อาเธอร์ พี่ชายขี้หวง | Brother Love

อาเธอร์ พี่ชายขี้หวง | Brother Love

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-12-29
Oleh:  Chugar_ChupTamat
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
10
5 Peringkat. 5 Ulasan-ulasan
92Bab
7.9KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

'พี่ชายขี้หวง' กับ 'น้องสาวขี้ดื้อ' งานนี้ใครจะแพ้ก่อนกัน?

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ

When Winter Scott stepped out of the police station, it was already late at night.

Snow was falling heavily outside.

People on the street kept glancing at Winter, noticing the bruises on her face, her messy hair, and the way she limped.

Winter ignored their stares and whispers completely.

She dragged her heavy steps forward, head lowered, her expression numb as she stared at the broken phone in her hand. The screen was shattered beyond repair.

Her fingers, smeared with blood, trembled as they tapped the keypad. She slowly keyed in the number.

“Beep…”

The phone rang repeatedly, but there was no answer. It was no different from the emergency calls she had desperately made while she was being beaten. A snowflake caught on her eyelash, and when she blinked, the icy water melted into her eye.

Winter let out a quiet, self-deprecating scoff at how pathetic she looked. Just as her hand began to drop in defeat, the call connected at the very last second.

“What is it?”

A low, indifferent voice came through the phone.

Her grip tightened. A trace of surprise crossed Winter’s face. “Chris…”

“Mr. Xander, Ms. Jasper is looking for you.”

His assistant spoke before she could say another word.

Then he said calmly, “I’ll hang up first.”

The line went dead.

On the deserted street corner under the glow of a streetlight, snowflakes drifted onto Winter’s hair as her thin frame shook slightly.

Suddenly, a warm coat was draped over her shoulders.

Winter was startled and looked up to see Sam Quinn, the editor-in-chief, standing there.

His heavy gaze swept over her from head to toe, anger burning in his eyes.

“Who did this to you?”

A puff of white breath escaped Winter’s lips as she shook her head.

“When they were beating me, I pulled out some of their hair. There’s skin under my nails too. Once the DNA is extracted, the police will catch them soon.”

Sam was stunned that she could remain so calm and take such precautions after being attacked. This was exactly why she was the person he admired most on his team.

“We’ll definitely investigate this thoroughly. It’s too late now. I’ll take you home.”

Since it was nearly impossible to find a taxi in that area, Winter forced a faint smile and got into his car.

“Thank you, Mr. Quinn.”

“Don’t be ridiculous. You’re my reporter. Someone beats you up and I’m supposed to sit back and do nothing? Everyone else was out on assignment anyway. I was the only one left in the office,” he said as he turned the steering wheel.

As he drove, he continued casually, “Chris Xander’s ex-girlfriend just returned to the country. I heard he personally went to the airport to pick her up. Every newsroom is scrambling to get the first exclusive.”

Winter’s bloodshot eyes suddenly went still.

Her mind buzzed.

So while she was being beaten in that alley, desperately calling Chris for help, he was with another woman.

Sam didn't notice her expression darkening and kept going.

Winter looked down and pressed her blood-stained fingers into the raw wounds on the back of her hand.

No one knew that she was actually Chris Xander’s wife.

*

Winter did not let Sam drive her all the way to her door. She got out near a nearby residential complex and then took a taxi back to Blackwood Manor.

When she got home, she was changing her shoes in the entryway when the housekeeper heard the noise and came out. One look at her, and Mrs. Young froze in shock before rushing over.

“Ma’am, what happened? How did you end up like this?”

Mrs. Young stepped forward to support her and accidentally brushed against the injury on her arm. Winter showed no reaction at all. She looked numb, as if she felt nothing, with no light left in her eyes.

“I was attacked while working undercover,” she said lightly.

Winter spoke with total indifference, but Mrs. Young was horrified. She had always known that working as a social news reporter was dangerous, but she never imagined it could be this violent. It seemed Mrs. Xander Sr. had been right to suggest that Winter should quit her job.

Mrs. Young noticed Winter staring at the shoe cabinet and looked. Her face grew cautious as she spoke. “Mr. Xander hasn’t come back yet. I heard that Ms. Jasper returned to the country.”

