หมอร้ายพ่ายรัก

บทนำสนามบินสุวรรณภูมิ“อีกสิบนาทีครับนาย”เลขาคนรู้ใจของท่านผู้บริหารโรงพยาบาลหนุ่มไฟแรงรายงานระยะเวลาการรอคอยเป็นระยะ ๆ เมื่อเห็นสีหน้าของผู้เป็นนายบึ้งตึงถมึงทึงชนิดที่ว่าหากเป็นกาต้มน้ำที่กำลังเดือดป่านนี้คงทะลุร้อยองศาเซลเซียสไปเป็นที่เรียบร้อย“มึงว่ากูเป็นใครไอ้ทรอย”ไม่บ่นอุบเหมือนกับเมื่อตอนก่อนที่จะออกจากบ้านเพื่อมาปฏิบัติภารกิจสำคัญที่นี่ แต่จู่ ๆ กลับถามคำถามที่ทำเอาเลขานุการคนรู้ใจปวดเศียรเวียนเกล้าไปตาม ๆ กัน“อ้าว... สามสิบเก้าขวบแล้วยังไม่รู้อีกว่าเป็นใครนี่ท่าทางอาการหนักนะนาย หาหมอสมองดีไหม”“ไอ้เซ็กซ์ทรอย!”เขากำลังหงุดหงิดอารมณ์เสียอยู่ดี ๆ ไม่ว่าดีไอ้มือขวาตัวป่วนกวนบาทายิ่งปั่นป่วนไม่ดูเวล่ำเวลาเอาเสียเลย หากไม่เกรงใจชุดสูทผู้บริหารระดับสูงที่ต้องมายืนขาแข็งรอยายกระต่ายฟันเหยินคงได้ฟาดมะเหงกใส่หัวแข็ง ๆ ของมันสักสองสามที ก็เลยเลือกใช้ฉายาไม้ตายขึ้นมาสะกัดจุดป่วนแทน“ขอร้อง อย่าเรียกผมแบบนี้นะนาย”เลขาผู้รู้ใจในวัยสามสิบปลาย ๆ พนมมือไหว้ขอร้องนายเหนือหัวเมื่อถูกนายเรียกขานชื่ออันไม่พึงประสงค์ซึ่งนายเป็นผู้ตั้งให้“มึงก็อย่ากวนตีนกู”“อ้าว ผมกวนตรงไหน ก็

บทที่ 1ลูกรักคุณนายแม่“ยายกระต่ายฟันเหยิน”คนที่ถูกเรียกด้วยฉายาในอดีตกลับยิ้มเย็น มองคนที่ยืนตะลึงตาค้างอย่างนึกขัน ไม่เจอกันนานนับสิบปีพี่คีย์คนดีที่หนึ่งของเธอยังดูไม่เปลี่ยนแปลงไปจากเมื่อตอนที่เป็นพี่เลี้ยงเด็กหญิงลลินดาเลยสักนิด เผลอ ๆ หน้าตาผิวพรรณเขายามนี้ ดูหล่อใสตี๋สมดีกรีสามีแห่งชาติของบรรดาสาว ๆ ทั้งหลาย“ไม่เจอกันนานหลายปีพี่คีย์ยังดูหล่อเท่ไม่เปลี่ยนไปเลยนะคะ”คนอึ้งเพิ่งจะรู้สึกตัว คีตะพัฒน์กะพริบตาปริบ ๆ ดึงสติตนเองกลับมาพร้อมเชิดหน้าขึ้นวางมาดเข้มเหมือนทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้ายายเด็กเลี้ยงจำเป็นในอดีต“อืม… ไม่แปลก ก็พี่ดูแลตัวเองดีอยู่แล้ว”ก็ไม่ได้อยากจะคุยอะไรมากมายนัก ทุกวันนี้เขากลายเป็นผู้บริหารรุ่นใหม่ไฟแรงที่ติดโผหนุ่มหล่อดูดีทุกองศาเบ้าหน้าฟ้าประทาน ใครต่อใครต่างกล่าวถึงว่าอายุ 39 ปีของคีตะพัฒน์เป็นเพียงแค่ตัวเลข ล่าสุดถูกสาว ๆ ศูนย์ความงามออดอ้อนให้กรรมการผู้จัดการอย่างเขารับเกียรติเป็นพรีเซนเตอร์การดูแลผิวพรรณให้ดูเด็กตลอดกาล จนแพ็กเกจดูแลสุขภาพที่ศูนย์ความงามของโรงพยาบาลเขาในยามนี้ขายดิบขายดี ทำกำไรพุ่งทะยานแซงแผนกเด็กไปเป็นที่เรียบร้อย“ลิลลี่คง

