Oh my wife วุ่นนักหลงรักคุณภรรยา

"ผมไม่แต่ง"

พากรปฏิเสธเสียงแข็งเมื่อถูกคุณย่าที่เป็นใหญ่สุดในบ้านยื่นคำขาดสั่งให้เขาแต่งงานกับหญิงสาวที่คุณย่าถูกใจและหมายมั่นปั้นมือให้มาเป็นสะใภ้ของตระกูลคณาวุฒิกร

"ไม่แต่งไม่ได้"

ดวงตาดุดันมองไปยังหลานชายตัวดีที่ขยันสร้างเรื่องปวดหัวให้ย่าไม่เว้นแต่ละวัน เบาหวาน ความดันพากันขึ้นจนต้องให้สาวใช้มาช่วยพยุง

"คุณย่าครับ..."

เมื่อใช้เสียงแข็งไม่ได้ผล พากรก็ต้องปรับโทนเสียงให้นุ่มลง เขายังอยากใช้ชีวิตโสดให้คุ้ม เพราะในความคิดเขาการแต่งงานมันเหมือนเป็นพันธนาการที่ผูกมัดให้เขาไปไหนไม่ได้เลย

"ไม่ต้องมาทำหน้าอ้อน ย่าไม่หลงกลแกหรอกนะตาพัทธ"

หญิงสูงวัยผมสีดอกเลาดูน่าเกรงขามยกมือขึ้นกอดอก ดวงตาเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลามองใบหน้าหล่อเหลาของหลานชายแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ เฮ้อ!! ทำไมถึงไม่ได้ดังใจย่าเลย

"นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว ไม่มีใครเขาแต่งงานด้วยการคลุมถุงชนแล้วนะครับ"

ผู้เป็นหลานพูดขึ้นมา แต่ก็ถูกย่าสวนกลับเสียงดุดัน เพราะเธอพูดเรื่องนี้หลายครั้งแต่ไอ้หลานชายตัวดีก็เอาแต่อ้างนู่น นี่ นั่น ไปเรื่อย

"แล้วทำไม"

คุณหญิงแขไขปรายหางตามองหลานชายตัวดีที่เพิ่งเรียนจบมาจากเมืองนอก เมืองนา การศึกษาถือว่าไม่น้อยหน้าใคร แต่กลับไม่ทำการ ทำงาน มีแต่เที่ยวเล่น ใช้เงินไปวันๆ ซึ่งอาจเป็นเพราะว่าตระกูลคณาวุฒิกรมีทรัพย์สินมากมาย แล้วเธอเองก็มีส่วนผิดที่เลี้ยงตาพัทธมาแบบสบายจนเคยตัว

"ถ้าไม่แต่ง ย่าจะยึดบัตรเครดิต"

"ย่าไม่กล้าทำหรอก"

คนที่ยังไม่รู้ตัวกระตุกยิ้มจางๆ ย่าแขไขรักเขายิ่งกว่าอะไรดี ไม่มีทางปล่อยให้เขาตกระกำลำบากไม่มีเงินใช้อย่างแน่นอน เมื่อเห็นว่าเจ้าหลานชายไม่ได้ทุกข์ร้อน คนเป็นย่าจำต้องจัดการด้วยไม้แข็ง หันไปสั่งเลขาส่วนตัวว่า

"โทรไปที่ธนาคารตอนนี้เลย แล้วบอกให้ระงับบัตรของ..."

ไม่ทันจะได้พูดชื่อหลาน เสียงทุ้มต่ำก็ร้องห้ามขึ้นมาเสียงหลง

"อย่าเพิ่งครับย่า!!"

ชายหนุ่มส่งยิ้มแหยๆ ให้คนแก่ที่ดูเหมือนจะเอาจริง ดูหน้าสิบึ้งเชียว

"ตกลง...จะแต่งไหม??"

คุณหญิงแขไขถามอีกครั้ง

"ผมขอดูหน้าก่อนได้ไหม"

ชายหนุ่มถามเพราะอยากเห็นหน้าก่อนตัดสินใจ การแต่งงานเรื่องใหญ่ อย่างน้อยๆ หน้าตาก็สำคัญ จะได้ทำให้เขามีกำลังใจ

"ทำไม...'

