Library
Search
Home / Romance / Ang Pantasya Kong Bilyonaryo / Chapter 11

Share

Chapter 11

Author: CESSYPRINCE
last update publish date: 2026-03-10 08:02:43

Marikit Tolentino POV

Ang sumunod na araw ay nagsimula sa isang marangyang almusal, ngunit ang atmospera ay biglang nagbago nang bumukas ang malaking pinto ng mansyon nang walang abiso. Isang babaeng tila galing sa cover ng isang fashion magazine ang pumasok. Nakasuot siya ng pulang dress na hapit sa katawan, may suot na mamahaling salamin, at ang bawat hakbang niya ay tila nagpapahiwatig ng awtoridad.

"Jaxon, darling! I heard the news, and I just couldn't believe it," bungad ng babae sabay
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Previous Chapter Next Chapter
Locked Chapter

Latest chapter

  • Ang Pantasya Kong Bilyonaryo   Chapter 19

    Kinabukasan, maagang-maaga pa ay abala na si Nanay Myrna sa kusina. Ang amoy ng pritong isda, inihaw na liempo, at sariwang ensaladang talong ay humahalimuyak sa buong bahay. Ngayon ang araw ng boodle fight—isang tradisyon namin sa pamilya tuwing may espesyal na okasyon, at ngayon, espesyal ito dahil nandoon si Jaxon. "Marikit, tulungan mo ako rito sa paglalatag ng dahon ng saging sa mesa," tawag ni Nanay. Nakita ko si Jaxon na lumabas ng kwarto. Mukhang mas maayos na ang kanyang gising kumpara noong unang gabi. Nakasuot pa rin siya ng simpleng t-shirt, at kahit na medyo magulo ang buhok, ang kanyang mga mata ay nagniningning sa excitement. "May maitutulong ba ako?" tanong ni Jaxon habang papalapit sa amin. "Oo naman," sagot ni Nanay na may ngiti. "Pakikuha mo 'yung mga plato at baso sa labas. At tulungan mo si Tatay na maghain ng kanin sa gitna ng dahon." Sinunod ni Jaxon ang utos nang walang pag-aalinlangan. Hindi ko akalain na makikita ko ang isang taong may-ari ng napakarami

  • Ang Pantasya Kong Bilyonaryo   Chapter 18

    Matapos ang nakakapagod na araw sa bukid, ang kalangitan sa San Isidro ay binalot ng kulay kahel at lilang mga guhit, hudyat ng pagtatapos ng araw. Pagdating namin sa aming kubo, amoy lupa at pawis pa rin kami, ngunit may kakaibang saya na namumuo sa aming mga dibdib. Sa labas, nagsisimula nang magtipon-tipon ang mga kalalakihan sa aming baryo. May nagdala ng ilang bote ng lokal na lambanog, at ang usok mula sa inihaw na isda at gulay ay masarap na bumabalot sa hangin. "Jaxon! Halika na, sumama ka na sa inuman!" sigaw ni Mang Berting, ang aming kapitbahay na kilala sa pagiging masayahin. "Isang baso lang para mawala ang pagod sa bukid!" Nag-aalangan si Jaxon. Tumingin siya sa akin, marahil ay sinusuri kung dapat ba siyang makihalubilo sa mga taong hindi niya naman kinagagalawan. Ngunit nang makita niya ang aking ngiti at ang pagtanggap ng mga tao sa kanya, bumaba ang kanyang depensa. "Sige, sasama ako," sagot niya sa wakas, bahagyang nahihiya ngunit desidido. Naupo kami sa mga

  • Ang Pantasya Kong Bilyonaryo   Chapter 17

    Ang sikat ng araw ang nagsilbing alarm clock namin, hindi tulad ng digital na orasan ni Jaxon sa kanyang penthouse. Paglabas ko ng silid, nakita ko siya na nakaupo sa gilid ng banig, hinahaplos ang kanyang likod na mukhang nangangalay pa rin dahil sa tigas ng higaan. Ngunit sa kabila ng kanyang pagod, ang mga mata niya ay hindi na ang mga matang puno ng pagdududa kagabi. Ngayon, may bakas na ito ng kuryosidad. "Magandang umaga," bati ko. "Handa ka na ba? Sabi ni Tatay, kailangan ng dagdag na kamay sa pagtatanim ngayong umaga. Mahuhuli na raw tayo sa schedule ng pagtatanim kung hindi tayo kikilos nang maaga." Hindi na siya nagtanong ng "bakit" o "kailangan ba talaga." Nagsuot siya ng lumang t-shirt na pinahiram ni Tatay, isang shirt na medyo kupas na ang kulay at may punit sa balikat at lumabas kami sa ilalim ng papalakas na araw. Habang naglalakad kami patungo sa malawak na palayan, ang putik ay humahatak sa bawat hakbang niya. Ang kanyang mga mamahaling sapatos ay iniwan na niya s

