BAD GUY 6

เขารีบบอกแล้วปล่อยมือฉัน ก่อนจะเดินนำไป 

"จูงมือแม่บ่อย คงเป็นลูกกตัญญูน่าดูเลยสินะ"

ฉันพูดกับตัวเองเบาๆแล้วเดินตามเขาไป ดูๆแล้ว เขาก็ดูเหมือนจะเป็นผู้ชายที่ดีคนนึงเลยนะฉันว่า แถมตอนนี้เขาก็ยังอุตส่าห์เปิดประตูรถให้ฉันด้วย ^^

"ขึ้นสิ"

"อืม ขอบใจนะ"

ฉันบอกเขาแล้วก้าวขึ้นรถ ก่อนเขาจะพาฉันไปร้านอาหารที่ไหนสักที่นี่แหละ ฉันเองก็ไม่เคยมา

"สั่งดิ มื้อนี้ฉันเลี้ยง"

"จะดีเหรอ คือเกรงใจ"

"ไม่เป็นไรหรอก ถือว่าเลี้ยงต้อนรับพนักงานใหม่"

"นาย เอ่อ ใจดีกับลูกน้องทุกคนเลยเหรอ"

"เฉพาะกับคนที่อยากใจดี"

เจวิสตอบแล้วมองฉันแปลกๆอีกแล้ว แต่คราวนี้มันค่อนไปทางอ่อนโยนหน่อยๆนะ ดูไม่ดุไม่น่ากลัวเหมือนก่อนหน้านี้ แถมเขายิ้มให้ฉันด้วย 

"หนึ่งในนั้นก็คือเธอ"

"เอ่อ"

เขาทำฉันไปไม่เป็นซะงั้น จริงอยู่ที่ว่าก่อนนี้ฉันคิดว่าเขาเป็นเกย์ แต่สายตาที่เขามองฉันตอนนี้ มันเหมือน เหมือนกับกำลังมองคนพิเศษยังไงอย่างงั้นเลย ฉันไม่ได้เข้าข้างตัวเองนะ แต่มันรู้สึกแบบนั้นจริงๆ ...ไม่ๆๆ ไม่หรอกณดา มันจะเป็นแบบนั้นได้ไงกัน ฉันกับเขาเพิ่งจะเจอกันแค่สองวันเอง เขาจะมาชอบฉันได้ไง จริงมั้ย

"คิดไรอยู่"

"เปล่า"

"งั้นก็สั่งสิ"

"อืม"

ฉันรับเมนูมาจากมือเจวิสแล้วดูรายการอาหาร แต่ว่า อื้อหือ มันมีแต่ของแพงๆทั้งนั้นเลยอ่ะ แบบนี้ฉันจะกล้าสั่งได้ไง ถึงเขาจะบอกว่าเขาเลี้ยงก็เถอะ

"เป็นไรอ่ะ ไม่มีของที่ชอบเหรอ"

"เปล่า แต่ว่า"

"ไม่ต้องสนเรื่องราคา บอกแล้วไงว่าเลี้ยง"

"แต่คือเกรงใจไง"

"เห้อ เธอนี่น้า งั้นบอกมา ชอบกินอะไร เดี๋ยวสั่งให้"

"ไม่รู้เหมือนกันว่าชอบกินอะไร ก็กินได้ทั้งนั้น"

"เค งั้นเอาเมนูมานี่เลย แล้วก็นั่งเฉยๆไป ไม่ต้องดูอาหาร ไม่ต้องดูราคา จะได้ไม่ต้องคิดอะไร เวลากินก็จะได้ไม่ต้องลำบากใจไง"

เขายิ้มให้ฉันอีกแล้วอ่ะ ทำไมนะ ทำไมเขาทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าเขาใส่ใจรายละเอียด คือเหมือนแบบว่าห่วงความรู้สึกฉันจัง ...บ้าแล้วณดา อย่าฟุ้งซ่านสิ ห้ามมาใจแตกเอาตอนนี้นะ

...

