All Chapters of Ang Pantasya Kong Bilyonaryo: Chapter 1 - Chapter 10

20 Chapters

Prologue

Sabi nila, libre lang naman ang mangarap, kaya nilubos-lubos ko na. Sa lawak ng palayan namin sa San Isidro, wala akong ibang ginawa kundi ang tumingala sa langit at isipin na balang araw, hindi na putik ang aapakan ko kundi mamahaling tiles ng isang mansion. At siyempre, sa mansion na 'yon, hindi lang ako basta nakatira—asawa ko ang pinakagwapong bilyonaryo sa balat ng lupa. Si Jaxon Knight Silverio. "Kiket! Ano na naman 'yang nginingiti-ngiti mo d’yan? Akala mo ba matatapos 'yang pag-aani mo kung puro ka pagpapantasya kay Jaxon?" sigaw ni Aling Myrna, ang nanay kong walang ibang alam kundi basagin ang trip ko. "Nay naman! Inspired lang ako. Malay mo, pagpunta ko sa Maynila next week para mag-apply na secretary, magkabanggaan kami sa elevator, tapos mahuhulog ang mga papeles ko, magdidikit ang mga balat namin, at boom! True love!" Todo-ngiti kong sagot habang pinapahiran ang pawis sa noo ko gamit ang dulo ng sando ko. "Hay naku, Marikit. Ang layo ng agwat niyo. Langit siya,

Chapter One

Hindi ako pinalaki ni Nanay na basta-basta sumusuko. Kung ang mga peste nga sa palayan namin sa San Isidro, natatalo ko, itong security guard pa kaya na mukhang hindi pa nag-aalmusal? "Kuya, please naman oh! Hindi naman ako masamang tao. Tignan mo, naka-pink pa ako, mukha ba akong terorista?" pakiusap ko kay Kuya Guard na kanina pa ako hinaharangan sa entrance ng Silverio Towers. "Naku, Miss, utos ni Sir Jaxon. Delusional daw kayo. Baka raw mamaya eh bigla niyo siyang sakalin sa loob ng elevator," sagot ni Kuya Guard habang seryosong nakabantay. Napahawak ako sa dibdib ko. "Sakalin? Ang gwapo niyang 'yun, sasakalin ko? Hahalikan ko pwede pa, pero sasakalin? Grabe naman siya sa akin!" Bigo akong naupo sa gilid ng gutter sa tapat ng building. Pinagmasdan ko ang bio-data ko. Medyo may lukot na dahil sa pagkakadapa ko kanina pero keri pa rin 'to. BS Business Administration graduate naman ako sa probinsya, cum laude pa nga (kung bibilangin ang mga absent ng prof namin). "Kiket, i

Chapter 2: Ang Tawag ng Pantasyang Bilyonaryo

Kung sa San Isidro ay huni ng mga ibon at tilaok ng manok ang gumigising sa akin, dito sa Sampaloc, Maynila, ang alarm clock ko ay ang sigawan ng mga kapitbahay at ang tunog ng tambutso ng mga jeep. "Kiket! Buksan mo 'tong pinto! Maliligo na ako, baka ma-late ako sa shift ko!" kalampag ni Lusing sa pinto ng banyo. "Sandali lang, Lusing! Naghihilamos pa ako ng mukha ko!" sigaw ko pabalik habang tinitignan ang sarili ko sa basag na salamin. Ang boarding house namin ay tinatawag na "The Palace" pero ironic, 'di ba? Kasi sa totoo lang, kulungan ito ng kalapati na pinagkasya ang anim na tao. May amoy ng tuyo, may amoy ng sabon, at may amoy ng pag-asa o baka amoy pawis lang talaga ni Lusing. Lumabas ako ng banyo na naka-tapis lang ng tuwalya. "Grabe ka naman, Lusing. Parang hindi tayo magka-boardmate. O, heto ang banyo, sayong-sayo na, pati 'yung baldeng may butas." "O, kamusta ang 'Bilyonaryo Quest' mo kahapon?" tanong ni Lusing habang nagmamadaling pumasok sa banyo. "Balita ko,

Chapter 3: Instant Fiancée

Kung akala ko ay sa opisina kami magkikita, mali ako. Dinala ako ng driver ni Jaxon sa isang mansyon sa Forbes Park na mas malaki pa sa munisipyo namin sa San Isidro. Ang gate pa lang, parang kayang harangin pati kamatayan sa sobrang tibay. "Ma'am, dito po tayo," sabi ng driver habang pinagbubuksan ako ng pinto. "Kuya, huwag niyo na po akong i-Ma'am. Kiket na lang, o kaya Future Madam para practice," biro ko habang bumababa ng sasakyan. Pagpasok ko sa loob, muntik na akong himatayin. Ang chandelier sa kisame, parang kumpol ng mga diamante. Ang sahig, sobrang kinang na nakita ko na ang reflection ng butas kong medyas. "You're late," isang baritono at malamig na boses ang bumasag sa pagkamangha ko. Nakatayo si Jaxon sa itaas ng grand staircase. He looked devastatingly handsome in a navy blue suit. Bumaba siya nang dahan-dahan, ang bawat hakbang niya ay parang tunog ng future husband ko. "Eh, Ser Jaxon, traffic po kasi sa EDSA. Akala ko nga maglalakad na lang ako eh," paliwan

Chapter 4: Ang Aso't Pusa

Nang masiguradong nakaakyat na si Doña Aurora sa kanyang suite sa second floor, agad na binitawan ni Jaxon ang balikat ko. Para siyang nakahawak ng uling sa bilis ng pag-alis ng kamay niya. "Croissants with bagoong?! Are you out of your mind?!" sigaw niya habang niluluwagan ang kanyang necktie. "I told you to act sophisticated, not like a food blogger with a death wish!" "Grabe ka naman, Ser—este, Jaxon. 'Yun lang ang pumasok sa isip ko! At saka, totoo namang masarap ang bagoong, malay ko ba kung anong sawsawan nila sa Paris!" sagot ko habang hinuhubad ang sapatos kong masakit na sa paa. "Listen to me, Marikit. This is not a joke. One more slip-up like that and my grandmother will realize this is a sham. And if she finds out, I lose my position in the board, and you... you get zero. Nada." Naglakad siya palapit sa akin, ang aura niya ay sobrang bigat. "And what's with the 'Honey' thing? You sounded like a dying cat." "Aba, ikaw ang unang tumawag sa akin ng 'Honey'! Sumakay

Chapter 5: First Breakfast

Alas-sais pa lang ng umaga, gising na ako. Sanay kasi ako sa probinsya na kasabay ng tilaok ng manok ang pagbangon. Pero sa kwarto ko rito sa mansyon, walang manok—puro mamahaling kurtina lang na kulay ginto at aircon na parang nasa loob ako ng freezer. "Lord, salamat po sa malambot na kama, pero bakit parang masakit pa rin ang likod ko? Siguro naninibago sa foam," bulong ko habang nag-iinat. Nagsuot ako ng isang floral na dress na ipinahiram ng stylist kagabi. Simple lang pero amoy mayaman. Pagbaba ko sa dining area, napatigil ako. Ang haba ng lamesa! Pwedeng mag-bowling dito sa sobrang haba. Nakaupo na doon si Jaxon, seryosong nagbabasa ng The Wall Street Journal habang humihigop ng itim na kape. Sa dulo naman ay si Doña Aurora, na mukhang handa na para sa isang royal ball kahit agahan pa lang. "Good morning, Lola! Good morning, Honey-pie!" masayang bati ko sabay upo sa tabi ni Jaxon. Muntik nang maibuga ni Jaxon ang kape niya sa tawag kong "Honey-pie." Pinanlakihan niya a

Chapter 6:

Pagkapasok na pagkapasok pa lang namin sa loob ng itim na Bentley ni Jaxon, parang biglang bumaba ang temperature. Hindi dahil sa aircon, kundi dahil sa talim ng tingin sa akin ng bilyonaryong 'to. "What were you thinking back there, Marikit?" simula niya. His voice was like a whip; sharp and cold. "Ano na naman bang ginawa ko? Kumain lang naman ako ng bacon ah! Masama na ba ang mag-almusal ngayon?" sagot ko habang inaayos ang pagkaka-upo ko sa leather seat na sobrang bango. "The bacon is not the problem! It's your mouth! 'Wagyu na payat'? 'Croissants with bagoong'? Do you have any idea how much effort I put into making you look... acceptable?" Hinampas niya ang hita niya sa sobrang frustration. "One more stupid comment and Lola will realize I hired a girl from a provincial farm to play my fiancée!" Doon ako napikon. "Hoy, Jaxon Knight Silverio! Porke't ba galing ako sa provincial farm gaya ng sabi mo, eh wala na akong kwenta? Kasalanan ko ba kung 'yun ang alam ko? At saka, ik