Winter kept her head lowered. A few loose strands of hair covered half her face, hiding the look in her eyes. Even so, Mrs. Young could sense her sadness.

“Maybe it is just…” Mrs. Young began, trying to explain.

Winter stopped her with a small gesture. “I’m going upstairs to shower. Please bring the first-aid kit to my room.”

Watching her stagger upstairs, Mrs. Young let out a silent sigh. Still, she did as told and went to get the medical kit.

When she passed the master bedroom, she glanced inside. As expected, Winter was not there.

She was in the room next door.

Who would have thought that after three years of marriage, the couple still slept in separate rooms.

Steam filled the bathroom.

She stared at the mirror. Horrific bruises spread across her body in dark, angry patches. Winter’s lips trembled. Her stiff, spasming fingers clawed at her clothes, tearing them away and flinging them into the trash. It felt as if she had used up all her strength. Her legs gave out, and she slid down to the floor.

Soon, faint sobs could be heard from the bathroom. Mrs. Young listened closely, but all she could hear was the steady rush of running water.

After her shower, Winter refused Mrs. Young’s help with the medicine. She sat on the sofa, applied some ointment to her wounds without much care, and then lay down on the bed.

The moment she closed her eyes, images of the beating rushed back into her mind, along with the man’s twisted, cruel laughter.

Her bones ached faintly.

She turned over, pulled open the bedside drawer, and felt around until her fingers found a bottle at the very back. She opened it, poured out a pill, and tossed it into her mouth. Without any water, she swallowed it dry.

With the help of the sleeping pill, Winter soon fell asleep.

Even in sleep, her brow stayed tightly furrowed. Cold sweat beaded on her forehead. Her fingers clenched the corner of the blanket until they turned white, trembling uncontrollably.

“Help me…”

In the grip of a nightmare, her face was deathly pale and tears slid from her closed eyes, but there was no response in the dark, empty room.

*

Winter did not wake up until the following evening.

The bruises on her face had faded quite a bit, but her body still ached badly. When she got out of bed, she nearly fell to the floor.

Last night, it was sheer luck that a kind passerby had come by and shouted for the police. That was what finally made those people stop the beating and kept things from going any further. Otherwise, she probably would have ended up joining her parents in heaven.

Sam had given her a few days off and told her to stay home and rest properly.

As she went downstairs, she passed the master bedroom and paused at the doorway to glance inside.

The door was still open, just as it had been the night before.

She did not need to think about it to know that Chris had not come home.

Mrs. Young had prepared a warm compress for her. Winter sat on the sofa, pressing it gently against her face while scrolling through the news on her phone.

As expected of the man who controlled the Xander empire, the top headline was from the night before, yet it was still dominating the news.

In the photo, Chris’s silhouette was tall and commanding against the dark night. Even from behind, it was impossible to ignore the powerful aura he projected.

He was pushing a wheelchair, though only the upper back of the woman sitting in it was visible. It was Skyla Jasper.

Winter quietly closed the news article. Before she realized it, her hand tightened, and water from the warm compress spilled onto her clothes.

She lowered her head and looked at the damp stain spreading across her lap. Her brows knit slightly as her eyes slowly reddened.

Pathetic. It had been three years. How could she still not see where his heart really was?

She stood up, went back to her room to change, and then headed to the study, hoping to find a couple of books to distract herself.

Chris’s study was clean and orderly, with no unnecessary decoration. It was nothing like hers, which was filled with blind-box toys.

One of the desk drawers had been left open, and a window in the study was half ajar. The wind blew through, rustling the papers inside the drawer.

Winter watched as a single sheet of paper was blown onto the floor. She walked over to pick it up, intending to put it back, but her entire body froze the moment she saw what was inside the drawer.