#

เวลาผ่านไปสักครึ่งชั่วโมงได้มั้ง อาหารตรงหน้าก็เกลี้ยงจาน เพราะอะไรรู้มั้ย เจวิสไง เขาตักเอาๆ ไม่ใช่ตักใส่จานเขานะ แต่ตักใส่จานฉัน ไอ้ฉันก็เกรงใจไม่กล้าปฏิเสธซะด้วยสิ ก็เลยแบบว่า ...ฟาดเรียบไม่มีเหลือเลย

"อิ่มยัง"

"คือถ้าไม่อิ่ม นายคงต้องเปลี่ยนชื่อฉันเป็นยัยจอมตะกละแล้วล่ะ"

"หึ"

เขายิ้มมุมปากบางๆให้ฉัน

"งั้นเช็กบิลเลยนะ"

"อืม"

"เค"

เขาตอบรับแล้วเรียกพนักงานมาเช็กบิล จากนั้นเราก็เดินออกจากร้านกัน ระหว่างทางที่ขับรถกลับ เจวิสเขาก็ชวนฉันคุยนะ คือเหมือนบรรยากาศจะเป็นกันเองขึ้น เหมือนเราจะเริ่มสนิทกันมากขึ้นไรงี้ ตอนนี้ลืมไปเลย ว่าเพิ่งรู้จักเขาได้แค่ 2 วัน

"จริงสิ นายเรียนจบอะไรเหรอ"

ตอนนี้ฉันเป็นฝ่ายถามบ้าง หลังจากที่เขาถามฉันไปหลายคำถามแล้ว

"นิเทศอ่ะ"

"นิเทศ? แล้วทำไมมาเปิดฟิตเนสอ่ะ"

"ไม่รู้ดิ ชอบมั้ง"

"อ๋อ"

ฉันพยักหน้าเบาๆ สมัยนี้คนเราทำงานไม่ตรงกับสายที่เรียนออกเยอะแยะไป

"ว่าแต่เธออ่ะ พักที่ไหนเหรอ"

"ตอนนี้อยู่กับเพื่อนอ่ะ ส่วนบ้านฉันจริงๆอยู่ต่างจังหวัด"

"อยู่กับเพื่อน? บ้านเหรอ หรือว่าอะไร"

"คอนโดอ่ะ แต่ลึกๆฉันก็เกรงใจนะ ไม่ได้ช่วยผ่อนเลย พอดีตกงานอ่ะ ตั้งแต่เรียนจบมา ก็เพิ่งได้งานทำจากฟิตเนสนายเป็นที่แรกนี่แหละ ขอบใจนะ ที่รับฉันเข้าทำงาน"

"เรื่องเล็กน้อย"

เจวิสหันมายิ้มให้ฉัน ก่อนจะหันกลับไปมองตรงแล้วขับรถต่อไป ทำไมยิ่งได้อยู่ใกล้เขาแล้วมันรู้สึกเหมือนเขาไม่ได้น่ากลัวเหมือนครั้งแรก แต่มันกลับรู้สึกอบอุ่น ไม่รู้สิ คือฉันรู้สึกแบบนั้น ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไม ...

-NADA END

-JWIS TALK...

วันต่อมา

~8 PM

"ณดา"

"ห้ะ มีไรเหรอ"

เธอเชื่อฟังดีนะ เรียกปุ๊บหันปั๊บ

"เปล่าอ่ะ คือจะถามว่ากลับยัง"

"อืม"

"งั้นดีเลย ไปส่งป่ะ"

"ไม่เป็นไรหรอก เกรงใจ"

ณดายิ้มบางๆให้ผม แต่ใครจะยอมทำตามเธอกัน ในเมื่อผมอยากไปส่ง ผมก็ต้องได้ไปส่งสิครับ

"ไม่ต้องเกรงใจหรอก ปะ เห้ย! เหี้ยน็อต ฝากมึงปิดฟิตเนสด้วยเว้ย"

ผมหันไปตะโกนบอกไอ้เหี้ยน็อตมัน

"ครับพี่เจ"

มันตะโกนกลับมา ผมเลยหันกลับมาแล้วเดินนำณดาออกจากฟิตเนส

"อ้าวสัส"

อยู่ๆไอ้เหี้ยเชนทร์โผล่มาเฉยเลย

"มาทำไมวะ"

"มาฟิตเนสมึง หาพ่องมึงมั้ง"

"ไอ้เหี้ย กูถามดีๆ"

"กูก็ตอบดี"

"เลว!"

