ตอนที่ 7 คนรู้จัก... ห่างๆ NC20+

ลลินงอตัวเกร็งหน้าท้องจุกเสียดเต็มไปด้วยความเจ็บปวดจากการสอดใส่ตัวตนแข็งร้อนเข้ามาในกายเธอ มือบางยกขึ้นมาดันหน้าท้องแกร่งเพื่อให้เบาแรงลงในขณะที่หยาดน้ำตารื้นขึ้นบนหางตา

"อ๊า อึก... เบาๆ หน่อยเจ็บ"

เสียงหวานสั่นระริกหายใจไม่ทั่วท้องใบหน้าสวยบิดเบี้ยวแดงก่ำลามลงมาถึงลำคอขาว กลีบกุหลาบสวยขมิบรุนแรงตามจังหวะการเคลื่อนไหวของสะโพกหนาที่อัดกระแทกเข้าหาหนักหน่วง

"มะ.. แม็กซ์อึก!"

"แข็งใจไว้เบบี๋อ่าส์..."

"เบาแรงลงหน่อยเจ็บ~"

"เดี๋ยวก็ชิน"

ปึก ปึก!

เสียงกระเส่าชิดริมกกหูขบเม้มเบาๆ ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นนั่งตั้งฉากกับพื้น จับรั้งเอวคอดไว้มั่นอัดกระแทกแก่นกายแข็งแรงเข้าไปในกายสาวหนักหน่วงจนรู้สึกได้ถึงเยื่อผนังมดลูก แม็กซ์เวลล์ครางเสียงต่ำในลำคอด้วยความพอใจไปกับความคับแน่นของร่องสาวสวยของคนตัวเล็กที่กำลังกลืนกินตัวตนเขาเข้าไปจนสุดความยาว

ยิ่งเห็นใบหน้าเหยเกบิดเบี้ยวยิ่งเพิ่มอารมณ์ดิบในกายให้ลุกโชนยกเรียวขาสวยยกขึ้นพาดบ่ากระชากร่างเล็กขึ้นแบบกึ่งกลางกายมากขึ้น 

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังหยาบโลนลั่นห้องคอนโดหรูพร้อมกับเสียงหอบหนักคราญครางของสองร่างที่ต่างความรู้สึกกัน คนหนึ่งเจ็บปวดร่างกายแทบแตกออกเป็นเสี่ยงได้ ส่วนอีกคนกลับเสียวซ่านพึงพอใจกับความคับแน่นของคนใต้ร่าง

"อ๊า อ๊า อื้อ... เจ็บแสบไปหมดแล้ว"

"นั่นแหละที่ต้องการ ความรู้สึกของเธอส่งผลมาถึงความรู้สึกของฉันเพราะฉะนั้น... เจ็บให้มากแล้วฉันจะใจดีเพิ่มค่าตัวให้"

"ระ...โรคจิต อ๊า!!"

"สมพรปากเบบี๋"

ร่างสูงโฉบลงมาหากลีบปากอวบอิ่มด้วยความรวดเร็วบดคลึงริมฝีปากอิ่มหนักหน่วงรุนแรงจนรู้สึกได้ถึงแผลเล็กบนริมฝีปากคละคลุ้งด้วยกลิ่นคาวเลือด ลิ้นร้อนสอดแทรกฝ่าความหอมหวานที่เคยสัมผัสเข้ามาเกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็กรุนแรงดูดดุนจนเจ็บไปถึงโคนลิ้น

ในขณะที่สะโพกหนายังคงอัดกระแทกกายเข้าหารุนแรงไม่แพ้กัน เรียวขาสวยทั้งสองข้างถูกจับล็อกไว้ด้วยมือแข็งแกร่งไม่ให้ดิ้นหนีได้ถูกจับพาดบ่าหนาไว้ทำให้เนื้อนูนกึ่งกลางกายบุรุษกดลึกแนบชิดกับใจกลางความเป็นสาวได้แนบแน่นยิ่งขึ้น

ปึก ปึก!

