BAD BABY (SEAN) : บทนำ

“นี่ๆ...เห็นคนนั้นป่ะ”

กลุ่มนักศึกษาหญิงประมาณสี่ห้าคนที่กำลังนั่งล้อมวงกันอยู่ที่ใต้ตึกอาคารเรียน ชี้มือชี้ไม้ไปยังทิศทางหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลกับที่ที่พวกเธอนั่งอยู่

“คนนั้นเหรอ” หญิงสาวในกลุ่มคนหนึ่งถามขึ้น หลังจากที่มองเห็นคนที่เพื่อนกำลังพูดถึง

“อือ!คนนั้นแหละ”

“ทำไมเหรอ?”

“เพื่อนฉันเล่าให้ฟังว่าผู้หญิงคนนั้นน่ะเป็นพวกมนุษย์สัมพันธ์ไม่ดี เอ่อ...แบบพวกที่ไม่เป็นมิตรกับคนอื่นและไม่มีใครอยากเข้าใกล้น่ะ” หญิงสาวท่าทางเรียบร้อยที่เป็นคนเปิดประเด็นเริ่มเล่าด้วยเสียงกระซิบกระซาบ

“แล้ว...”

“เขาบอกกันว่าตอนที่ผู้หญิงคนนั้นเข้ามาเรียนใหม่ๆ มีเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งเข้าไปทำความรู้จักกับเธอ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคืออะไรรู้ไหม…” หญิงสาวคนเดิมหยุดพูดแล้วถามด้วยสีหน้าจริงจัง

“อะไรเหรอ?” เพื่อนคนที่เหลือก็ถามขึ้นอย่างพร้อมเพียงกันด้วยสีหน้าที่อยากรู้อยากเห็นเต็มที่

“เธอคนนั้นกลับบอกว่า...เธอไม่อยากจะทำความรู้จักใครและอย่ามายุ่งกับเธออีก แถมยังออกปากไล่ทำให้คนนั้นอับอายด้วยล่ะ”

“จริงเหรอ” ใครคนหนึ่งถามขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ

“จริงสิ...ก็เพื่อนคนที่เล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟังก็คือม่านฟ้าที่เป็นดาวคณะเราไง”

“ถ้าม่านฟ้าเป็นคนพูด แสดงว่าเรื่องนี้ก็เรื่องจริงน่ะสิ”

“ก็จริงน่ะสิ! ถึงผู้หญิงคนนั้นจะไม่ได้เรียนอยู่คณะเดียวกับเรา แต่ก็มีหลายคนที่พูดถึงนิสัยของเธอเหมือนกับที่ม่านฟ้าพูดเลยนะ”

“เธอก็ดูไม่ค่อยน่าคบจริงๆ ด้วยสิ ท่าทางก็ดูแปลกๆ ผมเผ้าก็ยาวปิดหน้าปิดตาดูน่ากลัวยังไงก็ไม่รู้” ผู้หญิงในกลุ่มคนหนึ่งพูดขึ้นพร้อมกับเบ้หน้าไปด้วย

“แต่เรื่องที่ม่านฟ้าเล่ามาน่ะเรื่องเล็กไปเลย เพราะฉันมีเรื่องที่ใหญ่กว่านั้นอีก”

“เรื่องอะไรอ่ะ บอกมาเร็วๆ” หญิงสาวหลายคนเริ่มส่งเสียงพร้อมเขย่าแขนของคนพูดอย่างร้อนใจ

“ก็เรื่อง...” คนพูดกอดอกพลางยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุก ที่ทำให้เพื่อนๆ ตื่นเต้นอยากรู้กันมากขนาดนี้

“บอกมาเร็วๆ สิยะ จะอกแตกตายอยู่แล้วเนี่ย” ผู้หญิงในกลุ่มขึ้นเสียงอย่างหงุดหงิด

“อ่ะๆ บอกแล้วๆ ก็เธอคนนั้นคือคนที่ฌอนขึ้นบัญชีดำเอาไว้ยังไงล่ะ”