ผมสวนมันกลับไป หมั่นไส้มันชิบหายเหี้ยเชนทร์คือแม่งเหี้ยแบบนี้ตลอด

"ขี้เกียจเถียงละ สรุป?"

"ก็มาหามึงนั่นแหละ"

"กูไม่ว่าง ไว้คุยกัน ไปณดา"

"เห้ยเดี๋ยว!"

เหี้ยเชนทร์มาขวางไว้ซะงั้นอ่ะ

"อะไรของมึงอีก"

"นี่ใครอ่ะ"

คราวนี้มันไม่มองผม แต่กลับเหล่ไปหาณดา

"ณดา พนักงานกู"

"อ๋อ หวัดดี ฉันเชนทร์นะ เป็นเพื่อนเหี้ยเจอ่ะ"

มันเสนอหน้าแนะนำตัวเฉยเลย 

"หวัดดี"

ณดายิ้มบางๆให้มัน แต่มันนี่สิ ผมเห็นแววตาของมันที่มองพนักงานของผมแล้วผมอยากถีบมันแม่ง

"ว่าแต่ แค่พนักงานจริง?"

อยู่ๆเหี้ยเชนทร์มันก็หรี่ตากลับมามองผมครับ ประมาณว่ากูรู้นะว่าไม่ใช่แค่พนักงาน แต่ตอนนี้มันมองพลาดไง ในเมื่อตอนนี้ณดาเป็นแค่พนักงาน...จริงๆ

"เออ"

"แล้วนี่จะไปไหนกันอ่ะ"

"ไม่เสือกป่ะ"

"ก็ไม่อยากเสือกเว้ย แต่คือกูกำลังจะบอกว่าถ้ามึงไม่มีธุระสำคัญ มึง"

มันชี้มาที่ผมก่อนจะชี้กลับเข้าหาตัวมัน

"คุยกับกูก่อน แล้ว ค่อยไปได้ป่ะ"

"คุยเหี้ยไร"

"เรื่องเหี้ยเรย์ไง กูแม่ง ยังสงสัยไม่หาย มึงก็เห็นป่ะ เมื่อเช้าอาการมันแปลกๆ"

เออ จริงของมัน มันพูดเรื่องนี้ขึ้นมาผมเองก็พอจะนึกขึ้นออก เมื่อเช้าไอ้เหี้ยเรย์มาฟิตเนสผม เหี้ยเชนทร์ก็บังเอิญอยู่ด้วยพอดี แล้วผมกับมันก็สังเกตเห็น ว่าไอ้ปีศาจน้ำแข็งมันแม่ง นิ่งผิดปกติ เอาตรงๆนะ เหมือนอกหัก โดนเมียเทอะไรประมาณนั้นอ่ะ แต่พอถามมันนะ มันเสือกบอกว่าไม่มีเมีย

"ไปคุยกันข้างใน"

"เค"

"ณดา เดี๋ยวฉันคุยธุระแป๊บ เธอนั่งรอก่อนได้ป่ะ"

"เอ่อ ไม่เป็นไร ฉันกลับเองก็ได้"

"ก็บอกแล้วไงไปส่ง เข้าไปนั่งก่อน"

"อืม ก็ได้"

"เค"

ผมบอกณดาแล้วเดินนำเข้าไป ส่วนเหี้ยเชนทร์เหรอครับ โน่น เดินนำผมไปตั้งแต่แรกแล้ว

"มึงมีไรว่ามา"

"กูว่าชวนเหี้ยเรย์ออกมาดีป่ะ แม่งอยากดูท่าทีมันอีกรอบ"

"คืนนี้เหรอ"

"เออ"