แม็กซ์เวลล์กระแทกกายกดน้ำหนักลงหนักๆ แล้วแช่ค้างไว้ก่อนจะถอนตัวตนออกห่างเล็กน้อยแล้วกดลงมาอีกครั้ง ทำซ้ำๆ จากเนิบนาบเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นหนักหน่วงถี่รัวจนเขาสามารถรับรู้ได้ถึงการสั่นเกร็งของคนตัวเล็ก

"อ่าส์... ค่อยสมกับเป็นโรคจิตหน่อย เปลี่ยนที่หน่อยไหม" เหมือนเป็นการถามความเห็นแต่การกระทำกลับเอาแต่ใจตัวเองเป็นที่ตั้ง

มือหนายกร่างเล็กขึ้นอุ้มกระเตงในขณะที่ยังคงสอดประสานกายเป็นหนึ่งเดียวกัน เสียงหวานกระเส่าสั่นระริกตามจังหวะการเคลื่อนไหวของฝีเท้าหนักและการกระแทกสะโพกเข้าหาในขณะที่ก้าวเดินเข้ามาด้านในโซนห้องนอน

แผ่นหลังเล็กแนบลงบนเตียงฟูกหนานุ่มแต่เพียงแค่ครู่เดียวก็ถูกกระชากให้พลิกคว่ำตัวลง ศีรษะถูกกดด้วยมือหนาในขณะที่แรงสอดประสานกระแทกกายเข้าหาเริ่มกลับมาหนักหน่วงอีกครั้ง 

แม็กซ์เวลล์หลุบตาลงมองคนตัวเล็กเหยียดยิ้มบิดมุมปากขึ้นสูงด้วยความสมเพชและเย้ยหยันไปในเวลาเดียวกัน ผู้หญิงเพียงเพื่ออำนาจเงินทองแล้วสามารถแลกได้ทุกอย่างแม้กระทั่งร่างกายและความบริสุทธิ์ของตัวเอง เป็นเหมือนที่เขาคาดคิดมาโดยตลอด... จะมีความรู้สึกดีดีไว้ให้ทำไมหากเพียงร่างกายเธอมีไว้เพื่อบำเรอปลดปล่อยความใคร่เท่านั้น มีเงินก็มีคนเข้าหารวมถึงคนใต้ร่างตอนนี้ด้วย

"สะ... แสบไปหมดแล้ว"

"อยากได้เงินต้องทนเอาเพราะเธอก็มีค่าแค่นี้"

"อึก!!" 

"อืม.. จะเสร็จแล้ว"

จังหวะการเข้าออกร่องรักเริ่มถี่รัวขึ้นเมื่อรู้สึกได้ถึงความอึดอัดที่กำลังจะได้รับการปลดปล่อย สะโพกหนาเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นและแน่นอนว่ามันก็หนักหน่วงรุนแรงตามอารมณ์ที่กำลังจะได้รับการปลดปล่อยไปตามกัน

เสียงครางต่ำในลำคอแหงนหน้าขึ้นเกร็งขาแกร่งรวมถึงหน้าท้องหนาเต็มไปด้วยมัดกล้าม ปลดปล่อยน้ำรักขุ่นเข้าไปในกายสาวที่ถูกกักไว้ด้วยถุงยางอนามัยบางๆ ทุกหยาดหยดขยับสะโพกเนิบนาบในกายสาวเป็นการรีดน้ำจากท่อนเนื้อออกให้หมด

ลลินนิ่วหน้ารับแรงอารมณ์ดิบของคนตัวสูงพ่นลมหายใจหอบกระชั้นติดขัดล้มตัวลงฟุบบนเตียง รู้สึกหมดเรี่ยวแรงจะขยับเคลื่อนไหวแม้แต่การหายใจยังคงโรยรา หัวใจดวงเล็กบีบรัดกันแน่นจากคำพูดของเขาก่อนหน้าแต่ยังคงแสดงสีหน้านิ่งไร้ความรู้สึกเจ็บปวดออกมาให้เขาได้เห็น

เธอรู้สึกได้ถึงการถอดถอนตัวตนออกจากความเป็นสาวบวมช้ำออกไป ทำได้เพียงหลับตาลงรับความเจ็บและวูบโหวงไปในเวลาเดียวกันจากการถอนท่อนเนื้อใหญ่ออกไปจากร่างกาย