"คิดว่าคนที่ย่าเลือกให้ไม่สวยสินะ"

"ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่อย่างนั้น"

พากรรีบปฏิเสธ เพราะเขาไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวมากไปกว่านี้อีกแล้ว ดูจากสีหน้าและแววตาของย่า ถ้าให้เขาเดาย่าคงไปบังเอิญถูกใจหลานคนไหนสักคนของเพื่อนสนิทในแวดวงไฮโซ ซึ่งหากเป็นเช่นนั้นจริง เขาก็คงไม่ต้องปรับตัวอะไร เพราะการใช้ชีวิตก็คงคล้ายๆ กัน กินข้าว ดูหนัง ใช้เงินซื้อความสุขให้ตัวเอง

"พัทธก็เคยเจอแล้วนี่"

ผู้เป็นย่าเผยยิ้มจางๆ ออกมาเมื่อนึกย้อนถึงตอนที่พาหลานชายตัวดีไปต่างจังหวัด

"ตอนไหนครับ"

ชายหนุ่มทำหน้าสงสัย

"สองขวบ"

คำตอบของย่าทำชายหนุ่มถึงกับพ่นลมหายใจ เพราะเขาจำอะไรไม่ได้เลย

"ตอนนั้นพัทธนั่งมองน้องตาแป๋ว ชมว่าน่ารักอย่างนั้น น่ารักอย่างนี้ไม่หยุดเลย แถมยังยื่นมือไปจับไม่ปล่อยจนน้องร้องไห้ อ่อ!! ก่อนกลับยังมีแอบเดินไปหอมแก้มด้วยนะ ร้ายจริงๆ "

ย่าเล่าไป ยิ้มไป มันเป็นภาพน่ารักๆ ที่เธอลืมไม่ลง ตอนนั้นตาพัทธสองขวบ ส่วนหลานเพื่อนสนิทเพิ่งเกิดได้ไม่กี่วัน เธอไปเยี่ยมและพาตาพัทธติดสอยห้อยไปด้วย

ทุกวันนี้....

ก็ยังติดต่อกัน ล่าสุดก็เพิ่งไปเจอมา และได้เห็นกับตาว่าหลานสาวของเพื่อนนั้นเป็นยังไง ทั้งหน้าตาและนิสัย บอกตรงๆ ว่าใช่สำหรับตาพัทธเลย!! ในเมื่อย่าอยากดัดนิสัยหลานชายตัวดี ก็ต้องให้มี 'เมีย' เป็นตัวเป็นตน ซึ่งเธอมองแล้วว่า ผู้หญิงคนนี้ล่ะที่จะทำให้ชีวิตของตาพัทธเปลี่ยนไป และรู้จักเป้าหมายในชีวิตที่แท้จริง เพราะถ้ายังปล่อยให้เป็นอย่างนี้ต่อไป มีหวังตาพัทธคงได้โดนผู้หญิงจับเข้าสักวัน

ดังนั้น...

ต้องตัดไฟแต่ต้นลม

ผู้เป็นย่าคิดในใจ สายตาคนแก่อย่างเธอเคยมองพลาดที่ไหน ผู้ชายไฮโซติดหรู อยู่ดี มีชีวิตสุขสบายอย่างตาพัทธจะต้องเจอผู้หญิงแนวนี้เท่านั้นถึงเอาอยู่

"ถ้าพัทธไม่แต่ง อย่าหาว่าย่าไม่เตือน ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของพัทธ ย่าจะยกให้ไอ้ด่างให้หมด"

ซึ่งไอ้ด่างที่ว่าก็คือ 'หมา' ที่ย่าเลี้ยง มันเชิดหน้าชูคอขึ้นมา ประหนึ่งว่าอยากเยาะเย้ยผมที่กำลังโดน 'หมา' แย่งตำแหน่งหลานสุดที่รักไป

"ถ้าย่าอยากให้แต่ง ผมแต่งก็ได้ แต่ถ้าอยู่ด้วยกันไม่ได้ อย่ามาว่าผมทีหลังนะครับ"

พอย่าพยักหน้ารับ ก็เป็นอันตกลง ผมยอมแต่งงานเพื่อให้ย่าพอใจ ส่วนย่าก็ต้องยกทรัพย์สมบัติของตระกูลคณาวุฒิกรให้ผมดังเดิม

เอาน่ะ...

ก็แค่แต่งงาน

ถ้าอยู่ไม่ได้ก็เลิก

ชายหนุ่มคิดอย่างนั้นและนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมถึงกับอยากย้อนเวลาไปบอกกับย่าว่าผมไม่อยากแต่งงานเพราะผู้หญิงที่ย่าเลือกให้นั้นมันช่างแตกต่างกับผมแบบสุดขั้วเลย

"น้องมาถึงแล้วนะ"

คุณหญิงแขไขโทรบอกหลานชายที่น่าจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเธอสั่งให้ไปรับหนูยาหยีที่สถานีขนส่งชื่อดังที่คราร่ำไปด้วยคนต่างจังหวัดเดินทาง

"มาถึงไฟท์กี่โมงครับ"

