Masukเช้าวันต่อมา...
ฉันฝืนตื่นขึ้นมาทำงานตามปกติแม้ทั้งร่างกายและสภาพจิตใจในตอนนี้จะเข้าขั้นวิกฤตก็ตาม อาการเวียนหัวจากการพักผ่อนไม่เพียงพอเข้าเล่นงานอย่างหนัก แค่กล้ำกลืนฝืนทนยืนอยู่กับที่ก็หนักหนาแล้วแท้ๆ อาการเจ็บป่วยทางใดเองก็ยิ่งย่ำแย่เข้าไปอีก
ความพยายามฝืนทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งที่รู้ทั้งรู้ว่ากำลังถูกคนรักของตัวเองนอกใจกลับไปหาแฟนเก่า นี่มันแย่เสียยิ่งกว่าเขามีผู้หญิงคนใหม่อีก ทั้งสองคนเคยมีความทรงจำดีๆ ร่วมกัน ไม่แน่ว่าความรัก ความผูกพันที่มีให้กดันเองก็อาจจะยังหลงเหลืออยู่ คนมาทีหลังแบบฉันเอาอะไรไปสู้ก็ไม่ไหวอยู่แล้ว
เมื่อคืนตัดสินใจไปแล้วดิบดีว่าจะยอมเป็นคนถอยออกมา แต่พอหันกลับมามองใบหน้าหล่อเหลาที่แสนคุ้นเคยแล้วกลับรู้สึกใจหายที่จะต้องจบความสัมพันธ์นี้ลง สี่ปีที่เคยใช้เวลาร่วมกันมามันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะทำใจได้เลย แต่ก็ปฏิเสธความจริงไม่ได้ที่ว่าฉันแพ้... แพ้คนเก่าที่ติดอยู่ในใจของเขามาตลอดอย่างหมดรูปเลยล่ะ
“ทำไมออกมานอนที่โซฟาล่ะ” คิ้วเรียวหนาขมวดเข้าหากันถามฉัน
“มินอนไม่หลับเลยตื่นมาดูรายการทีวีแล้วเผลอหลับไปน่ะค่ะ” ฉันตัดสินใจไม่พูดความจริงกับเขา แม้จะรู้ว่ามันเป็นคำโกหกที่ไม่เนียนเอาเสียเลยก็ตาม
“แล้วทำไมไม่ปลุกพี่” คนตัวโตยังคงแสดงความไม่พอใจออกมาผ่านทางสีหน้าบึ้งตึงไม่หยุด
“เห็นพี่เจย์หลับสบายเลยไม่อยากรบกวนค่ะ” ฉันยังคงแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ต่อไป พูดความจริงแล้วจะได้อะไร ยังไงก็เปลี่ยนแปลงวความจริงที่ว่าเขาแอบไปมีอะไรกับแฟนเก่าไม่ได้อยู่ดี
“อย่าโกหกพี่ มิลาน” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเย็น ใบหน้าหล่อเรียบตึงขึ้นมาในทันที มือหนาบีบต้นแขนของฉันอย่างแรงจนรู้สึกเจ็บไปหมด
“ก็ได้ค่ะ มิเห็นข้อความจากโทรศัพท์พี่หมดแล้ว คนโกหกคงไม่ใช่มิแล้วล่ะ” ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดลึก พยายามขจัดเอาความรู้สึกตีรวนภายในใจออกไป ขอบตาทั้งสองข้างร้อนผ่าวขึ้นมาโดยอัตโนมัติเมื่อพูดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น
“นี่เธอ...” แรงบีบจากมือหนาผ่อนคลายลงพร้อมกับใบหน้าที่ตะลึงงันของเขา ชายคนนี้คงจะคิดว่าฉันโง่มากจนจะสวมเขาให้ยังไงก็ได้ หลอกอะไรฉันก็เชื่อล่ะมั้ง
“ถ้าอยากกลับไปหาคุณชิชา พี่เจย์บอกมิตรงๆ ได้เลยนะคะ ไม่ต้องโกหกอะไรมิให้ลำบากใจหรอก มิเข้าใจทุกอย่างดี...” ความอ่อนแอเข้าเล่นงานฉันอีกครั้ง น้ำสีใสเอ่อคลอขึ้นมารอบดวงตาบดบังทัศนวิสัยโดยรอบ แม้แต่ภาพของคนร่างสูงตรงหน้าเองก็เริ่มเลือนรางลงไปทุกที
“ไม่ทิ้งเธอหรอกมิลาน... ไม่มีวัน”
หมับ!