Lying right there in front of her was a set of divorce papers.
Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

Wilaiphorn Sawaengsap
Wilaiphorn Sawaengsap
เพทายกับพี่กายเมื่อไรจะมาค่ะ
2026-04-07 23:06:15
0
0
ต้าเจเจ้
ต้าเจเจ้
สนุกมากค่ะรออ่านพี่กายพี่เพทายนะค่ะ...
2026-03-03 15:14:45
1
0
Jadkamon Inprang
Jadkamon Inprang
ดีคะอ่านสนุก
2026-02-25 18:31:11
0
0
Srisopa
Srisopa
สนุกมากค่ะ
2026-02-23 19:19:13
0
0
Srisopa
Srisopa
สนุกมากค่ะ รอพี่กายและพี่เพทายอยู่นะคะ...
2026-02-23 19:17:43
0
0
92 Bab
บทนำ
หลายปีก่อน@ โรงแรม ศิริกวีวัฒน์เด็กหนุ่มในชุดแบบฟอร์มมัธยมยืนดูดบุหรี่อยู่ตรงสวนด้านหน้าของโรงแรม เนื่องจากด้านในเป็นที่ปลอดบุหรี่ ใบหน้าคมสันอ่อนเยาว์ทว่าก็เต็มไปด้วยออร่าความหล่อเหลา ด้วยความสูงเกือบร้อยเก้าสิบฉบับลูกครึ่งไทย-สวิต ผู้คนที่ผ่านไปมาจึงมองด้วยสายตาหลงใหล และเขาเพียงแค่ส่งยิ้มบางๆเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่นเตือนครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เขากลับไม่คิดจะล้วงมันออกมาดูเพราะเดาว่าถ้าไม่ใช่มารดาก็คงเป็นยัยน้องสาวตัวดีที่กำลังจะหนีไปเรียนที่ต่างประเทศพี่ชายอย่างเขาก็โคตรจะเห็นด้วยเลยแม่งเอ๊ย!คนเค้นหัวเราะพ้นควันสีเทาลอยผสมกับอากาศอย่างไม่สบอารมณ์ แน่นอนว่าไม่ได้มีความยินดีแต่อย่างใด ก่อนจะโยนของในมือลงพื้นแล้วใช้เท้าบี้แรงๆ เมื่อเห็นเด็กสาวร่างบางในชุดมัธยมแบบเดียวกันกับตัวเองเปิดประตูลงจากรถสปอร์ตหรู...คันไม่คุ้นตาเธอไม่ใช่ยัยเด็กดื้อที่กำลังนึกถึงแต่เป็นลูกสาวของเพื่อนแม่เขา ซึ่งก็เป็นยัยแคระที่แสบพอกัน!“ขอบคุณพี่นนท์มากเลยนะคะที่มาส่งบี๋” น้ำเสียงหวานหูกับรอยยิ้มกว้างๆ จนเห็นฟันขาวเรียงสวย เป็นตัวสร้างปฏิกิริยาส่งให้คิ้วเข้มเลื่อนเข้าหากันอัตโนมัติ ขายาวก็เร่งเต็มอ
Baca selengkapnya
ตอนที่1 พี่ชายขี้หวง
