เมียนอกสายตาของเฮียเมฆ (เมฆาร้าย)

เสียงฝนโปรยปรายลงบนกระจกบานสูงของคฤหาสน์อนันธรากุล ขณะที่ภายในห้องรับรองเงียบงันราวกับทุกคนกำลังรอคำตัดสินครั้งสำคัญ

เมฆา อนันธรากุล ยืนหันหลังให้ทุกคน สองมือสอดอยู่ในกระเป๋ากางเกง สูทสีดำเข้มยิ่งขับให้แผ่นหลังกว้างของเขาดูน่าเกรงขาม

"ผมไม่แต่ง"

น้ำเสียงเย็นเฉียบของเขาทำให้บรรยากาศยิ่งตึงเครียดผู้เป็นบิดาวางเอกสารลงบนโต๊ะ ก่อนเอ่ยอย่างหนักแน่นว่า

"นี่ไม่ใช่เรื่องที่แกเลือกได้"เมฆาหันกลับมา ดวงตาคมเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

"ผมมีคนที่รักอยู่แล้ว" เขาหมายถึง ริต้า

หญิงสาวที่ยังครอบครองหัวใจของเขา แม้เวลาจะผ่านไปนานเพียงใด

"แต่การแต่งงานครั้งนี้คือข้อตกลงระหว่างสองตระกูล"คำพูดนั้นทำให้เมฆาหัวเราะในลำคอเขาเลือกไม่ได้

"ถ้าอยากได้เมียให้ผม ก็ส่งเธอมา"

ในเวลาเดียวกัน

ไอด้า เวลลี่ เพิ่งลงจากเครื่องบินพร้อมกระเป๋าเดินทางใบเล็กหญิงสาวในชุดเดรสเรียบง่ายสูดลมหายใจเข้าลึก มองท้องฟ้าของประเทศไทยด้วยความรู้สึกหลากหลาย

เธอรู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่การกลับบ้านธรรมดาแต่เป็นการเริ่มต้นชีวิตแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน

"หวังว่า...เขาจะไม่เกลียดฉัน" ไอด้าพึมพำเบา ๆ ก่อนก้าวขึ้นรถที่ถูกส่งมารับ

ทางด้านเมฆมาเขากำลังนั่งรอว่าที่ภรรยาในห้องรับแขกพร้อมพ่อและแม่ของไอด้าไม่นานนักก็ได้ยินเสียงของรถยนต์กันหรูและเขาจำได้ว่าเป็นรถยนต์ที่พึ่งส่งไปรับว่าที่ภรรยาที่สนามบิน

"น้องน่าจะมาแล้วเดินไปรับน้องไป!" ผู้เป็นพ่อสั่งซึ่งแน่นอนว่าเขาไม่สามารถขัดคำสั่งได้และลุกเดินออกไปจากห้องรับแขกตรงไปยังประตูหน้าคฤหาสน์ก่อนที่จะเห็นผู้หญิงร่างเล็กในชุดเดรสสีชมพูอ่อนทับด้วยเสื้อโค้ทสีขาวเดินลงมาเขามองเธออย่างพิจารณาก่อนที่คนตรงหน้าจำเงยหน้าขึ้นมามองเขาเช่นกันทั้งคู่สบตากันอยู่นิดหน่อย

"สวัสดีค่ะ คุณคือ"

"เมฆา คนที่เธอต้องแต่งงานด้วย" เขาพูดเสียงเรียบโดยไม่มีอารมณ์ความรู้สึกใดๆร่วม

"...."

คนตัวเล็กมองเขาเงียบไปก่อนจะพยัก

"ค่ะ ฉันไอด้า"

"อืม เข้าไปข้างในได้แล้ว"

"นั่นไงมาก่อนแล้ว" เสียงของชายชราตรงหน้าพูดขึ้นเธอจำเขาได้เขาคือคุณลุงพ่อของเมฆานั่นเอง ทั้งสองเข้าไปนั่งข้างพ่อและเเม่ตัวเองทันที

"สวัสดีค่ะคุณลุง" ไอด้ายกมือไหว้ผู้อาวุโสตรงหน้า

"ครับ หนูไอด้าเดินทางมาไกลเหนื่อยมากเลยใช่ไหม" ท่านถามด้วยรอยยิ้ม

"นิดหน่อยค่ะ"

"เอาล่ะในเมื่อลูกมาแล้วก็เข้าเรื่องกันเลยนะ"