Chapter 7

Pagpasok namin sa Silverio & Co. Jewelers, para akong pumasok sa loob ng isang palasyo ng mga kumukutitap na bato. Ang bawat display ay may security guard na mas matangkad pa sa pinto ng kwarto ko, at ang mga sales lady, parang mga rebulto sa sobrang ayos ng pagkakatayo. "Mr. Silverio! What an honor to see you again," bati ng isang manager na mukhang kinakabahan. "We have the latest collection from Italy. Please, this way." Naupo kami sa isang plush na velvet sofa. Dinalhan kami ng champagne, pero siyempre, juice lang ang kinuha ko. Hindi ako umiinom ng alak kung hindi naman libre ang pulutan. "Choose one," maikling utos ni Jaxon habang nakatingin sa kanyang cellphone, tila walang pakialam sa mga singsing na inilalabas sa harap namin. Naglatag ang manager ng mga singsing na kasinglaki ng mata ng pusa. May mga diamond rings na halos sumabog ang kislap sa mata ko. Ang mahal nito, isip ko. Pwedeng pambili ng sampung traktor sa probinsya. "Ito, 'Honey-pie'?" turo ko sa isang si

Chapter 8

Marikit Tolentino POVPagbalik namin sa mansyon, pakiramdam ko ay lumipas ang isang linggo sa loob lang ng dalawang oras. Pagkapasok na pagkapasok pa lang, sinalubong na kami ni Doña Aurora sa sala. Nakaupo siya sa isang antigong sofa, habang may hawak na makapal na notebook. "Good, you're back," bungad ni Lola. "I’ve been looking at wedding venues. The Manila Hotel, The Peninsula, or maybe a private island in Palawan? Jaxon, what do you think?" Tumingin sa akin si Jaxon, senyaless na dapat ako ang sumagot. "Ahm... Lola, 'yung sa Palawan po ba, may bilihan ng Gintong Butil doon? Baka kasi mamatay po 'yung mga Wagyu namin kung hindi sila makakain ng premium grains," sabi ko sabay kindat kay Jaxon na halos mabali ang leeg sa pagtingin sa akin. "Marikit, dear," natatawang sabi ni Lola. "We are planning your wedding, not an agricultural summit. But I appreciate your dedication." Naramdaman ko ang pagdiin ng mga daliri ni Jaxon sa bewang ko. "Lola, we'll leave the venue to you. Anythin

Chapter 9

Makirit Tolentino POV Hindi ako nakatulog nang maayos. Naka ilang ikot na ako sa malawak na kama sa aking silid. Ang kama ko sa mansyon ay sobrang lambot kumpara sa matigas at tanging banig na nakasanayan ko sa San Isidro. Alas-tres pa lang ng madaling araw, nakabukas na ang mga mata ko at nakatitig sa kisameng may disenyong ginto. "Bakit ba hindi ako makatulog?" bulong ko sa sarili ko habang nakakaramdam ng gutom na naman. "Parang gusto ko ng kanin at tuyo." Dahan-dahan akong bumangon at marahanag naglakad palabas ng kwarto. Madilim na sa hallway, at tanging ang mga chandelier na naka-dim ang nagbibigay ng kaunting liwanag sa buong paligid. Habang naglalakad ako patungong kusina, napahinto ako nang may narinig akong mahinang tunog ng piano na nanggagaling sa sala. Dahan-dahan akong sumilip. Si Jaxon. Nakaupo siya sa harap ng grand piano, suot ang kanyang puting bathrobe, magulo ang buhok, at malayo ang kaniyang tingin. Wala na ang maskara niya ng pagiging masungit na bilyonaryo.

1 2

SCAN CODE TO READ ON APP