ปัจจุบันอาเธอร์ ก้าวลงรถสปอร์ตสีขาวฟูจิสัญชาติอังกฤษ ใบหน้าหล่อเหลากระชากใจสาวน้อยใหญ่ผุดรอยยิ้มบางๆ ขณะเดินเข้าไปในบ้านหลังใหญ่สองชั้น บ้านที่ไม่ใช่บ้านของตัวเอง แต่ก็แทบจะเป็นเหมือนบ้านของตัวเองเข้าไปทุกวัน เพราะช่วงหลังเขาดันมาบ่อยเสียเหลือเกินเข้าประตูมาก็จะเป็นห้องโถงกว้างๆ เพดานสูงประดับด้วยโคมไฟแชนเดอเลียร์เพิ่มความหรูหราตามฐานะความร่ำรวยของเจ้าบ้านที่เป็นถึงอดีตผู้บังคับบัญชาการตำรวจ แม้แต่ราวบันไดขึ้นไปชั้นสองยังเป็นลวดลายเคลือบทองที่สวยงาม“อาเธอร์” คุณหญิงเอมอร ในวัยสี่สิบต้นๆ ดวงหน้าอ่อนเยาว์ราวกับคนสามสิบกลางๆ พึ่งออกมาจากห้องนอน เห็นแผ่นหลังของชายหนุ่มลูกชายของเพื่อนรักจึงเรียกเอาไว้“ม้า” จากที่กำลังจะเดินไปอีกทางจำต้องเปลี่ยนทิศแล้วเดินเข้าไปหา “นี่ม้าอยู่บ้านเหรอครับ?” แน่นอนว่า ‘ม้า’ ที่เรียกไป เขาเรียกตามลูกสาวของบ้านนี้ “ผมนึกว่าม้าจะไปทำบุญกับคุณนายท่านเสียอีก” หมายถึงมารดาตัวเองนี่แหละ ปกติเห็นมีงานบุญหรือเทศกาลใหญ่ทีไรพวกท่านไม่เคยจะพลาดสักงาน“ไปจ้ะ พอดีม้าลืมโทรศัพท์ก็เลยกลับมาเอา” ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเอ็นดู ก็เห็นกันมาตั้งแต่ตัวยังไม่ถึงเอว ตอนนี้โตเป็นหนุ่ม
Baca selengkapnya
ตอนที่2 คนหัวโบราณ
@ Over Night Pubช่วงเทศกาลสงกรานต์แบบนี้ไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็มีแต่ผู้คนฉีดน้ำประแป้งกันเต็มไปหมด เพทาย หนุ่มหล่อมาดเงียบขรึมแต่ดันเป็นเจ้าของผับ เห็นโอกาสดีที่จะเพิ่มรายได้ให้กับร้านของตัวเอง จึงจัดสถานที่ให้หนุ่มสาวสาวได้จอยกันตรงลานหน้าแน่นอนว่าสิ่งจูงใจคือตัวเจ้าของที่และเหล่าเพื่อนๆ หน้าหล่อของเขา ที่ใครต่อใครต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเป็นเทพบุตรกลับชาติมาเกิด แค่ได้สบตาก็พานให้ตกหลุมรักพร้อมเสนอตัวให้อย่างง่ายดาย“ไอ้วินแม่งหลงเด็กหน้านิ่งฉิบหาย” การิน หนุ่มหล่อมาดเข้มอยู่ในชุดฮาวายสีฟ้าคู่กับกางเกงขาสั้นพูดขึ้น เมื่อปลายนิ้วเลื่อนไถโซเซียลแล้วไปเจอโพสต์ของเพื่อนหน้าหวานในโพสต์เป็นรูปถ่ายของคนที่ว่ากับสาวแว่นแก้มป่องที่ปกติมักจะไม่แสดงอารมณ์ทางสีหน้า ทว่ารูปที่เห็น เจ้าตัวกลับระบายยิ้มกว้างจนน่ารักน่าเอ็นดู ไม่แปลกที่ไอ้มาวินจะโงหัวไม่ขึ้น“พี่กายได้โปรดเรียกเพื่อนหุ่นยนต์ของปลาทูดีๆ ด้วยค่ะ” เด็กน้อย ปลาทูภรรยาเด็กของหนุ่มหล่อหน้าดุอย่าง อคิณ กอดอกเง้างอด“แหม ลืมไปหรือเปล่าว่าคำเรียกของตัวเองก็ไม่ได้ดีเด่ไปกว่าพี่เท่าไรหรอก” ใช้โทรศัพท์ชี้หน้าเด็กปากยื่น อีกฝ่ายจึงรีบเกาะ
Baca selengkapnya
