บทที่ 12: มันคงไม่ง่ายขนาดนั้น

เช้าวันต่อมา...

ฉันฝืนตื่นขึ้นมาทำงานตามปกติแม้ทั้งร่างกายและสภาพจิตใจในตอนนี้จะเข้าขั้นวิกฤตก็ตาม อาการเวียนหัวจากการพักผ่อนไม่เพียงพอเข้าเล่นงานอย่างหนัก แค่กล้ำกลืนฝืนทนยืนอยู่กับที่ก็หนักหนาแล้วแท้ๆ อาการเจ็บป่วยทางใดเองก็ยิ่งย่ำแย่เข้าไปอีก

ความพยายามฝืนทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งที่รู้ทั้งรู้ว่ากำลังถูกคนรักของตัวเองนอกใจกลับไปหาแฟนเก่า นี่มันแย่เสียยิ่งกว่าเขามีผู้หญิงคนใหม่อีก ทั้งสองคนเคยมีความทรงจำดีๆ ร่วมกัน ไม่แน่ว่าความรัก ความผูกพันที่มีให้กดันเองก็อาจจะยังหลงเหลืออยู่ คนมาทีหลังแบบฉันเอาอะไรไปสู้ก็ไม่ไหวอยู่แล้ว

เมื่อคืนตัดสินใจไปแล้วดิบดีว่าจะยอมเป็นคนถอยออกมา แต่พอหันกลับมามองใบหน้าหล่อเหลาที่แสนคุ้นเคยแล้วกลับรู้สึกใจหายที่จะต้องจบความสัมพันธ์นี้ลง สี่ปีที่เคยใช้เวลาร่วมกันมามันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะทำใจได้เลย แต่ก็ปฏิเสธความจริงไม่ได้ที่ว่าฉันแพ้... แพ้คนเก่าที่ติดอยู่ในใจของเขามาตลอดอย่างหมดรูปเลยล่ะ

“ทำไมออกมานอนที่โซฟาล่ะ” คิ้วเรียวหนาขมวดเข้าหากันถามฉัน

“มินอนไม่หลับเลยตื่นมาดูรายการทีวีแล้วเผลอหลับไปน่ะค่ะ” ฉันตัดสินใจไม่พูดความจริงกับเขา แม้จะรู้ว่ามันเป็นคำโกหกที่ไม่เนียนเอาเสียเลยก็ตาม

“แล้วทำไมไม่ปลุกพี่” คนตัวโตยังคงแสดงความไม่พอใจออกมาผ่านทางสีหน้าบึ้งตึงไม่หยุด

“เห็นพี่เจย์หลับสบายเลยไม่อยากรบกวนค่ะ” ฉันยังคงแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ต่อไป พูดความจริงแล้วจะได้อะไร ยังไงก็เปลี่ยนแปลงวความจริงที่ว่าเขาแอบไปมีอะไรกับแฟนเก่าไม่ได้อยู่ดี

“อย่าโกหกพี่ มิลาน” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเย็น ใบหน้าหล่อเรียบตึงขึ้นมาในทันที มือหนาบีบต้นแขนของฉันอย่างแรงจนรู้สึกเจ็บไปหมด

“ก็ได้ค่ะ มิเห็นข้อความจากโทรศัพท์พี่หมดแล้ว คนโกหกคงไม่ใช่มิแล้วล่ะ” ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดลึก พยายามขจัดเอาความรู้สึกตีรวนภายในใจออกไป ขอบตาทั้งสองข้างร้อนผ่าวขึ้นมาโดยอัตโนมัติเมื่อพูดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น

“นี่เธอ...” แรงบีบจากมือหนาผ่อนคลายลงพร้อมกับใบหน้าที่ตะลึงงันของเขา ชายคนนี้คงจะคิดว่าฉันโง่มากจนจะสวมเขาให้ยังไงก็ได้ หลอกอะไรฉันก็เชื่อล่ะมั้ง

“ถ้าอยากกลับไปหาคุณชิชา พี่เจย์บอกมิตรงๆ ได้เลยนะคะ ไม่ต้องโกหกอะไรมิให้ลำบากใจหรอก มิเข้าใจทุกอย่างดี...” ความอ่อนแอเข้าเล่นงานฉันอีกครั้ง น้ำสีใสเอ่อคลอขึ้นมารอบดวงตาบดบังทัศนวิสัยโดยรอบ แม้แต่ภาพของคนร่างสูงตรงหน้าเองก็เริ่มเลือนรางลงไปทุกที

“ไม่ทิ้งเธอหรอกมิลาน... ไม่มีวัน”

หมับ!