"เงินจะถูกโอนเข้าบัญชีเธอภายในหนึ่งชั่วโมง เหลือเวลายี่สิบนาทีสำหรับการเตรียมตัวออกไปจากห้องนี้"

ร่างสูงหยัดกายลงจากเตียงยกมือขึ้นเสยผมชื้นเปียกลวกๆ เหลียวมองนาฬิกาดิจิตอลบนผนังเอ่ยเสียงนิ่งขึ้นลอยๆ หลุบตาลงมองกลับมายังร่างเปลือยเปล่าบนเตียงนิ่งๆ แล้วหมุนตัวออกไปยังโซนห้องรับแขก

คว้าเสื้อคลุมขึ้นมาสวมใส่ลวกๆ โดยที่ไม่ได้มีการผูกเชือกมัดแต่อย่างใด ล้มตัวลงนั่งไขว่ห้างบนโซฟารินไวน์แบรนด์ดังลงในแก้วแล้วยกขึ้นหมุนควงเบาๆ ด้วยสีหน้าเรียบไม่ต่างจากเดิม

ดวงตาคมมองออกไปนอกกระจกใส จิบไวน์ในมือปลายลิ้นลิ้มรับรสชาติละมุนเบาๆ ปรายหางตามองคนตัวเล็กที่กำลังเดินออกมาถึงทางเชื่อมระหว่างสองโซน หลังจากเวลาผ่านไปราวสิบนาทีได้

"ลินอยากให้พี่ปิดเรื่องนี้ไว้อย่าบอกใครโดยเฉพาะมัม"

"ไม่ต้องห่วงเรายังเป็นเหมือนเดิมถ้าเจอกันข้างนอก คนรู้จัก... ห่างๆ"

"ขอบคุณค่ะ"

"...."

มือหนายกแก้วไวน์ขึ้นจิบในขณะที่ร่างบางเดินออกจากห้องด้วยพยายามเดินให้เป็นปกติที่สุด เจ็บแสบจนต้องหยุดเดินนิ่วหน้าทุกครั้งที่เกิดการเสียดสีจากภายใน 

ลลินซี๊ดปากแผ่วเบาเดินผ่านหน้าบอดี้การ์ดร่างยักษ์ทั้งสองมายังลิฟต์ด้วยใบหน้านิ่งไม่แสดงอารมณ์ เสียงหัวใจดวงเล็กยังเต้นแรงจนจังหวะการหายใจติดขัดอยู่เลย ไม่ใช่เพราะกลัวตื่นเต้นเหมือนก่อนหน้า แต่เป็นเพราะคำพูดของเจ้าของชั้นคอนโดต่างหาก

.

.

"อ๊ะ! แสบเป็นบ้าเลย"

เสียงหวานดังลอดริมฝีปากในจังหวะที่หย่อนตัวลงบนเตียงในห้องคอนโดของตัวเอง มือบางควานหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าที่มีข้อความแจ้งเตือนเข้าก่อนหน้ายกขึ้นมาเปิดดู พบว่าเป็นข้อความแจ้งเตือนยอดโอนเข้าบัญชีส่วนตัวเป็นจำนวนหนึ่งแสบบาทจึงถอนหายใจเบาๆ ออกมาแล้ววางลงกลับข้างกาย

ล้มตัวลงนอนแผ่หลาโดยพยายามจะไม่ให้ขาทั้งสองข้างหุบเข้าหากันมากเพราะอาจจะทำให้เกิดการเสียดสีตอนที่เผลอขึ้นมาได้

มือบางยกขึ้นแนบพวงแก้มและหน้าผากมนสวยปิดตาพึมพำเบาๆ กับตัวเอง "เหมือนตัวรุมๆ เลยคงต้องกินยาดักไว้ก่อนแล้ว"

แม้จะบอกตัวเองแบบนั้นแต่สุดท้ายแล้วความอ่อนล้าของร่างกายที่เจอศึกหนักมาเป็นเวลามากกว่าชั่วโมงก็ทำให้เธอค่อยๆ ผล็อยหลับไปในที่สุด มีเพียงแพขนตาหนาที่ขยับเบาๆ ในช่วงแรกแต่ก็ไม่สามารถต้านทานความอ่อนล้าได้จึงได้หลับลึกตามไป