บทที่ 2ลิลลี่คนใหม่“ขอบคุณนะคะที่กรุณามาส่งน้อง”รถยนต์คันหรูชะลอแล้วจอดสนิทที่หน้าคอนโดมิเนียมใจกลางกรุงเทพมหานครซึ่งลลินดาบอกกับเขาว่าเธอซื้อเอาไว้ก่อนที่จะกลับมาประมาณหกเดือน “ทำไมพี่ไม่ยักรู้ว่าเราแอบซื้อคอนโดเอาไว้แถวนี้ด้วย”ไม่ตอบรับคำขอบคุณหากแต่สายตาสาดส่องออกไปสำรวจตึกสูงรูปทรงทันสมัยเบื้องหน้า และรู้ดีว่าคอนโดมิเนียมแห่งนี้เป็นของศุภกรโฮมซึ่งเพื่อนสนิทเขาเป็นเจ้าของโครงการทั้งหมด ลลินดาจากไทยไปนานถึงสิบปีจนเขาคิดว่าเธอคงจะไม่หวนกลับมาไทยแล้วเสียด้วยซ้ำ แต่พอรู้ว่าเจ้าตัวลงทุนซื้อคอนโดมิเนียมขนาดนี้คงวางแผนเอาไว้ดิบดีแล้วสิว่าจะกลับมาเมื่อถึงเวลา“ไม่ได้แอบค่ะ ตั้งใจซื้อเอาไว้”นั่นไง จะเติบโตเป็นผู้ใหญ่หรือห่างกันไปหลายปีขนาดไหนเขาก็ยังพอจะเดาใจเจ้าตัวได้ว่าเป็นคนยังไง นั่งมองเสี้ยวหน้าเนียนชั่วอึดใจก่อนที่เธอจะหันกลับมาส่งยิ้มหวานให้พร้อมกับโบกมืออำลาเขา“ไปแล้วนะคะ เจอกันพรุ่งนี้ที่ทำงาน”ว่าแล้วก็เปิดประตูลงรถไปอย่างคล่องแคล่วว่องไว ไม่แม้แต่จะเอ่ยขอร้องให้เขาขนของขึ้นไปช่วยเลยสักนิด คีตะพัฒน์ได้แต่มองตามร่างเล็กปราดเปรียวไปด้วยสีหน้าขมวดมุ่นก่อนจะตัดสินใจเป