"ก็ดีว่ะ กูก็สงสัยอยู่เหมือนกัน อยู่ๆก็แม่งซึมเหี้ยๆ"

"หรือมันจะมีปัญหากับลินวะ"

ไอ้เชนทร์ทำหน้าเครียดมากครับตอนนี้ ไอ้ผมก็คงไม่ต่างกับมันเท่าไหร่หรอก ก็ทั้งเป็นห่วงทั้งสงสัยอาการไอ้เรย์พอๆกัน

"ไม่แน่ว่ะ หรือว่าเอางี้ดีวะแม่ง"

"เอาไง"

"เอาคู่นั้นมาเจอกัน"

"ยังไงวะ"

"ไอ้สัส แค่นี้แม่งคิดไม่ได้ ทีสับรางสาวแล้วแม่งโคตรเมพ"

"โถ่ เหี้ยเจครับ นั่นมันคนละเรื่องมั้ย"

"เออๆ ช่างแม่ง เข้าเรื่องๆ เดี๋ยวมึงโทรบอกเกรซนะ ให้ชวนดาวกับลินออกมา ส่วนกู เดี๋ยวชวนเหี้ยเรย์เองครับ"

"แล้วไงต่อ"

"สัส ก็ดูปฏิกิริยาไงครับ อ้อ อีกอย่าง บอกเกรซให้ทำเหมือนบังเอิญเจอกันด้วยนะเว้ย แม่งจะได้เนียนๆ"

"เอางั้นสิ?"

"เออ สรุปตามนี้นะ เดี๋ยวเจอกันที่ผับ กูไปส่งณดาแป๊บ"

"เห้ยเดี๋ยว!"

ผมกำลังจะเดินออกห่างมาจากมันได้อยู่แล้วเชียว ไอ้เหี้ย แม่งเรียกเอาไว้อีกจนได้

"อะไรของแม่งอีกวะ"

"ไม่ใช่อะไรของแม่งหรอกว่ะ แต่เป็นมึง ยังไงครับ สรุป กับณดานี่คือ?"

"เรื่องกูไว้ค่อยเสือกทีหลังครับ"

ผมตอบมันแค่นั้นแล้วเดินออกมา คืองี้นะ คือผมไม่พร้อมตอบอะไรตอนนี้อ่ะ 

"รอนานป่ะ"

ผมเดินกลับมาหาณดา

"ไม่อ่ะ"

"อืม งั้นปะ"

"นายคุยธุระเสร็จแล้วเหรอ"

"เสร็จแล้ว ไปเหอะ"

ผมเดินนำอีกเหมือนเคย คือความจริงผมอยากเข้าไปจับมือนะ แต่ผมรู้ตัว ตอนนี้มันไม่ใช่เวลา

"ว่าแต่ คอนโดที่ว่านี่อยู่แถวไหนอ่ะ"

ผมหันไปถามณดาหลังจากเลี้ยวออกจากฟิตเนส เพราะนึกขึ้นได้ว่ายังไม่รู้ที่อยู่เธอเลย

"อยู่แถวๆ..."

แล้วเธอก็บอกผมมา ประมาณชั่วโมงนึงผมถึงไปส่งเธอถึงที่ ก็นะ ต้องเข้าใจว่ารถมันติด

"ทำไมไม่ย้ายไปอยู่ใกล้ๆฟิตเนสฉันอ่ะ สะดวกกว่าเยอะ ไม่ต้องนั่งรถไกลด้วย"

"ตอนนี้ยังไม่พร้อมอ่ะ ขออาศัยเพื่อนอยู่ไปก่อนแล้วกัน ขอบใจนะที่มาส่ง"

"ครับ"

ผมยิ้มให้เธอ เธอก็ยิ้มให้ผมนะ ก่อนจะลงจากรถไป ส่วนผม ตอนนี้คงต้องจัดการปัญหาไอ้เพื่อนรักมันก่อน ส่วนเรื่องตัวเอง เอาไว้ทีหลังก็ได้ โบราณว่าไว้ ...ช้าๆได้พร้าเล่มงาม (😏...)