จบประโยคร่างหนาของเจเดนก็คว้าเอาฉันไปกอดไว้แนบอกแกร่ง ความแนบแน่นกับสัมผัสของเขาไม่ได้ทำให้รู้สึกดีหรืออุ่นใจขึ้นมาแม้แต่นิดเดียว ไม่รู้ว่าความรู้สึกของฉันมันเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่ อ้อมกอดอบอุ่นที่ฉันเคยโหยหามันทุกวันกลับกลายเป็นความอึดอัดเมื่อถูกเขาโอบรักดเอาไว้

ฉันกำสองมือเอาไว้แน่น จิกเล็บลงบนฝ่ามือบางข่มกลั้นความรู้สึกหนักหน่วงพวกนี้เอาไว้จนสุด แทบล้มทั้งยืนกับคำพูดเห็นแก่ตัวของเขา ไม่มีวันทิ้งฉันงั้นเหรอ... เขาได้นึกถึงความรู้สึกของผู้หญิงอีกคนที่ตัวเองซ่อนเอาไว้หรือเปล่าในขณะที่กำลังบอกฉันแบบนี้

ไม่สิ...

เขาคงไม่ได้นึกถึงความรู้สึกใครมาตั้งแต่แรกนั่นแหละ เพราะคำพูดพวกนั้นมันไร้ราคาและไม่มีความหมาย เป็นแค่ประโยคขายฝันที่เอาไว้ใช้หลอกล่อผู้หญิงโง่งมให้ติดกับเท่านั้น เมื่อรู้แบบนี้แล้วทำไมถึงยังรักเขากันนะ

ได้แต่ปลอบตัวเองว่าเมื่อตัดสินใจไปแล้วก็ควรจะจบมันให้ได้ ยิ่งหลอกตัวเองแล้วยื้อเวลาก็คงจะไม่พ้นมีแค่ฉันที่เจ็บปวดกับการหลอกตัวเอง หากเป็นช่วงก่อนที่จะเห็นหลักฐานพวกนั้นด้วยตาเนื้อของตัวเอง ฉันก็คงจะหลงเชื่อเขาไปแล้วล่ะ แต่ตอนนี้ไม่ใช่...

ฉันปล่อยให้ตัวเองจมอยู่ในอ้อมกอดหนาจนกว่าคนตัวโตจะพอใจก่อนจะปล่อยร่างกายของฉันให้เป็นอิสระ ตลอดการเดินทางมาทำงานบนรถคันหรูของเจเดนมีเพียงความเงียบงันที่ฉันมอบให้ ฉันลอบมองเขาด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง คงจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่จะได้มองเขาแบบนี้ในฐานะคนรัก

“ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” ฉันเอ่ยกับคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงราบเรียบและหัวใจดวงน้อยที่เจ็บปวดมาตลอดทั้งคืน

“ตอนเย็นพี่มารับ” เขาบอกแค่นั้นก่อนจะขับรถออกไป

พนันได้เลยว่าเขาต้องผิดคำพูดอีกหากผู้หญิงคนนั้นต้องการให้เขาไปหา ฉันได้แต่แค่นยิ้มให้กับตัวเองด้วยความสมเพช นี่ฉันคิดอะไรอยู่กันนะถึงได้เอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนเก่าที่เขารักเต็มหัวใจ กับตัวฉันเองที่เป็นได้แค่คนคั่นเวลาเท่านั้น

ฉันน่ะแพ้... แพ้หมดรูปเลยล่ะ

“เป็นอะไรหรือเปล่ามิ สีหน้าดูไม่ดีเลย” รุ่นพี่สาวกลุ่มเดิมที่ฉันสนิทด้วยเอ่ยถามขึ้นมา ฉันคงเก็บอาการได้ไม่ดีสินะเธอถึงได้สังเกตเห็นมัน

“ปัญหาส่วนตัวนิดหน่อยค่ะพี่วิเวียน เรื่องเดิมๆ” ฉันพูดพลางส่งยิ้มเศร้าๆ ให้กับเธอ แค่สบสายตาเข้มแข็งของรุ่นพี่คนนี้แล้วพบว่าเธอสามารถเข้าใจทุกเรื่องได้ในทันที

