranta ako. Paris? Sun? "Ah... opo! Sa Paris po! Kasi po Lola... ano... ang init po doon sa Paris! Sobra! Nag-sunbathing po ako sa tapat ng Eiffel Tower habang kumakain ng... croissants with bagoong!"

​Nabilaukan si Jaxon sa sarili niyang laway. "Croissants with what?"

​"I mean... cheese! French cheese po!" bawi ko agad habang pinandidilatan ako ni Jaxon.

​Nanatiling seryoso ang mukha ni Doña Aurora. "I see. Well, Jaxon has never mentioned a girl before. He’s always been so... cold. But look at him now, he can’t even take his hand off your shoulder."

​Tumingin ako kay Jaxon. Nakangiti siya kay Lola, pero ang mga daliri niya ay bahagyang humihigpit sa balikat ko ito'y isang senyas na "umayos ka kundi patay ka sa akin."

​"I love her, Lola," Jaxon said, looking me straight in the eyes. "I’ve never met anyone as... unique as Marikit."

​Sa sobrang galing niyang umarte, pati ako, muntik nang maniwala. Ang bango niya, ang lapit niya, at ang mga mata niyang parang tunay na nangungusap.

​"Good," sabi ni Doña Aurora. "Because since you’re already engaged, I’ve decided to stay here in the Philippines until the wedding. Which should be... next month."

​"Next month?!" sabay naming sigaw ni Jaxon.

​"Why? Is there a problem?" taas-kilay na tanong ni Lola.

​"No... no problem at all, Lola," sagot ni Jaxon habang pinipilit ang isang ngiti. "Right, honey?"

​Lumingon siya sa akin. "Honey" daw? Kinilabutan ako pero kailangang panindigan 'to. Five million pesos ang nakataya dito, Kiket!

​"Opo, 'Honey'! Kahit bukas pa, keri ko na!" sagot ko.

​Tumingin sa akin si Jaxon na para bang gusto niya akong ipakain sa pating. Mukhang nagsisimula pa lang ang totoong gulo.