หลังจากนั้นสองครอบครัวก็ตกลงกันเรื่องงานแต่งโดยไม่อ้อมค้อมซึ่งทั้งสองคนก็ตกลงโดยไม่มีข้อโต้แย้งเพราะก่อนหน้านี้พวกเขาเคยเจอกันและนัดกันคือเรื่องนี้แล้วแต่มึงไม่โอเค

ก่อนหน้านี้

เสียงสายฝนโปรยปรายกระทบกระจกบานสูงของคฤหาสน์ของเมฆาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทว่าความเงียบภายในห้องรับรองกลับหนักอึ้งยิ่งกว่าสายฝนด้านนอก

หญิงสาวในชุดเดรสสีครีมเรียบหรูนั่งหลังตรงอยู่บนโซฟาหลุยส์ มือเรียวกำชายกระโปรงแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว แม้ใบหน้าจะยังคงแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนตามมารยาท แต่ดวงตากลมโตกลับฉายแววกังวลอย่างปิดไม่มิด

ไอด้า สูดลมหายใจเข้าลึกอีกไม่กี่นาที...ชีวิตของเธอจะเปลี่ยนไปตลอดกาลหญิงสาวเฝ้ารอวันนี้มาตลอดหลายปี แม้จะรู้ดีว่าเจ้าบ่าวไม่ได้เต็มใจแม้แต่น้อย

เสียงรองเท้าหนังดังเป็นจังหวะจากหน้าประตู ก่อนบานประตูไม้โอ๊กบานใหญ่จะถูกเปิดออก

ร่างสูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายทำให้ทุกสายตาในห้องจับจ้อง แต่แววตาคมกลับเย็นชาราวกับน้ำแข็ง

เมฆา ทายาทเพียงคนเดียวของท่านเพลิงผา ผู้ชายที่ไอด้าแอบรักมาตั้งแต่เด็กแต่กลับไม่เคยได้รับหัวใจของเขาเลยชายหนุ่มปรายตามองหญิงสาวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนหันไปยังผู้เป็นบิดา

"ผมยังยืนยันคำเดิมครับ ผมไม่ต้องการแต่งงาน" น้ำเสียงหนักแน่นดังขึ้น

บรรยากาศในห้องเงียบกริบ

ท่านเพลิงผายกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างสุขุม ก่อนวางลงบนโต๊ะเบา ๆ

"ถ้าอย่างนั้น ก็สละสิทธิ์ทุกอย่าง"เมฆาขมวดคิ้ว

"หมายความว่ายังไงครับ"

"บริษัท อสังหาริมทรัพย์ โรงพยาบาลในเครือ หุ้นทั้งหมด รวมถึงตำแหน่งผู้บริหาร"

"ทั้งหมดจะตกเป็นของมูลนิธิทันที" เสียงทุ้มของผู้เป็นพ่อยังคงราบเรียบคำพูดนั้นทำให้เมฆานิ่งไป

เขาสร้างธุรกิจด้วยน้ำพักน้ำแรงมาหลายปี แม้จะมีครอบครัวคอยสนับสนุน แต่ทุกโครงการล้วนผ่านมือเขาทั้งสิ้น การถูกบีบให้เลือกระหว่างอนาคตกับการแต่งงาน คือสิ่งที่เขาเกลียดที่สุดมาดามวรดา ซึ่งนั่งอยู่ข้างลูกสาว มองชายหนุ่มด้วยสายตาเรียบเฉย

ส่วนเฟยหลง บิดาของไอด้า เพียงยกยิ้มบาง ๆ อย่างคนอ่านเกมออก

"เลือกเอา"

ท่านเพลิงผากล่าวเพียงสั้น ๆเมฆาหันไปมองหญิงสาวอีกครั้ง ไอด้ารีบหลบสายตาเธอไม่อยากให้เขารู้ว่าในใจหวังอะไรเธอไม่อยากให้เขาคิดว่าตัวเองกำลังดีใจเพราะความจริงแล้ว...เธอเจ็บเหลือเกิน

การแต่งงานที่เกิดขึ้นจากการบังคับ ไม่ใช่สิ่งที่ผู้หญิงคนไหนใฝ่ฝันโดยเฉพาะเมื่อเจ้าบ่าวมองเธอราวกับเป็นภาระเมฆาหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจ

"ครับ ตกลงผมจะแต่ง" ทุกคนเงยหน้าขึ้นพร้อมกันประโยคสั้น ๆ ทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายโล่งใจแต่สำหรับไอด้า...หัวใจของเธอกลับปวดหน่วงอย่างบอกไม่ถูก

เพราะเธอรู้ดีว่า ผู้ชายตรงหน้าไม่ได้เลือกเธอเขาเลือกมรดกต่างหาก