  • Ang Pantasya Kong Bilyonaryo   Chapter 16

    Marikit Tolentino POV Ang bawat hakbang ni Jaxon Knight Silverio sa lupang hindi sementado ay tila isang pagtalikod sa kanyang nakasanayan na buhay. Mula sa kinang ng mga chandelier sa mansyon ng kanyang lola, ang tanging ilaw na sumalubong sa amin ngayon ay ang paos na liwanag ng isang bumbilyang nakasabit sa aming beranda. Ramdam ko ang bigat ng kanyang mga hakbang, ang bawat pagdampi ng kanyang mamahaling sapatos sa tuyong lupa ay tila isang pagrereklamo ng kanyang marangyang pamumuhay. Ang amoy ng gabi sa San Isidro ay kakaiba, hinaluan ng amoy ng damo, basang lupa, at ang matamis na halimuyak ng mga bulaklak sa aming bakuran na hindi kailanman maaamoy sa loob ng isang air-conditioned na sasakyan. "Jaxon, pasensya na talaga," muli kong sambit, bagaman pang-sampung beses ko na itong sinabi ngayong gabi. "Alam kong sanay ka sa higaan na kasing-lambot ng ulap, pero sa amin, ito lang talaga ang kaya naming ialok." Huminto siya sa harap ng aming pintuan na yari sa pinagsamang kah

  • Ang Pantasya Kong Bilyonaryo   Chapter 15

    Marikit Tolentino POV ​Ang umaga matapos ang madamdaming pag-aamin nina Jaxon at Kiket sa loob ng madilim na kwarto ay hindi naging madali. Habang pababa sila sa grand staircase ng mansyon, mahigpit ang hawak ni Jaxon sa kamay ni Kiket. Hindi na ito ang hawak ng isang boss na nag-uutos, kundi hawak ng isang lalaking natagpuan na ang kanyang sandigan. Sinalubong sila ni Doña Aurora sa hapag-kainan, ang kanyang mukha ay kasing-tigas ng marmol, at ang bawat kalansing ng kanyang kubyertos ay tila babala ng isang darating na bagyo. ​"Maupo kayo," maawtoridad na wika ng matanda. "Narinig ko ang inyong mga drama kagabi. Jaxon, Marikit, alam ko na ang engagement na ito ay nagsimula sa isang kontrata, isang transaksyong may presyong limang milyong piso. Bilang isang Silverio, ang panloloko sa pamilya ay isang kasalanang hindi ko basta-basta mapapalampas." ​Naramdaman ni Kiket ang panlalamig ng kanyang mga palad. "Lola, patawad po. Alam ko pong mali ang magsinungaling, pero kailangan ko l

  • Ang Pantasya Kong Bilyonaryo   Chapter 14

    Marikit Tolentino POV Nanatiling tahimik ang garden matapos ang biglaang pagsabog ko. Ang tauhan ni Jaxon na kadarating lang ay napatigil din, tila naramdaman ang bigat ng hangin sa pagitan naming tatlo. Hindi makapaniwala si Doña Aurora, habang si Jaxon naman ay dahan-dahang napapikit, pilit na kumakalma bago harapin ang kanyang lola. "I-ito ba ang totoo?" mahinang tanong ni Lola Aurora. Ang kanyang boses na laging puno ng awtoridad ay bakas ngayon ang lungkot. "Jaxon? Marikit? Isang palabas lang ba ang lahat ng ito?" Hindi ako makahinga. Gusto kong bawiin ang lahat, pero huli na. Tumingin ako kay Jaxon, umaasang ililigtas niya ako, pero nanatili siyang nakatalikod. "Lola, pumasok na po tayo sa loob," malamig na sabi ni Jaxon. "Marikit, bumalik ka na sa kwarto mo. Ngayon din." Wala akong nagawa kundi sumunod. Habang naglalakad ako palayo, narinig ko ang mahinang pag-uusap nila, pero hindi ko na binaling ang tingin ko. Pagpasok ko sa kwarto, agad akong napaupo sa sahig. Ang

More Chapters

You may also like

Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status