Ang Pantasya Kong Bilyonaryo

​Sabi nila, libre lang naman ang mangarap, kaya nilubos-lubos ko na. Sa lawak ng palayan namin sa San Isidro, wala akong ibang ginawa kundi ang tumingala sa langit at isipin na balang araw, hindi na putik ang aapakan ko kundi mamahaling tiles ng isang mansion. At siyempre, sa mansion na 'yon, hindi lang ako basta nakatira—asawa ko ang pinakagwapong bilyonaryo sa balat ng lupa. ​Si Jaxon Knight Silverio. ​"Kiket! Ano na naman 'yang nginingiti-ngiti mo d’yan? Akala mo ba matatapos 'yang pag-aani mo kung puro ka pagpapantasya kay Jaxon?" sigaw ni Aling Myrna, ang nanay kong walang ibang alam kundi basagin ang trip ko. ​"Nay naman! Inspired lang ako. Malay mo, pagpunta ko sa Maynila next week para mag-apply na secretary, magkabanggaan kami sa elevator, tapos mahuhulog ang mga papeles ko, magdidikit ang mga balat namin, at boom! True love!" Todo-ngiti kong sagot habang pinapahiran ang pawis sa noo ko gamit ang dulo ng sando ko. ​"Hay naku, Marikit. Ang layo ng agwat niyo. Langit siya,

​Kung sa San Isidro ay huni ng mga ibon at tilaok ng manok ang gumigising sa akin, dito sa Sampaloc, Maynila, ang alarm clock ko ay ang sigawan ng mga kapitbahay at ang tunog ng tambutso ng mga jeep. ​"Kiket! Buksan mo 'tong pinto! Maliligo na ako, baka ma-late ako sa shift ko!" kalampag ni Lusing sa pinto ng banyo. ​"Sandali lang, Lusing! Naghihilamos pa ako ng mukha ko!" sigaw ko pabalik habang tinitignan ang sarili ko sa basag na salamin. ​Ang boarding house namin ay tinatawag na "The Palace" pero ironic, 'di ba? Kasi sa totoo lang, kulungan ito ng kalapati na pinagkasya ang anim na tao. May amoy ng tuyo, may amoy ng sabon, at may amoy ng pag-asa o baka amoy pawis lang talaga ni Lusing. ​Lumabas ako ng banyo na naka-tapis lang ng tuwalya. "Grabe ka naman, Lusing. Parang hindi tayo magka-boardmate. O, heto ang banyo, sayong-sayo na, pati 'yung baldeng may butas." ​"O, kamusta ang 'Bilyonaryo Quest' mo kahapon?" tanong ni Lusing habang nagmamadaling pumasok sa banyo. "Balita ko,

​Nang masiguradong nakaakyat na si Doña Aurora sa kanyang suite sa second floor, agad na binitawan ni Jaxon ang balikat ko. Para siyang nakahawak ng uling sa bilis ng pag-alis ng kamay niya. ​"Croissants with bagoong?! Are you out of your mind?!" sigaw niya habang niluluwagan ang kanyang necktie. "I told you to act sophisticated, not like a food blogger with a death wish!" ​"Grabe ka naman, Ser—este, Jaxon. 'Yun lang ang pumasok sa isip ko! At saka, totoo namang masarap ang bagoong, malay ko ba kung anong sawsawan nila sa Paris!" sagot ko habang hinuhubad ang sapatos kong masakit na sa paa. ​"Listen to me, Marikit. This is not a joke. One more slip-up like that and my grandmother will realize this is a sham. And if she finds out, I lose my position in the board, and you... you get zero. Nada." ​Naglakad siya palapit sa akin, ang aura niya ay sobrang bigat. "And what's with the 'Honey' thing? You sounded like a dying cat." ​"Aba, ikaw ang unang tumawag sa akin ng 'Honey'! Sumakay

Pagkapasok na pagkapasok pa lang namin sa loob ng itim na Bentley ni Jaxon, parang biglang bumaba ang temperature. Hindi dahil sa aircon, kundi dahil sa talim ng tingin sa akin ng bilyonaryong 'to. ​"What were you thinking back there, Marikit?" simula niya. His voice was like a whip; sharp and cold. ​"Ano na naman bang ginawa ko? Kumain lang naman ako ng bacon ah! Masama na ba ang mag-almusal ngayon?" sagot ko habang inaayos ang pagkaka-upo ko sa leather seat na sobrang bango. ​"The bacon is not the problem! It's your mouth! 'Wagyu na payat'? 'Croissants with bagoong'? Do you have any idea how much effort I put into making you look... acceptable?" Hinampas niya ang hita niya sa sobrang frustration. "One more stupid comment and Lola will realize I hired a girl from a provincial farm to play my fiancée!" ​Doon ako napikon. "Hoy, Jaxon Knight Silverio! Porke't ba galing ako sa provincial farm gaya ng sabi mo, eh wala na akong kwenta? Kasalanan ko ba kung 'yun ang alam ko? At saka, ik

Marikit Tolentino POVPagbalik namin sa mansyon, pakiramdam ko ay lumipas ang isang linggo sa loob lang ng dalawang oras. Pagkapasok na pagkapasok pa lang, sinalubong na kami ni Doña Aurora sa sala. Nakaupo siya sa isang antigong sofa, habang may hawak na makapal na notebook. "Good, you're back," bungad ni Lola. "I’ve been looking at wedding venues. The Manila Hotel, The Peninsula, or maybe a private island in Palawan? Jaxon, what do you think?" Tumingin sa akin si Jaxon, senyaless na dapat ako ang sumagot. "Ahm... Lola, 'yung sa Palawan po ba, may bilihan ng Gintong Butil doon? Baka kasi mamatay po 'yung mga Wagyu namin kung hindi sila makakain ng premium grains," sabi ko sabay kindat kay Jaxon na halos mabali ang leeg sa pagtingin sa akin. "Marikit, dear," natatawang sabi ni Lola. "We are planning your wedding, not an agricultural summit. But I appreciate your dedication." Naramdaman ko ang pagdiin ng mga daliri ni Jaxon sa bewang ko. "Lola, we'll leave the venue to you. Anythin