Chapter 2: Ang Tawag ng Pantasyang Bilyonaryo

​Kung sa San Isidro ay huni ng mga ibon at tilaok ng manok ang gumigising sa akin, dito sa Sampaloc, Maynila, ang alarm clock ko ay ang sigawan ng mga kapitbahay at ang tunog ng tambutso ng mga jeep.

​"Kiket! Buksan mo 'tong pinto! Maliligo na ako, baka ma-late ako sa shift ko!" kalampag ni Lusing sa pinto ng banyo.

​"Sandali lang, Lusing! Naghihilamos pa ako ng mukha ko!" sigaw ko pabalik habang tinitignan ang sarili ko sa basag na salamin.

​Ang boarding house namin ay tinatawag na "The Palace" pero ironic, 'di ba? Kasi sa totoo lang, kulungan ito ng kalapati na pinagkasya ang anim na tao. May amoy ng tuyo, may amoy ng sabon, at may amoy ng pag-asa o baka amoy pawis lang talaga ni Lusing.

​Lumabas ako ng banyo na naka-tapis lang ng tuwalya. "Grabe ka naman, Lusing. Parang hindi tayo magka-boardmate. O, heto ang banyo, sayong-sayo na, pati 'yung baldeng may butas."

​"O, kamusta ang 'Bilyonaryo Quest' mo kahapon?" tanong ni Lusing habang nagmamadaling pumasok sa banyo. "Balita ko, pinalayas ka raw ng security?"

​Naupo ako sa double-deck naming kama—sa lower bunk ako, siyempre, dahil malikot ako sa kama kapag nananaginip ng hot scenes. "Pinalayas nga, pero nakita ko siya, Lusing! As in, close-up! Muntik na kaming maghalikan, kundi lang ako nadulas sa orange juice."

​"Assumera ka talaga, Marikit," tawa ni Lusing mula sa loob ng banyo. "Baka naman 'yung orange juice ang hinalikan mo, hindi si Sir Jaxon."

​Binuksan ko ang luma kong maleta at kinuha ang listahan ko ng "How to Marry a Billionaire."

Success na ang step one sa listahan ko ang kunin ang atensyon ni Jaxon Knight Silverio, at ang susunod na step ay kasalukuyan pa lang na processing dahil ngayong araw ko pa lang gagawin ito.

​Habang nagbibihis ako ng t-shirt na may tatak na "I Love Nueva Ecija," biglang tumunog ang luma kong cellphone. Isang unknown number.

​"Hello? Sino 'to? Kung naniningil ka ng utang, maling tao ang tinawagan mo," bungad ko.

​"Is this Marikit Tolentino?"

​Nanigas ang buong katawan ko. 'Yung boses na 'yon. 'Yung accent na parang galing sa Hollywood. 'Yung lamig na kayang magpatigas ng halo-halo.

​"S-Ser Jaxon?" napalunok ako. "Paano niyo nakuha ang number ko? Stalker ko rin po ba kayo?"

​Narinig ko ang mahina at inis na pagbuga niya ng hangin sa kabilang linya. "Don't flatter yourself. I have people for that. Listen, I need you to come to my office right now."

​"Ha? Akala ko ba bawal na ako d’yan? Baka ipakulong niyo na ako, Ser! Maawa kayo, wala akong pambayad ng piyansa, baka 'yung 5,000 pesos ko sa Landbank eh kulang pa sa pambili ng posas!"

​"Shut up and just listen," putol niya sa litanya ko. "I have a proposal. My grandmother is coming from London, and she’s been pestering me about getting married. I need a fake fiancée, and unfortunately, you're the only person I know who's desperate and crazy enough to do anything for money."

​Napanganga ako. Fake fiancée? Ako? Ang isang Kiket mula sa San Isidro, magiging "fiancée" ng pinakasikat na bilyonaryo sa bansa?

​"Ser, totoo ba 'to? Baka naman prank 'to ha? Nasaan ang camera?" tiningnan ko pa ang paligid ng maliit naming kwarto.

​"I don't have time for your jokes, Marikit. I’ll pay you five million pesos for three months of acting. Deal or no deal?"

​Five million? Muntik na akong mahulog sa kama. Sa probinsya, katumbas na 'yon ng sampung traktor at isang buong barangay!

​"Deal! Isang milyong deal, Ser Jaxon!" sigaw ko sa tuwa.

​"Good. A car is waiting outside your... whatever that place is. Be here in thirty minutes. And please, wear something that doesn't look like a tablecloth."

​Pagkababa ng tawag, napatili ako sa tuwa. Napalabas si Lusing sa banyo na may bula pa ng sabon sa buhok.

​"Anong nangyari?! May ipis?!" gulat na tanong niya.

​"Lusing! Pack your bags! O wag na pala, bibili na lang tayo ng bago!" niyakap ko siya nang mahigpit. "Ang pantasya ko, magiging totoo na! Magiging fiancée na ako ng bilyonaryo!"

​"Fiancée? Engaged na kayo agad?!" laking mata niyang tanong.

​"Fake lang naman, pero 'di ba doon din nagsisimula 'yun sa mga teleserye?" kumindat ako sa kanya. "Wait for me, Jaxon Knight Silverio. Handa na ang 'probinsyana charm' ko para tunawin 'yang yelo sa puso mo!"

​Dali-dali akong nag-ayos, kahit wala akong damit na hindi mukhang tablecloth gaya ng sabi niya. Pero kahit anong suot ko, alam kong ang charm ni Marikit Tolentino ay hindi kayang bayaran ng kahit ilang bilyon.