“จริงดิ! งั้นผู้หญิงคนนั้นก็ไม่น่าคบจริงๆ นั่นแหละ” ผู้หญิงกลุ่มนั้นต่างทำหน้าตาหวาดกลัว เพราะรู้ดีว่าใครที่ถูกหนุ่มฮอตขาโหดอย่างฌอนหมายหัวมักไม่มีใครรอดสักราย

“เพราะฉะนั้นฉันขอเตือนพวกเธอเลยนะว่าอย่าเข้าไปยุ่งหรือไปเฉียดใกล้ผู้หญิงคนนั้นจะดีที่สุด”

ทุกคนที่อยู่ภายในกลุ่มสนทนาพร้อมใจกันพยักหน้ารับ และพร้อมจะทำตามคำเตือนพวกนั้นอย่างเคร่งครัด แต่ก็อดสงสารผู้หญิงที่โชคร้ายคนนั้นไม่ได้เหมือนกัน...

“เฮ้อ...”

“เป็นอะไรรัก ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ” เสียงใสของหญิงสาวร่างเล็กนามว่า อลิซ เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าเพื่อนสาวเดินเข้ามา

“ก็เรื่องเดิมๆ นั่นแหละ บอกตามตรงฉันเหนื่อย...”

“เรื่องข่าวพวกนั้นอีกแล้วเหรอ”

ใช่! ข่าวพวกนั้นทำให้ฉันต้องกลายเป็นคนไม่มีเพื่อน...และที่ผู้หญิงกลุ่มนั้นกำลังพูดถึงกันอยู่ก็หมายถึงฉันนี่แหละ

รัก คือชื่อเล่นเดิมของฉัน จะมีเพียงแค่อลิซเท่านั้นที่เรียกฉันด้วยชื่อนี้ ส่วนอีกชื่อคือ เลิฟ เป็นชื่อที่พ่อแม่บุญธรรมของฉันท่านตั้งให้ ฉันเป็นเด็กกำพร้าที่ถูกรับมาเลี้ยงตั้งแต่อายุ13 คุณพ่อบุญธรรมของฉันท่านเป็นคนอังกฤษส่วนคุณแม่เป็นคนไทยพวกท่านใจดีและรักฉันมาก ฉันได้รับความอบอุ่นความเอาใจใส่ รวมถึงความสะดวกสบายในทุกเรื่องอย่างไม่น้อยหน้าใคร

“อือ...ฉันไม่เข้าใจเลย เมื่อไหร่เรื่องพวกนี้มันจะจบลงสักที” ฉันได้แต่ถามเพื่อนสนิทออกไปอย่างท้อใจ

ใครบ้างที่ไม่อยากมีเพื่อน...ฉันก็เป็นเพียงแค่เด็กผู้หญิงธรรมดาที่อยากจะมีเพื่อน อยากไปช้อปปิ้งไปดูหนังสังสรรค์กันตามภาษาเพื่อนวัยเดียวกัน แต่ฉันกลับไม่เคยได้ทำแบบนั้นกับพวกเพื่อนๆ เลย ฉันมักจะถูกกีดกันจากข้ออ้างที่ว่ารูปลักษณ์ของฉันมันดูมืดมนอมทุกข์ บ้างก็ว่าฉันเป็นพวกหยิ่งจองหองไม่สนใจคนอื่น ทั้งที่ฉันไม่เคยทำแบบนั้นเลยสักครั้ง แต่ก็นั่นแหละต่อให้อธิบายให้ตายยังไง คนพวกนั้นก็ไม่เชื่อฉันอยู่ดี

แต่ว่าเรื่องที่ฌอนขึ้นบัญชีดำฉันเอาไว้นั้นคือเรื่องจริง! แม้ว่าอยากจะให้มันเป็นเรื่องโกหก แต่ความจริงมันก็คือความจริงล่ะนะ

“อย่าคิดมากเลย พวกนั้นไม่ได้รู้จักรักเหมือนที่เรารู้จัก อย่าเก็บเรื่องพวกนั้นมาคิดมากเลยนะ”

ฉันได้ยินคำปลอบใจแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน แต่ฉันก็ห้ามตัวเองไม่ให้รู้สึกแย่ไม่ได้

“เฮ้อ...”