ตอนที่3 น้องสาวโดนยา Oops!!
ครึ่งชั่วโมงผ่านไปใบหน้างามเปรอะไปด้วยแป้งสีขาว ผมเผ้าเปียกโชกแต่ก็ไม่ได้ทำให้ความน่ามองลดลงเลยแม้แต่น้อย แถมยังน่าหลงใหลเรียกสายตาของแมลงตัวผู้มากมาย“สวัสดีครับ” ชายหนุ่มหน้าตาดีเดินเข้ามาทักด้วยรอยยิ้ม ทำให้ดวงหน้าหวานแอบชำเลืองไปยังโต๊ะของรุ่นพี่ชายจอมปลอม เห็นว่าพวกเขานั่งพูดคุยกันอย่างออกรสก็เอ่ยตอบกลับอย่างมีมารยาท“สวัสดีค่ะ”“คนนี้ดูดีอยู่นะคะ” ปลาทูดึงแขนพี่เข้ามากระซิบคุย “ถึงจะหล่อน้อยกว่าพี่เธอร์ก็เถอะ”“จิ!” เบบี๋เป็นได้กลอกตาขึ้น จะดีอยู่หรอกถ้าเด็กช่างพูดไม่กล่าวถึงชื่ออาถรรพ์ ว่าแล้วก็หันไปดูอีกรอบ ซึ่งฝ่ายนั้นมีสาวร่างเล็กที่เขาควงให้เห็นบ่อยๆ เข้าไปมานั่งคุยด้วยก็ราวกับเจอทางสว่าง ก่อนจะหันกลับมาคุยกับชายคนนั้นด้วยน้ำเสียงฉอเลาะ “มาเที่ยวคนเดียวเหรอคะ?” เดาจากที่เขาเดินเข้ามาทักคนเดียว“มึงอย่าได้หาเหาใส่หัว” แต่ไม่วายมิวกี้ยังใช้ฝ่ามือใหญ่ดึงเพื่อนไว้ รู้จักกันมาหลายปีรู้ดีว่าถ้ารุ่นพี่อาเธอร์รู้ เรื่องมันจะไม่จบที่สีชมพูแต่จะจบที่สีเลือด“กูเห็นด้วย มึงอย่าเล่นกับระบบ ‘พ่อ’ มึงนะอีบี๋ มึงตายได้เลยนะ กูบอกก่อน” อันนาก็พูดเสริม ขนอ่อนตรงท้ายทอยลุกแล้วลุกอีกยัยตัวดี
Baca selengkapnya
ตอนที่4 มือนุ่มของน้องดีกว่ามือตัวเอง NC+
แสงไฟสลัวทำใจดวงน้อยสั่นระทึก ภายในห้องกว้างขวางมีเตียงขนาดใหญ่แบบโมเดิร์นร่วมสมัยที่มีเสาทั้งสี่มุมอยู่กลางห้อง และที่น่ากลัวคือมีโซ่ผูกติดอยู่กับตัวเสาด้วย“วันนี้มึงไม่ดื้อ ของพวกนั้นไม่จำเป็นหรอก” อาเธอร์ว่าน้ำเสียงเย้าแหย่เมื่อเห็นสายตาหวั่นๆ ของคนในอ้อมแขน ก่อนจะค่อยๆ วางร่างบอบบางให้นอนราบลงไปบนเตียงดวงตากลมสั่นระริกขณะกวาดมองไปรอบห้องด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย หัวใจเต้นและอธิบายไม่ถูก ขณะที่มือหนาก็เร่งถอดเสื้อของตัวเองออกอย่างลวกๆ แล้วตามลงไปทาบศอกคร่อมสายตาแพรวพราวประดุจเสือร้ายพร้อมขย้ำเหยื่อ ลอบมองใบหน้าเกลี้ยงเกลาที่แดงระเรื่ออย่างมีความนัยก่อนจะโน้มใบหน้าลงกับลำคอระหง แนบริมฝีปากจูบซับไปตามแนวลำคอพลางอ้าครอบดูดเม้มไม่ฝากรอย เพราะเขาไม่ใช่คนชอบทิ้งร่องรอยบนตัวคู่นอน ขณะที่ฝ่ามือก็ลูบไล้ไปทั่วตามที่ใจอยากจะแตะต้อง“อือ” คนสมองอื้ออึงยกแขนเรียวขึ้นโอบกอดคนด้านบนพร้อมกลั้นเสียงครางในลำคอ ลมหายใจติดขัด เจ็บนิดๆ ตรงบริเวณที่ปากหยักกดลงทว่าก็วูบวาบในเวลาเดียวกัน เลือดในร่างกายมันพรั่งพรูไปหมด เธอพูดได้ไหมว่าตอนนี้ข้างล่างตรงหว่างขามันแฉะฉ่ำเหลือเกินเธอจะไม่ไหวแล้วจริงๆมือน้อ