จบประโยคร่างหนาของเจเดนก็คว้าเอาฉันไปกอดไว้แนบอกแกร่ง ความแนบแน่นกับสัมผัสของเขาไม่ได้ทำให้รู้สึกดีหรืออุ่นใจขึ้นมาแม้แต่นิดเดียว ไม่รู้ว่าความรู้สึกของฉันมันเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่ อ้อมกอดอบอุ่นที่ฉันเคยโหยหามันทุกวันกลับกลายเป็นความอึดอัดเมื่อถูกเขาโอบรักดเอาไว้
ฉันกำสองมือเอาไว้แน่น จิกเล็บลงบนฝ่ามือบางข่มกลั้นความรู้สึกหนักหน่วงพวกนี้เอาไว้จนสุด แทบล้มทั้งยืนกับคำพูดเห็นแก่ตัวของเขา ไม่มีวันทิ้งฉันงั้นเหรอ... เขาได้นึกถึงความรู้สึกของผู้หญิงอีกคนที่ตัวเองซ่อนเอาไว้หรือเปล่าในขณะที่กำลังบอกฉันแบบนี้
ไม่สิ...
เขาคงไม่ได้นึกถึงความรู้สึกใครมาตั้งแต่แรกนั่นแหละ เพราะคำพูดพวกนั้นมันไร้ราคาและไม่มีความหมาย เป็นแค่ประโยคขายฝันที่เอาไว้ใช้หลอกล่อผู้หญิงโง่งมให้ติดกับเท่านั้น เมื่อรู้แบบนี้แล้วทำไมถึงยังรักเขากันนะ
ได้แต่ปลอบตัวเองว่าเมื่อตัดสินใจไปแล้วก็ควรจะจบมันให้ได้ ยิ่งหลอกตัวเองแล้วยื้อเวลาก็คงจะไม่พ้นมีแค่ฉันที่เจ็บปวดกับการหลอกตัวเอง หากเป็นช่วงก่อนที่จะเห็นหลักฐานพวกนั้นด้วยตาเนื้อของตัวเอง ฉันก็คงจะหลงเชื่อเขาไปแล้วล่ะ แต่ตอนนี้ไม่ใช่...
ฉันปล่อยให้ตัวเองจมอยู่ในอ้อมกอดหนาจนกว่าคนตัวโตจะพอใจก่อนจะปล่อยร่างกายของฉันให้เป็นอิสระ ตลอดการเดินทางมาทำงานบนรถคันหรูของเจเดนมีเพียงความเงียบงันที่ฉันมอบให้ ฉันลอบมองเขาด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง คงจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่จะได้มองเขาแบบนี้ในฐานะคนรัก
“ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” ฉันเอ่ยกับคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงราบเรียบและหัวใจดวงน้อยที่เจ็บปวดมาตลอดทั้งคืน
“ตอนเย็นพี่มารับ” เขาบอกแค่นั้นก่อนจะขับรถออกไป
พนันได้เลยว่าเขาต้องผิดคำพูดอีกหากผู้หญิงคนนั้นต้องการให้เขาไปหา ฉันได้แต่แค่นยิ้มให้กับตัวเองด้วยความสมเพช นี่ฉันคิดอะไรอยู่กันนะถึงได้เอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนเก่าที่เขารักเต็มหัวใจ กับตัวฉันเองที่เป็นได้แค่คนคั่นเวลาเท่านั้น
ฉันน่ะแพ้... แพ้หมดรูปเลยล่ะ
“เป็นอะไรหรือเปล่ามิ สีหน้าดูไม่ดีเลย” รุ่นพี่สาวกลุ่มเดิมที่ฉันสนิทด้วยเอ่ยถามขึ้นมา ฉันคงเก็บอาการได้ไม่ดีสินะเธอถึงได้สังเกตเห็นมัน
