Chapter 4: Ang Aso't Pusa

​Nang masiguradong nakaakyat na si Doña Aurora sa kanyang suite sa second floor, agad na binitawan ni Jaxon ang balikat ko. Para siyang nakahawak ng uling sa bilis ng pag-alis ng kamay niya.

​"Croissants with bagoong?! Are you out of your mind?!" sigaw niya habang niluluwagan ang kanyang necktie. "I told you to act sophisticated, not like a food blogger with a death wish!"

​"Grabe ka naman, Ser—este, Jaxon. 'Yun lang ang pumasok sa isip ko! At saka, totoo namang masarap ang bagoong, malay ko ba kung anong sawsawan nila sa Paris!" sagot ko habang hinuhubad ang sapatos kong masakit na sa paa.

​"Listen to me, Marikit. This is not a joke. One more slip-up like that and my grandmother will realize this is a sham. And if she finds out, I lose my position in the board, and you... you get zero. Nada."

​Naglakad siya palapit sa akin, ang aura niya ay sobrang bigat. "And what's with the 'Honey' thing? You sounded like a dying cat."

​"Aba, ikaw ang unang tumawag sa akin ng 'Honey'! Sumakay lang ako! At saka, pasalamat ka nga at ang galing ko umarte. Nakita mo ba 'yung ngiti ni Lola? Tuwang-tuwa siya sa akin!"

​"She's not happy because of you. She's happy because she thinks she finally has a chance to control my life through a wedding," Jaxon paced back and forth, his hands inside his pockets. "And now she's staying here. This means you can't go back to that... rat hole you call a boarding house."

​"Hoy, hindi rat hole 'yun! May pangalan 'yun, The Palace!" depensa ko. Pero sandali... "Wait, ibig mong sabihin... dito ako titira? Sa mansyon na 'to?"

​"Unfortunately, yes," he looked at me with pure annoyance. "Lola expects us to be inseparable. You’ll stay in the guest room next to mine. But let’s be clear, stay out of my way, stay out of my room, and for the love of God, stay out of my sight unless she's around."

​"Grabe ka naman makapagsalita, parang may nakakahawa akong sakit," bulong ko habang nakatingin sa malaking hagdanan. "Pero sige, deal. Basta ba may aircon 'yung kwarto ko at masarap ang ulam."

​"You're unbelievable. You’re about to live in a fifty-million-dollar mansion and your priority is the ulam?" Jaxon shook his head, looking at me like I was an alien species.

​"Siyempre! Paano ako makakapag-isip ng mga sophisticated na sasabihin kung gutom ako? At saka Jaxon, relax ka lang. Masyado kang seryoso sa buhay. Kaya ka siguro walang girlfriend kasi kahit 'yung hangin, natatakot dumaan sa harap mo."

​Tumigil siya sa paglalakad at lumingon sa akin. Ang mga mata niya ay nanliliit. "I don't have a girlfriend because I don't have time for nonsense. And right now, you are the biggest 'nonsense' in my life."

​Lumapit ako sa kanya, hindi nagpapatalo. "Nonsense pala ha? 'E bakit ako ang kinuha mo? Ang dami-daming model d’yan, 'yung mga sosyal na marunong mag-French, pero ako na laking-bukid ang tinawagan mo. Alam mo naisip ko kung bakit..."

​"Why?" he asked, his voice low and dangerous.

​"Kasi alam mong ako lang ang totoong tao na makakatagal sa ugali mong pang-demonyo," sabay ngiti ko nang malapad.

​Napatanga si Jaxon. Marahil ay hindi siya sanay na may sumasagot sa kanya nang ganoon. Akala niya siguro ay mada-daan niya ako sa pa-English-English niya.

​"Just... just go upstairs," he stuttered for the first time. "The butler will show you your room. I have work to do. And please, don't touch anything. Especially the art pieces. They cost more than your province."

​"Opo, Ser Bilyonaryo! I’ll be a good girl!" sigaw ko habang paakyat ng hagdan.

​Habang naglalakad ako, narinig ko siyang nagmura nang mahina. "What did I get myself into?"

​Napangiti ako. Welcome to the Kiket experience, Jaxon Knight Silverio. Hindi mo alam, pero sisiguraduhin kong hindi mo makakalimutan ang araw na pinatuloy mo ang isang Marikit Tolentino sa buhay mo.

​Pagpasok ko sa kwarto ko, tumalon agad ako sa kama. Sobrang lambot! "Lord, kung panaginip 'to, 'wag niyo muna akong gisingin. Hayaan niyo muna akong makatikim ng aircon na hindi maingay!"