Baca selengkapnya
ตอนที่5 คำพูดมักง่าย
แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องผ่านหน้าต่างกระทบกับเปลือกตาคู่น้อย ส่งผลให้ร่างบางที่นอนเปลือยเปล่าอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนารู้สึกตัว ค่อยๆ ปรือสายตาขึ้นรับกับสภาพแวดล้อม อาการเมื่อยล้าและปวดระบมก็ปะทุไปทั่วร่างจนนิ่วหน้าน้อยๆเพดานสีหม่นและกรอบรูปเด็กชายตัวโตที่ถ่ายคู่กับเด็กหญิงสองคนในชุดนักเรียนที่ติดอยู่ตรงผนังปลายเตียงใหญ่ เบบี๋ก็รู้ทันทีว่าที่นี่คือที่ไหนคอนโดพี่อาเธอร์มือบางยกขึ้นนวดหัวตัวเองเนื่องจากปวดตึบๆ ขณะที่เหตุการณ์ทุกอย่างย้อนเข้ามาในสมองราวกับเครื่องเล่นหนังทำเอาพวงแก้มใสร้อนผ่าวให้กับทุกฉากทุกภาพทุกการเคลื่อนไหวและทุกโสตประสาทเสียงชัดเจนไปหมด มันเป็นอะไรที่บ้าที่สุดและประเด็นเธอเป็นคนเริ่มเองด้วย!!!ยังจำได้อีกว่าหลังจากที่ออกจากผับพี่เพทายมา ยังไม่ทันถึงคอนโดอาการของเธอก็กำเริบจนต้องทำกันที่บนรถไปหนึ่งรอบ และพอถึงที่นี่ เราก็...กรี๊ด!!! จะบ้าตาย บ้าๆๆๆ แกทำอะไรลงไปยัยเบ...!!“อือ...อย่าดิ้นดิบี๋”กึก!วินาทีนั้นเหมือนมีพลังงานสถิตที่ส่งผลให้ร่างบางราวกับถูกแช่แข็ง ค่อยๆ หันไปก็แทบสติหลุดเมื่อใบหน้าของคนข้างๆ อยู่ในระยะประชิดจนปลายจมูกเกือบชนกัน จึงรีบขยับออกพร้อมกระชับผ้าห่มขึ
Baca selengkapnya
ตอนที่6 คิดบัญชีให้น้องสาว (1/2)
@ บ้านทวีนาวารุ่งเรืองเบบี๋ก้าวลงจากรถแท็กซี่หลังจากจ่ายเงินให้เรียบร้อย ก่อนหน้านี้ระหว่างทางเธอได้คิดคำแก้ตัวต่างๆ เอาไว้เรียบร้อย จึงไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวว่าปะป๊ากับหม่าม้าจะดุเพราะติดต่อไม่ได้ เห็นพวกท่านออกมาต้อนรับถึงประตูบ้านด้วยสีหน้าที่คาดโทษ ก็สูดลมหายใจเต็มปอดแล้วตรงเข้าไปสวมกอด“ป๊าม้า”“ไม่ต้องมาออดอ้อนเลย” เอมอรปัดแขนลูกสาวออก “เราน่ะหายไปทั้งคืน ม้าโทรหาก็ไม่ติดโทรหาพี่ชายเรารายนั้นก็ไม่รับสาย รู้ไหมว่าทำทุกคนเป็นห่วงกันมากแค่ไหน”“บี๋ขอโทษค่ะ พอดีแบตบี๋หมดเลยไม่ได้ส่งข้อความบอก” ยื่นโทรศัพท์ให้ดูว่าที่พูดไปเป็นเรื่องจริง“แล้วทำไมไม่เอาโทรศัพท์อาเธอร์ติดต่อมา?” จอมพล อดีตผู้บัญชาการตำรวจถามลูกสาวเสียงแข็ง เขากับภรรยาแทบไม่ได้นอนเพราะเป็นห่วงเด็กดื้อ แถมยังติดต่อหาใครก็ไม่ได้อีก หากเป็นตอนเด็กๆ คงได้มีคนร้องไห้เพราะก้นลาย“พี่เธอร์ไปกับสาวค่ะป๊า บี๋ถึงคอนโดมันก็หลับเป็นตายเลยค่ะ” พลางเอานิ้วกลางไขว้นิ้วชี้ไว้ด้านหลังเพื่อไม่ให้พระเจ้าลงโทษ ซึ่งไม่รู้ว่าจะช่วยไหมนะเพราะโกหกคำโตมาก“แต่ม้าโทรหามี้ฉาย” คนเป็นแม่เท้าสะเอวจับผิด “มี้บอกว่านิติคอนโดเขาบอกว่าเรากับอาเธอร์ขึ้นค
Baca selengkapnya
ตอนที่7 คิดบัญชีให้น้องสาว (2/2)
ตรงที่พวกเขามาเมื่อไหร่ก็ต้องตรงนั้นทุกครั้ง เพราะเป็นจุดที่ไม่โดดเด่นและยังสามารถมองเห็นด้านล่างได้ทั่วร้านเห็นแบบนี้ คนร้อนใจก็ไม่รู้ว่าควรจะรบกวนมันดีไหม?“อย่าเรียกชื่อผมห้วนๆ เคยบอกไปแล้ว” ประโยคเย็นเยียบทำเอาเธอหน้าเสีย ทว่าเพทายกลับไม่ได้นึกสนใจ เงยหน้าขึ้นก็เห็นไอ้ลูกครึ่งยืนอยู่ไม่ไกลจึงเอาบุหรี่ในมือมาคาบไว้แล้วลุกยืน ดึงกางเกงที่ร่นลงเล็กน้อยจากการร่วมรักเมื่อครู่ขึ้น ก่อนจะล้วงกระเป๋าตังค์ออกมาหยิบธนบัตรจำนวนหนึ่งแล้ววางไว้บนโต๊ะ “นี่ส่วนของคุณ จะอยู่ต่อหรือจะกลับเลยก็ตามใจ”การกระทำที่ดูไร้เยื่อใยทำให้หญิงสาวจุกในอก พูดไม่ออก และนี่คือตัวตนของเขา ‘เพทาย’ ชายหนุ่มผู้เย็นชาราวกับคนตายด้านที่เยือกเย็นราวกับน้ำแข็งในขั่วโลกเหนือ“ใจร้ายจังวะ” คนยืนดูว่าเรียบๆ ในตอนที่เจ้าของใบหน้าไม่บอกอารมณ์เดินมาใกล้ที่จริงเขาเห็นท่าทีไม่เอาใครของเพื่อนไร้หัวใจตั้งแต่รู้จักกันมาแล้วล่ะ แต่กับไอ้การที่มันพาหญิงมาจัดกันในที่ตรงนั้น อันนี้เขาไม่เคยเห็นและไม่เคยรู้ว่าอีกฝ่ายมีรสนิยม ‘ชอบทำ’ ในที่โล่งแจ้งแบบนี้ด้วย แถมยังมีกล้องวงจรติดด้วยนะ ซึ่งมันคงไม่สน“มึงเถอะ ถ่อมาหากูในเวลานี้ไม่ใช่ว่าเ
Baca selengkapnya
ตอนที่8 สูดอากาศเข้าปอด รับกรรม (1/2)