“ปัญหาส่วนตัวนิดหน่อยค่ะพี่วิเวียน เรื่องเดิมๆ” ฉันพูดพลางส่งยิ้มเศร้าๆ ให้กับเธอ แค่สบสายตาเข้มแข็งของรุ่นพี่คนนี้แล้วพบว่าเธอสามารถเข้าใจทุกเรื่องได้ในทันที
“ปัญหาหัวใจอีกแล้วสินะ” พี่วิเวียนส่ายหน้าช้าๆ ไปมาอย่างคนปลงโลก สาวแกร่งคนนี้เองก็ผ่านเรื่องราวความรักที่เลวร้ายมาเหมือนกันสินะ
“หาใหม่ไปเลยจ้า สวยๆ แบบน้องมิลานนี่คนรอต่อคิวเพียบอยู่แล้ว” รุ่นพี่สาวคนสนิทอีกคนเข้ามาพูดปลอบใจด้วยรอยยิ้มสดใสตามสไตล์ของเธอ
“โอ๊ย! มึงนี่ก็จะให้น้องมันหาผู้ใหม่อย่างเดียวเลย ถามน้องมันยังว่าอยากมีคนใหม่ไหม พร้อมเริ่มใหม่หรือยัง ดูรักเขาหลงเขาเสียขนาดนั้น!” พี่วิเวียนร่ายยาวออกมาชุดใหญ่หลงจากไม่เห็นด้วยกับคำพูดของพี่อาริน
“ถ้ามันไม่ดีก็มีใหม่เถอะค่ะ ไปวัดดวงกับคนใหม่ดีกว่าหวังให้คนเก่ากลับใจนะคะ!” สาวสวยหวานคนนี้ยังยืนยันความคิดเห็นของเธอ
“พวกมึงหยุดเถียงกันก่อนได้ไหม ให้น้องเขาได้เล่าก่อนว่ามันเกิดอะไรขึ้นอีก” คนเดียวที่ยังไม่ออกความเห็นใดๆ แล้วรอรับฟังเรื่องนี้อย่างใจเย็นก็คือคุณร่มเกล้า รุ่นพี่สาวคนสวยที่กำลังถูกชายผู้เป็นเจ้านายของฉันตามง้อขอคืนดีอยู่นั่นเอง
“นั่นสินะ น้องมิเล่าให้พวกพี่ฟังได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น พวกพี่พร้อมช่วยกันรุมสาปพี่เจย์ตามไอ้พี่เหมไปอีกคน!” ทั้งสองคนพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของแม่พระอย่างคุณเกล้า ไม่วายจะพูดติดตลกด้วยการเหน็บแนมไปถึงแฟนหนุ่มของฉันและเพื่อนสนิทของเขาอย่างเหมราช
“พี่เจย์แอบกลับไปหาคนเก่าค่ะ...” ฉันสูดลมหายใจเข้าปอด พยายามเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยไม่ใส่อารมณ์ร่วมเข้าไปมากนัก
“เชี่ย! นี่มันเลวร้ายยิ่งกว่าแอบมีผู้หญิงคนนั้นคนนี้แบบพี่เหมของมึงอีกนะเกล้า!” พี่วิเวียนร้องออกมาด้วยความตกใจ ความคิดเห็นของเธอเองก็ไม่ต่างจากที่ฉันคิดเอาไว้มากเท่าไหร่นัก
“แล้วน้องมิรู้ได้ยังไงว่าพี่เจย์มันแอบกลับไปหาคนเก่า” พี่อารินถามด้วยความสงสัย ดวงตากลมโตบ้องแบ๊วแบบสาวญี่ปุ่นนั่นกำลังจ้องมองมาด้วยความอยากรู้แบบสุดๆ
“มิค้นเจอคลิปที่ทั้งสองคนแอบมีอะไรกันแล้วก็แชทข้อความจากมือถือพี่เจย์เมื่อคืนค่ะ” ฉันฝืนทนเล่าต่อ ความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้าไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ยังไม่ชินสักที
ปัง!