“รักแล้วทำไมถึงมีข่าวลือพวกนั้นอีกล่ะ เรื่องมันก็น่าจะหายไปได้แล้วนะ” สีหน้าสงสัยของอลิซ ทำให้ฉันต้องตอบเพื่อนกลับไปด้วยคำตอบเดิมๆ ที่ฉันเคยบอกกับเธอมาแล้วหลายครั้ง

“ม่านฟ้า”

“อีกแล้วเหรอ...” และนี่ก็คือคำอุทานเดิมๆ ของเพื่อนที่ฉันได้ยินมาหลายครั้งเช่นเดียวกัน

ทำไมน่ะเหรอ...เพราะฉันโดนข่าวลือมั่วๆ นี่มาตลอดตั้งแต่ฉันเรียนม.ปลาย และฉันก็รู้ว่าต้นต่อคนที่ปล่อยข่าวก็คือม่านฟ้าหญิงสาวแสนสวยจิตใจดีที่เป็นที่รักของเพื่อนๆ ไม่ว่าเธอจะพูดจะบอกอะไร คนพวกนั้นก็เชื่อคำพูดของเธอหมด เพียงเพราะภายนอกของม่านฟ้าดูสวยเหมือนนางหงษ์ผู้สง่างาม แต่กลับมีเพียงแค่ฉันคนเดียวที่ได้รู้จักตัวตนที่แท้จริงของผู้หญิงคนนี้ว่าหล่อนก็คือแม่มดดีๆ นี่เอง

“ขอโทษนะ...” ฉันเสียใจและสงสารเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของฉันจริงๆ ที่ต้องมาติดร่างแห่และถูกหาเรื่องเพียงเพราะรู้จักกับฉัน

“จะขอโทษทำไม...รักก็รู้ว่าเราไม่เคยโกรธรักเลย” รอยยิ้มที่แสนใจดีราวกับแม่พระมาโปรดของอลิซทำให้ฉันรู้สึกขอบคุณอยู่ทุกครั้ง

“แต่ถึงยังไงก็เถอะ ฉันคงต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อให้เรื่องพวกนี้มันจบจริงๆ ซะที”

จริงๆ ฉันควรจะทำมันตั้งนานแล้ว แต่เพราะฉันมันขี้ขลาดและไม่กล้าที่จะยืนหยัดต่อสู้ ฉันปล่อยให้เรื่องพวกนั้นทำลายชีวิตของตัวเองมานานเกินพอแล้ว และคิดว่าคนที่อยู่เบื้องหลังม่านฟ้าก็ควรหยุดการกระทำของตัวเองลงได้แล้ว

“อย่าบอกนะว่า...!” อลิซพูดเสียงดังตาเบิกกว้าง ฉันก็พยักหน้าส่งให้เพื่อเป็นการยืนยันความคิดของเธอ

“รักมันจะดีเหรอ...เธอก็รู้ว่า ฌอน น่ากลัวขนาดไหน ไม่เอาๆ เราไม่ให้รักไป!” หน้าตาตื่นกลัวรวมถึงเสียงร้องห้ามสั่นๆ นั่นยิ่งพาฉันใจแป้วตัวสั่นอย่างห้ามไม่ได้ไปด้วย

“ตะ...แต่เราต้องทำ ไม่อย่างนั้นเราจะไม่มีความสุขเหมือนกับคนอื่นๆ นะ” ถึงปากจะพูดออกไปแบบนั้น แต่น้ำเสียงที่กำลังสั่นเครือของตัวเองก็บอกชัดเจนว่าหวาดกลัวแค่ไหน