คนหน้าดุไม่พูดพร่ำส่งไม้ในมือให้เพทายอันหนึ่งแล้วพุ่งเข้าไปเปิดฝ่ายตรงข้ามที่ก็เริ่มคว้าของใกล้มือมาเป็นอาวุธแล้วเช่นกัน สามหนุ่มเพื่อนตายก็ไม่รอช้า ตรงเข้าไปปะทะวัดพละกำลังลูกผู้ชายจนเกิดการต่อสู้ที่ดุเดือดและเจ็บตัวอัก!พลั่ก!ข้าวของล้มระเนระนาด ผู้คนเจ็บหนักทว่าสี่หนุ่มที่จัดจ้านเรื่องชกต่อยอยู่แล้วยังคงไม่เป็นอะไรนอกจากมีรอยฟอกช้ำบ้างเล็กน้อย ทว่าเรี่ยวแรงยังล้นเหลือที่พร้อมจะถล่มที่นี่ให้ราบเป็นหน้ากลองดิมหน้าตาบวมช้ำเห็นท่าไม่ดีเพราะฝั่งตัวเองเริ่มต้านไม่อยู่จึงหาจังหวะหนี คนตาไวเหลือบเห็นเข้าก็ตามไปกระชากหัวมัน“มึงคิดว่าจะรอด?” ยิ่งมองหน้าอีกฝ่ายภาพที่มันกระทำชั่วก็ผุดขึ้นมาในหัวความโกรธก็ทวี อัดกำปั้นเข้าหน้าเข้าท้องมันเน้นๆ โทษฐานที่มันกล้าลูบคมเบื้องสูง“พวกมึงเป็นเหี้ยไรกัน!!!” พลภัทรเจ้าของ ‘เดอะคาร์ลตัน ออโต้’ ปรากฏตัวพร้อมกับเสียงอันทรงพลังเรียกความสนใจจากทุกสิ่ง ดิมและผู้บาดเจ็บจึงแบกร่างกายเข้าไปพึ่งใบบุญกันยกใหญ่ใบหน้าเคร่งขรึมของคนอายุเกือบสามสิบมองดูสภาพสถานที่และคนของตัวเองที่อ่วมดูไม่จืดก็นึกไม่พอใจ ก้าวเข้ามายืนประจันหน้ากับคนที่เด็กกว่า “มึงกล้ามากนะไอ้อาเธ
Baca selengkapnya
ตอนที่9 สูดอากาศเข้าปอด รับกรรม (2/2)
“ก็ตามที่พวกมึงเห็น” พลางยกแก้วในมือขึ้นกระดกดับความว้าวุ่นที่ต้องถูกซักฟอก อย่างที่ไม่คิดว่าชาตินี้จะตกอยู่ในสภาพนี้สภาพโดนเพื่อนจับผิดเพราะมีเมีย“แล้วตอนนี้พวกมึงสถานะไหนกันวะ?”“สถานะเหี้ยไร ไม่มี” อย่าว่าแต่สถานะ เอาแค่ให้ยัยตัวดีมันยอมรับสายและตอบข้อความเขาให้ได้ก่อนเถอะ คิดแล้วก็ขึ้นเลยเขาทั้งทักทั้งโทรไปตั้งแต่ที่เธอออกจากคอนโดไป นี่ก็จะครบวันอยู่แล้ว ยังไม่เห็นแม้แต่การเปิดอ่าน“ไม่มี!?/ไม่มี!?/ไม่มี!?” สามหนุ่มร้องออกมาพร้อมกัน ก็ถ้าหากเป็นผู้หญิงคนอื่นพวกเขาคงไม่สนใจ แต่กับยัยดื้อนั่น มันต่างออกไป“สัส! พวกมึง 3 ตัวเลิกเค้นถามกูอย่างกับนักโทษได้ล่ะ” เล่นผลัดกันเค้นอย่างกับเป็นตำรวจ คนตอบก็แทบนั่งไม่ติด เหตุเพราะไม่มีคำตอบจะให้และไม่รู้จะตอบว่าอะไร“กับไอ้ 2 ตัวนั่นกูไม่ว่า แต่หน้าอย่างมึงไม่ควรพูดอย่างนี้กับกู” อคิณว่าขึ้น “หรือต้องให้กูโทรเรียกลูกบ้านคนมีเมียอย่างไอ้วินมาสอบสวนมึงด้วยอีกคน”อันนี้คนพูดเพียงแค่ขู่ไม่ได้อยากรบกวนเพื่อนหน้าหวานจริงๆ เพราะฝ่ายนั้นพึ่งผ่านความเป็นความตายมาเลยอยากให้มันมีความสุขอยู่กับครอบครัวที่เชียงใหม่ แต่หากไอ้คนปากแข็งยังไม่ยอมพูดสักที เข
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status