คนที่คิดว่าหญิงสาวนั่งเครื่องมาถาม เขายังไม่เคยเห็นหน้าเธอ เพราะย่าบอกว่าดูรูปไปก็ไม่เท่าได้เจอตัวจริง วันนี้เป็นวันแรกที่จะได้เจอกัน เพราะพวกเขาต้องไปลองชุดแต่งงาน และถ่ายพรีเวดดิ้งที่หัวหินให้ย่าชื่นใจ

"น้องมารถทัวร์"

"อะไรนะครับ"

พากรถึงกับต้องถามซ้ำ เมื่อได้ยินย่าบอกว่า น้องยาหยีอะไรนั่นไม่ได้นั่งเครื่องมาแต่นั่งรถทัวร์ตั้งแต่เมื่อเย็นวาน นับเวลาคร่าวๆ กว่าจะมาถึงก็สิบสองชั่วโมงพอดี

"น้องตัวเล็กๆ ผมยาว มัดรวบไปด้านหลัง วันนี้ใส่เสื้อเชิ้ตสีเขียวคู่กับกางเกงยีนส์สีเข้ม อ่อ!! แล้วก็ถือกระเป๋าเดินทางสีแดงนะ"

นั่นคือลักษณะที่ย่าบอกเขาหลังจากยืนรอที่หน้าสถานีอยู่เกือบชั่วโมง ร้อนก็ร้อน คนก็เยอะ พอรอนานๆ ก็พาลให้อารมณ์หงุดหงิด อยากกลับไปนั่งในรถเปิดแอร์ฉ่ำๆ แต่ก็กลัวจะคลาดกัน แล้วหาไม่เจอ เพราะเห็นว่าโทรศัพท์แบตหมดระหว่างเดินทาง เฮ้อ!! แล้วทำไมไม่รู้จักพกเพาเวอร์แบ้งค์วะ!!

ชะเง้อมองทางซ้ายที ทางขวาที แต่ก็ยังไม่เห็นจะมีผู้หญิงตรงกับลักษณะที่บอกเลย บางทีย่าอาจจะจำผิดวัน ระหว่างที่เขากำลังจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อโทรไปถาม ชายหนุ่มก็รู้สึกได้ถึงแรงสะกิดที่ด้านหลัง

"พี่พัทธรึเปล่าคะ"

เสียงเล็กๆ เอ่ยถาม เมื่อได้ยินชื่อตัวเอง ชายหนุ่มก็รีบพลิกตัวกลับมา วินาทีแรกที่ได้เห็นหน้า หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น การแต่งตัวของเธอมันทำให้เขาตกตะลึงถึงขั้นพูดไม่ออกเลยทีเดียว

ตัวเล็กๆ

ผมยาวๆ

ใส่เสื้อเชิ้ตสีเขียว

ถือกระเป๋าสีแดง

"คะ...ครับ"

ชายหนุ่มกวาดตามองหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้ง เพราะเสื้อสีเขียวที่เธอใส่มามันไม่ใช่สีเขียวธรรมดา แต่มันคือสีที่สะท้อนแสงจนเขาต้องหยีตาเพราะมันเจิดจ้าเกินไป

"พี่พัทธหน้าเหมือนในรูปเลย"

คนตัวเล็กพูดพลางส่งยิ้มเป็นมิตรให้กับผู้ชายตรงหน้า แววตาของเธอดูสดใสเป็นประกายต่างกับชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะผิดหวังอย่างแรง ตอนนี้เขาทำได้แค่ก้มหน้ารับชะตาเมื่อเห็นหน้าว่าที่ภรรยานั้นตรงข้ามกับสิ่งที่คิดเลย ผู้ชายที่หน้าตาดี รวย ไฮโซ ใช้ชีวิตแบบลักชูอย่างเขา ปกติแล้วต้องมีภรรยาที่สวยเด้งระดับดารา ควงได้ไม่อายใคร

แต่นี่...

ทำเอาเขาพูดไม่ออกจริงๆ

ชายหนุ่มคิดพลันส่งยิ้มแหยๆ มองคนตัวเล็กที่ยื่นกระเป๋าส่งมา พร้อมกับบอกว่าตั้งใจแต่งตัวมาเพื่อให้เขาประทับใจ แล้วสุภาพบุรุษที่ถูกสอนมาอย่างผมต้องพูดอะไร

ถ้าไม่ใช่...

"น่ารักดี"

ชายหนุ่มฝืนยิ้มอีกครั้ง เขาเดินนำหน้าหญิงสาวที่ถึงจะตัวเล็กแต่ก็ซอยเท้าเดินตามมาติดๆ แบบไม่ทิ้งระยะ เขาอุตส่าห์เดินห่างแล้วนะ ชายหนุ่มคิดพลันถอนหายใจ เพราะเธอไม่ใช่ผู้หญิงในแบบที่เขาชอบเลย สักนิดก็ไม่เลย

อนิจจา...

นี่ย่ากำลังเล่นตลกอะไร!!