บทที่ 3จอมมารไนต์คลับชื่อดังใจกลางเมืองกรุงสาวสวยในชุดเดรสสีดำเซ็กซี่น่าค้นหานั่งดื่มด่ำโดดเดี่ยวเพียงลำพังตรงเคาน์เตอร์บาร์โดยที่ไม่ได้สนใจสภาพแวดล้อมรอบกายแม้แต่น้อย ร่างอรชรผิวเนื้อเนียนขาวผ่องตัดกับสีชุดที่เธอสวมใส่เรียกร้องเชิญชวนสายตาคมกริบของผู้ชายทั้งหลายให้จ้องมองมาที่เธอด้วยความสนใจ หากแต่ลลินดาไม่ได้คิดจะสนใจสายตาโลมเลียของผู้คนเหล่านั้น เพราะจุดประสงค์ของคืนนี้เธอไม่ได้มาเพื่อต้องการหาผู้ เพียงแต่ต้องการมาดื่มด่ำกับบรรยากาศ นั่งมองวิวทิวทัศน์กลางกรุงยามราตรีผ่านกระจกใสของไนต์คลับแห่งนี้ ก่อนจะยิ้มให้กำลังใจตนเองกับการกลับมาเหยียบเมืองไทยอีกครั้งเธอไม่รู้หรอกว่าชีวิตข้างหน้าการย้ายมาอยู่เมืองไทยในช่วงหนึ่งปีนี้จะได้เจอกับอะไรบ้างชีวิตในวัย 26 ปีเธอยังคาดหวังว่านอกเสียจากสิ่งที่เธอต้องอดทนในอดีตเพื่อจะได้ประสบความสำเร็จตามที่เธอวางเป้าหมายเอาไว้ เธอมีสิทธิ์ที่จะตัดสินใจเลือกเส้นทางชีวิตตนเอง แสวงหาความแปลกใหม่สีสันในชีวิตที่ไม่ใช่สีหม่นอย่างที่ผ่านมาความเพลิดเพลินตามลำพังของลลินดาหารู้ไม่ว่าเธอนั้นกำลังกลายเป็นเป้าสายตาของนักล่าราตรีกาลรายหนึ่ง ชายหนุ่มที่นั่งมอ

ว่าแล้วก็จัดการเอาคืนให้น้องสาวที่เลี้ยงมากับมือด้วยการหยุมหัวชายรายนั้นคืน ขอสักทีเถอะทุกคนต่างร้องอุทานขึ้นมาพร้อมเพรียงกัน ความชุลมุนวุ่นวายบังเกิดขึ้นอีกหน โดยที่คีตะพัฒน์เองก็โมโหจนไม่คิดจะฟังใครทั้งสิ้น“อย่าครับนาย พอได้แล้วครับ”“พอทำไม เอาให้หลุดทั้งหัวเลยดีไหมลิลลี่ แล้วเดี๋ยวค่อยไปจบกันที่สถานีตำรวจเอา ฮึ่ม...”ตั้งท่าจะยื้อยุดฉุดกระชากกันอลหม่าน ตำรวจนายหนึ่งปรี่เข้ามากันตัวเขาไว้ ส่วนผู้ร้ายพ่วงด้วยความโชคร้ายที่มาเจอคนทั้งคู่นี้ได้แต่ร้องโอดโอย “กูไม่ได้ทำ กูไม่ได้ทำ”“ไม่ได้ทำอะไร มึงดึงผมน้องกูทำไม”“พี่คีย์พอได้แล้ว”ดูท่าจะเลยเถิดไปกันใหญ่ ตอนนี้รู้แล้วว่าที่คีตะพัฒน์จัดให้แบบนี้ทำไปเพื่ออะไร นี่บอกให้พอยังไม่ยอมพอจนไอ้คนเลวที่ไร้ทางสู้ถึงกับตะโกนออกมาอย่างเหลืออด“กูไม่ได้ดึงผมมัน มันนั่นแหละทึ้งเอา ๆ มึงไม่เห็นหรือไงว่าผมบนหัวกูมันหลุดจนจะหมดหัวแล้ว โอ๊ย… เจ็บ ๆ จะจับผมไปไหนก็รีบไปเถอะคุณตำรวจ ก่อนที่ผมจะหัวล้านเพราะไอ้พวกนี้ ฮือ ๆ”ว่าแล้วก็ปล่อยโฮ ไม่เหลือมาดใด ๆ ของผู้ชายอกสามศอกทั้งสิ้น คีตะพัฒน์หยุดกึกก่อนจะหันกลับมามองต้นเหตุความเดือดดาลของเขา แ