“เลวมาก! เลวมันทั้งคู่เลย เห็นความรู้สึกมิเป็นอะไรเนี่ย!” สาวหน้าหวานคนเดิมตบโต๊ะขึ้นมาเสียงดังด้วยความโมโห ฉันเองตอนที่อ่านข้อความพวกนั้นเองก็รู้สึกแบบเดียวกันกับเธอเช่นกัน
“แล้วมิจะทำยังไงต่อ ถ้าเป็นพี่คงบอกเลิกนะ แบบนี้มันหยามศักดิ์ศรีกันชัดๆ!” คนแข็งแกร่งออกความเห็น ริมฝีปากอวบอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงสดพูดออกมาด้วยความโกรธ
“มิก็ว่าจะเลิกกับพี่เจย์ค่ะ แต่ว่า...”
“…”
“มันคงไม่ง่ายขนาดนั้น”
จุ๊บ!ริมฝีปากหนาจุมพิตลงบนหน้าผากมนของฉันอย่างแผ่วเบาก่อนจะโน้มตัวลงไปจุมพิตลงบนหน้าท้องนูนของฉันอย่างแผ่วเบา ไม่อยากจะเชื่อว่าผู้ชายเย็นชานิ่งๆ เมื่อสี่ปีก่อนจะกลายมาเป็นพ่อของลูกที่แสนอ่อนโยนขนาดนี้ดีใจจังที่ให้โอกาสเขา...เช้าวันต่อมา...ฉันลืมตาตื่นหลังจากที่นอนพักผ่อนไปอย่างเต็มอิ่มพร้อมกับคนเป็นสามีที่เตรียมน้ำอุ่นมาแช่เท้าให้กับฉันเหมือนทุกครั้งเนื่องจากช่วงใกล้คลอดฉันมักจะมีอาการเท้าบวมอยู่บ่อยครั้ง เจเดนที่รู้ถึงปัญหาข้อนี้ดีเขาจึงคอยดูแลฉันอยู่ไม่ขาดระหว่างกิจวัตรประจำวันยามเช้าสำหรับช่วงนี้ของฉันกำลังดำเนินไปตามปกตินั้นเอง อาการปวดท้องหนักหน่วงเหมือนมีบางอย่างกำลังบีบมดลูกของฉันอยู่ก็เข้าแล่นงานอย่างฉับพลัน ฉันพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ อยู่หลายครั้งแต่กลับไม่รู้สึกดีขึ้นเลย“ปวดท้อง...” ฉันเอ่ยบอกกับร่างสูงที่กำลังนวดเท้าให้กับฉันอย่างขะมักเขม้นอยู่“งั้นเรารีบไปโรงพยาบาลกันเลยเถอะ” เขาว่าพลางวิ่งไปหยิบกุญแจรถ ฉันยังอยู่ที่เดิมได้ยินเสียงเข้มของเจเดนเอ่ยสั่งการกับแม่บ้านภายในคฤหาสน์ดังขึ้นมาอย่างไม่ข
หลายเดือนผ่านไป...เป็นเวลาเกินกว่าครึ่งปีแล้วหลังจากงานแต่งงานผ่านพ้นไป ฉันใช้ชีวิตในฐานะภรรยาของเจเดนมาตลอดโดยมีเขาและคนรอบข้างคอยดูแลเป็นอย่างดี ทั้งบิดามารดาของเขาที่มักจะบินกลับมาเยี่ยมเยือนฉันในทุกๆ เดือนเพื่อถามไถ่ถึงอาการและแผนการเลี้ยงดูหลานคนแรกของตระกูล หรือแม้แต่พ่อกับพี่ชายของฉันที่มักจะเข้าออกคฤหาสน์หลังนี้จนเป็นเรื่องปกติคุ้นชินสำหรับบริวารทั้งหลายไปแล้ว“พรุ่งนี้แล้วสินะ...” เสียงเข้มของร่างหนาข้างๆ เอ่ยขึ้นมาอย่างเลื่อนลอย ไม่สามารถทราบได้แน่ชัดว่าเจ้าตัวคิดอะไรภายในใจอยู่กันแน่“ค่ะ เวลาผ่านไปเร็วเหมือนกันนะ” ฉันตอบกลับยิ้มๆ ลองนึกย้อนกลับไปแล้วเหมือนว่างานแต่งของเราสองคนเพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อวานเท่านั้นเอง“พี่ตั้งตารอแทบไม่ไหวแล้ว” คนที่นอนเอามือทาบหน้าผากอยู่พูดขึ้นเบาๆ ก่อนจะพลิกตัวตะแคงหันมาทางฉัน มือหนาสัมผัสลงบนหน้าท้องใหญ่นูนเด่นเบาๆ“รอมาได้ตั้งนานแล้ว อดใจอีกวันเดียวเองนะคะ” ฉันวางมือบางทับลงบนมือแกร่งของเขาพลางลูบปลอบประโลมความตื่นเต้นภายในใจของว่าที่คุณพ่อ“ยัยห
สองขาเรียวก้าวเข้ามาในห้องนอนอีกครั้งพบร่างหนาของคนเป็นสามีนอนหมดเรี่ยวแรงอยู่บนเตียง ใบหน้าหล่อเหลาซีดเซียวจนดูน่าสงสาร ฉันรีบยื่นยาดมที่มีส่วนผมของสมุนไพรช่วยให้รู้สึกสดชื่นให้กับเขา“เวียนหัวจังเลย” เสียงทุ้มเข้มพูดออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน เนื้อเสียงที่เคยแข็งแรงฟังดูแล้วแหบพร่าจนน่าตกใจ“ดื่มน้ำเปล่าก่อนนะคะ” ฉันรีบเทน้ำจากเหยือกที่ได้รับมาจากป้าพรเมื่อสักครู่ใส่ลงบนแก้วสะอาดให้กับคนตัวใหญ่ที่นอนไร้เรี่ยวแรงอยู่“อือ ขอบคุณครับ” ร่างสูงรับแก้วไปก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วจิบน้ำในแก้วอย่างเชื่องช้า“ดีขึ้นบ้างหรือเปล่าคะ?” ฉันสอบถามอาการอีกครั้งด้วยความเป็นห่วง“ดีขึ้นแล้วครับ พอได้อยู่ใกล้ๆ มิแล้วรู้สึกว่าไม่เวียนหัวหรือคลื่นไส้เลย” เขาว่าพลางเอาคางมาเกยไหล่ของฉันไว้ จมูกโด่งคมสันสูดดมกลิ่นหอมจากซอกคอของฉันอย่างแผ่วเบา“ป้าพรบอกว่าพี่อาจจะแพ้ท้องแทนมิ” ฉันนำคำบอกเล่าจากหัวหน้าแม่บ้านมาพูดให้เขาฟังเผื่อว่าคนร่างสูงจะหาทางรับมือกับอาการที่เขาประสบอยู่ได้ ไม่อย่างนั้นคงไม่
(Milan’ s Part)งานแต่งงานของฉันและเจเดนผ่านพ้นไปอย่างราบรื่นด้วยความร่วมมือจากครอบครัวทั้งสองฝ่าย ชีวิตของฉันในช่วงนี้ราวกับนิยายที่ถูกวาดฝันเอาไว้บนเส้นทางสวยหรูอย่างไม่เคยคาดคิดมาก่อน จากเด็กสาวธรรมดาที่ต้องใช้ชีวิตตัวคนเดียวไม่เคยได้พบหน้าพ่อ สู่ลูกสาวนอกสมรสของมาเฟียอิตาลีการพบกันครั้งแรกในรอบหลายสิบปีระหว่างฉันและผู้เป็นบิดานั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกอัดอั้นที่คั่งค้างอยู่ภายในหัวใจ คำถามที่ถูกตั้งขึ้นเอาไว้ส่วนลึกภายในหัวใจนั้นได้รับคำตอบทั้งหมดจากการพบหน้ากันเพียงครั้งเดียว ว่ากันว่าสายเลือดเดียวกันย่อมรู้สึกผูกพันกันตั้งแต่แรกพบคงไม่เกินจริงนัก