ชีวิตมหาลัยที่ฉันใฝ่ฝันมันจะต้องสดใสและมีแต่ความสุขสิ เพราะฉันทุกข์ทนกับการถูกกลั่นแกล้งมาตลอดหลายปี เพราะฉะนั้นเรื่องพวกนั้นมันจะต้องไม่เกิดกับฉันอีกเป็นอันขาด

“แต่เราไม่อยากให้รักไป ฌอนได้ฆ่าเอาแน่ๆ” อลิซกอดตัวเองแน่นหน้าซีดปากสั่นส่ายหน้ารัวๆ จนแว่นตาหนาเตอะที่เธอใส่อยู่หลุดกระเด็นไปไกล

ยัยเพื่อนบ้า! พูดแบบนี้ฉันก็กลัวนะ อุตส่าห์ทำใจตั้งนานมาพูดแบบนี้ขวัญหนีดีฝ่อหมดแล้วเนี่ย T^T

“นี่! ยัยแม่ชี! ตกลงแว่นนี่ไม่เอาแล้วใช่ป่ะ ฉันจะได้ขยี้มันให้แหลกคาเท้าเดียวนี้เลย”

เสียงของบุคคลที่สามตะโกนถามมาดังลั่น ทำให้การสนทนาของเราต้องหยุดลง พอหันไปทางต้นเสียงก็ต้องอ้าปากค้าง เพราะแว่นของอลิซที่หมอบอยู่แทบเท้าของผู้ชายคนนั้นได้แหลกละเอียดไปแล้ว โดยที่เขาไม่ได้รอฟังคำตอบจากเจ้าของเลย

“วะ...แว่นฉัน”

เสียงครางที่น่าสงสารของอลิซ ทำให้ฉันได้สติรีบเดินเข้าไปดึงแขนเพื่อนเอาไว้ไม่ให้ถลาเข้าไปหยิบแว่นที่อยู่ปลายเท้าของชายคนนั้น

“อยากได้เหรอ...มาเอาไปสิ” ผู้ชายคนเดิมถอยออกไปเล็กน้อยและยิ้มมุมปากเหมือนกำลังสนุกที่เห็นว่าอลิซร้องไห้ออกมา

“ฮึก...” พอเห็นเพื่อนรักสะอื้นอย่างน่าสงสารฉันก็ได้แต่เม้มปากแน่นและกอดแขนเล็กเอาไว้

“เอ้า! ก็เข้ามาเอาไปสิยัยแม่ชี คนเชยๆ เฉิ่มๆ แบบเธอมันก็ต้องคู่กับแว่นหนาเตอะรุ่นคุณยายอย่างนี้ไม่ใช่เหรอ” เสียงหัวเราะของผู้ชายตรงหน้า ทำให้คนรอบข้างที่ยืนมองอยู่ก็เริ่มหัวเราะไปกับเขาด้วย

“อลิซไม่เป็นไรนะ” ฉันกระซิบถามเพื่อนอย่างเป็นห่วง

ฉันอยากมีความกล้าที่จะสู้รบปรบมือกับคนพวกนี้ ฉันอยากเดินเข้าไปต่อว่าพวกเขาว่าสิ่งที่ทำลงไปนั้นมันน่ารังเกียจแค่ไหน แต่ก็ไม่เคยทำได้เลยสักครั้ง ยิ่งเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นใครอีกคนที่ยืนพิงเสาและกำลังมองมาด้วยสายตาเย้ยหยัน นั่นยิ่งทำให้ฉันขาแข็งมือไม้สั่นและชื้นไปด้วยเหงื่อด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะหลุบเปลือกตาลงเมื่อผู้ชายคนนั้นเริ่มขยับตัว

“ร็อค!”