“ปัญหาหัวใจอีกแล้วสินะ” พี่วิเวียนส่ายหน้าช้าๆ ไปมาอย่างคนปลงโลก สาวแกร่งคนนี้เองก็ผ่านเรื่องราวความรักที่เลวร้ายมาเหมือนกันสินะ

“หาใหม่ไปเลยจ้า สวยๆ แบบน้องมิลานนี่คนรอต่อคิวเพียบอยู่แล้ว” รุ่นพี่สาวคนสนิทอีกคนเข้ามาพูดปลอบใจด้วยรอยยิ้มสดใสตามสไตล์ของเธอ

“โอ๊ย! มึงนี่ก็จะให้น้องมันหาผู้ใหม่อย่างเดียวเลย ถามน้องมันยังว่าอยากมีคนใหม่ไหม พร้อมเริ่มใหม่หรือยัง ดูรักเขาหลงเขาเสียขนาดนั้น!” พี่วิเวียนร่ายยาวออกมาชุดใหญ่หลงจากไม่เห็นด้วยกับคำพูดของพี่อาริน

“ถ้ามันไม่ดีก็มีใหม่เถอะค่ะ ไปวัดดวงกับคนใหม่ดีกว่าหวังให้คนเก่ากลับใจนะคะ!” สาวสวยหวานคนนี้ยังยืนยันความคิดเห็นของเธอ

“พวกมึงหยุดเถียงกันก่อนได้ไหม ให้น้องเขาได้เล่าก่อนว่ามันเกิดอะไรขึ้นอีก” คนเดียวที่ยังไม่ออกความเห็นใดๆ แล้วรอรับฟังเรื่องนี้อย่างใจเย็นก็คือคุณร่มเกล้า รุ่นพี่สาวคนสวยที่กำลังถูกชายผู้เป็นเจ้านายของฉันตามง้อขอคืนดีอยู่นั่นเอง

“นั่นสินะ น้องมิเล่าให้พวกพี่ฟังได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น พวกพี่พร้อมช่วยกันรุมสาปพี่เจย์ตามไอ้พี่เหมไปอีกคน!” ทั้งสองคนพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของแม่พระอย่างคุณเกล้า ไม่วายจะพูดติดตลกด้วยการเหน็บแนมไปถึงแฟนหนุ่มของฉันและเพื่อนสนิทของเขาอย่างเหมราช

“พี่เจย์แอบกลับไปหาคนเก่าค่ะ...” ฉันสูดลมหายใจเข้าปอด พยายามเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยไม่ใส่อารมณ์ร่วมเข้าไปมากนัก

“เชี่ย! นี่มันเลวร้ายยิ่งกว่าแอบมีผู้หญิงคนนั้นคนนี้แบบพี่เหมของมึงอีกนะเกล้า!” พี่วิเวียนร้องออกมาด้วยความตกใจ ความคิดเห็นของเธอเองก็ไม่ต่างจากที่ฉันคิดเอาไว้มากเท่าไหร่นัก

“แล้วน้องมิรู้ได้ยังไงว่าพี่เจย์มันแอบกลับไปหาคนเก่า” พี่อารินถามด้วยความสงสัย ดวงตากลมโตบ้องแบ๊วแบบสาวญี่ปุ่นนั่นกำลังจ้องมองมาด้วยความอยากรู้แบบสุดๆ

“มิค้นเจอคลิปที่ทั้งสองคนแอบมีอะไรกันแล้วก็แชทข้อความจากมือถือพี่เจย์เมื่อคืนค่ะ” ฉันฝืนทนเล่าต่อ ความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้าไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ยังไม่ชินสักที

ปัง!

“เลวมาก! เลวมันทั้งคู่เลย เห็นความรู้สึกมิเป็นอะไรเนี่ย!” สาวหน้าหวานคนเดิมตบโต๊ะขึ้นมาเสียงดังด้วยความโมโห ฉันเองตอนที่อ่านข้อความพวกนั้นเองก็รู้สึกแบบเดียวกันกับเธอเช่นกัน

“แล้วมิจะทำยังไงต่อ ถ้าเป็นพี่คงบอกเลิกนะ แบบนี้มันหยามศักดิ์ศรีกันชัดๆ!” คนแข็งแกร่งออกความเห็น ริมฝีปากอวบอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงสดพูดออกมาด้วยความโกรธ

“มิก็ว่าจะเลิกกับพี่เจย์ค่ะ แต่ว่า...”

          “…”

“มันคงไม่ง่ายขนาดนั้น”