ความรู้สึกคุ้นเคยและอบอุ่นอย่างน่าประหลาดจากผู้เป็นบิดาเป็นแบบเดียวกันกับที่ฉันสามารถสัมผัสได้จากการได้พบกับพี่ชายครั้งแรกต้องขอบคุณมารดาของผู้เป็นพี่ชายด้วยที่ให้ความช่วยเหลือในการจัดงานแต่งครั้งนี้ของฉัน ท่านใจกว้างกว่าที่ฉันคาดคิดเอาไว้มาก ทั้งไม่เคยคิดโกรธเคืองฉันกับแม่ที่ทำให้ครอบครัวใหญ่ต้องมีรอยร้าว แถมยังบอกกับฉันว่าหากจะโทษใครสักคนก็ควรเป็นความผ
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป.... เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วทว่าสำหรับชายหนุ่มที่ต้องนอนแยกห้องกับคนรักสาวมาเป็นอาทิตย์แล้วนั้นกลับเชื่องช้าเหลือเกิน เขาเฝ้านับวันรองานแต่งงานมาโดยตลอด ภายในห้องโถงคฤหาสน์หรูหราถูกตกแต่งมาเป็นอย่างดีในธีมสวรรค์จำลอง แขกเหรื่อภายในงานต่างยิ้มแย้มแสดงความยินดีกับเจ้าบ่าวและเจ้าสาวอย่างไร้ข้อกังขา ทายาทตระกูลมหาเศรษฐีระดับโลกกับลูกสาวมาเฟียอิตาลีผู้ทรงอิทธิพลในโลกมืด ในสายตาของแขกทั้งหลายต่างก็มองว่าเป็นการแต่งงานเพื่อเสริมบารมีให้กันและกันอย่างแน่นอน แต่ความเป็นจริงแล้วใครจะรู้ว่าความรักของทั้งคู่นั้นเป็นแค่ความรักแบบหนุ่มสาวทั่วไปซึ่งคบหากันมาหลายปี ฝ่ายเพื่อนเจ้าบ่าวนั้นคงไม่พ้นเพื่อนสนิทขาประจำอย่างเพลิงกัลป์และเซน ขาดก็แต่เหมราชที่ติดภารกิจง้อเมียไม่สำเร็จแถมยังไม่กลับเป็นผู้เป็นคนอีกต่างหาก วันๆ ได้แต่กอดขวดเหล้าเคล้าบุหรี่เพ
การพูดคุยระหว่างผู้ใหญ่ต่างวัยทั้งฝั่งเจ้าบ่าวและเจ้าสาวสามารถผ่านไปได้ด้วยดีแม้ในคราแรกเกือบจะเกิดเหตุการณ์ไม่ลงรอยกันระหว่างตระกูลมหาเศรษฐีชั้นนำของโลกอย่างฝั่งเจ้าบ่าว และตระกูลมาเฟียทรงอิทธิพลผู้ทรงอำนาจจากฝั่งเจ้าสาว ต้องนึกขอบคุณในความสัมพันธ์ในวัยเด็กของมารดาบุญธรรมทางฝั่งเจเดนกับมารดาแท้ๆ ของผู้ใหญ่ฝั่งเจ้าสาวอย่างแม็กซ์เวลล์ สตรีวัยกลางคนทั้งสองเคยเป็นเพื่อนรักในวัยเด็กกันจวบจนถึงปัจจุบันก็ยังคงมีความสัมพันธ์อันดีแม้จะต่างฝ่ายต่างไปมีครอบครัวแล้วก็ตาม แม็กซ์เวลล์ในวัยเด็กที่ถูกเลี้ยงมาโดยมารดาชาวอังกฤษได้พบกับ ‘เอลิซาเบธ’ หรือสตรีอาวุโสตรงหน้าอยู่บ่อยครั้ง เนื่องจากว่าท่านไม่สามารถมีบุตรได้ด้วยตนเองเพราะปัญหาสุขภาพทำให้มีความเอ็นดูในตัวเด็กชายแม็กซ์เวลล์อยู่ไม่น้อย เมื่อรำลึกความหลังวัยเยาว์กันอยู่นานพอสมควร มหาเศรษฐีวัยกลางค







