Novels by Ladywar

ฉันกำลังถูกเจเดนกระแทกในท่าลิงอุ้มแตงอยู่...ความใหญ่โตถูกสอดใส่เข้ามาในโพรงสวาทรวดเดียวจนสุดทำให้ฉันรู้สึกจุกไม่น้อยแต่กลับทำอะไรไม่ได้เลย สองมือคอยโอบรอบคอของเขาเอาไว้ไม่ให้ตกลงไปบนพื้นสกปรก ขาเรียวเล็กทั้งสองเองก็ต้องทำหน้าที่เกี่ยวกระหวัดเอวหนาเอาไว้“จะ...จุกค่ะ อ๊า!” ฉันเปล่งเสียงร้องครวญครางออกมาโดยไม่สามารถควบคุมได้“หึ! เธอควรจะชินได้แล้วนะ” คนตัวโตแค่นเสียงหัวเราะในลำคอออกมา จังหวะอัดกระแทกความเป็นชายอุ่นร้อนเข้าออกในร่างกายของฉันยังคงความดุดันอย่างต่อเนื่อง“อ๊ะ! อ๊ะ...อา”เสียงครางจากปากของฉันดังลั่นในเขตพื้นที่รกร้างแห่งนี้อย่างต่อเนื่อง นึกหวั่นเกรงในใจไม่น้อยหากมีคนเข้ามาเจอเราควรจะทำอย่างไรต่อดี แต่ดูเหมือนว่าคนที่กังวลใจจะมีแค่ฉันเพียงคนเดียวเพราะเจ้าของแท่งเอ็นใหญ่นั้นกำลังชอบอกชอบใจที่ได้ยินเสียงครางของฉันอยู่“กระแทกแรงๆ ไม่ถนัดเลยว่ะ” เขาบ่นอุบอิบออกมาระหว่างที่พยายามเพิ่มทวีคูณความรุนแรงในการร่วมเพศแต่ด้วยท่วงท่าที่ค่อนข้างควบคุมลำบากทำให้เขาไม่สามารถทำมันได้อย่างเต็มที่ปึก!เรือนร่างเล็กของฉันถูกวางลงบนฝ

เพล้ง!“กรี๊ด!!!”มือหนาต่อยลงเต็มแรงบนกระจกรถฝั่งที่นั่งข้างคนขับ เผยให้เห็นรอยร้าวบนกระจกรถบานหนา ฉันหวีดร้องออกมาด้วยความตกใจกลัวในทันทีเมื่อกำปั้นของเขาเฉียดผ่านศีรษะของฉันไปเพียงนิดเดียว“ฮึก! มะ...มิยอมแล้วค่ะพี่เจย์ อึก!” ฉันบอกกับร่างหนาของปีศาจร้ายก่อนจะเปิดประตูรถลงไปด้วยแรงอันสั่นเทา แสงตะวันรำไรที่กำลังลับขอบฟ้ายังสาดส่องเข้ามากระทบกับร่างกายของฉันผ่านรอยผุพังของผนัง“ขึ้นไปนั่งบนกระโปรงรถ” เขาเดินตามลงจากรถมาพลางออกคำสั่งให้ฉันขึ้นไปนั่งบนฝ่ากระโปรงรถ“...” ฉันยอมทำตามอย่างว่าง่าย ค่อยๆ ปีนขึ้นไปนั่งลงบนฝากกระโปรงรถตามคำสั่งของเขา ความร้อนบนผิวรถจากการถูกแสงแดดสาดส่องมาเป็นเวลานานทำให้ฉันอยากจะลุกออกไปสียตอนนี้แต่กลับทำไม่ได้ ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยบาดแผลยกยิ้มพอใจก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายวิดีโอ“แหกขาออก” น้ำเสียงทุ้มหนาเรียบนิ่งก่อนจะออกคำสั่งต่อมา“อึก...” ฉันกลืนก้อนสะอื้นลงไปในคอ หยดน้ำตารินไหลด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ไม่รู้ว่าตัวเองไปทำกรรมอะไรไ

วันแสนยาวนานแห่งการทำงานได้ผ่านพ้นไปอีกหนึ่งวัน หลังจากที่เหมราชเพื่อนสนิทของเจเดนได้ปั่นประสาทฉันแล้วถูกฉันทำกลับ เขาก็หายตัวไปจากบริษัทในทันทีพร้อมกับอดีตคนรักอย่างรุ่นพี่สาวของฉัน พวกผู้ชายนี่ก็แปลกคนเสียจริง ตอนที่คนเขายังรักกลับไม่เห็นค่า พอเขาไม่เอาขึ้นมากลับเอาตัวเองไปยัดเยียดให้เขาตลกร้ายจริงๆ ...ฉันเดินออกจากตึกสูงหลายสิบชั้นตัวคนเดียวเพราะวันนี้รุ่นพี่สาวกลุ่มประจำต่างก็ต้องอยู่เคลียร์งานจนค่ำมืด ฉันเลยออกมาเรียกรถกลับเองเพราะไม่อยากรบกวนแม็กซ์เวลล์ให้มารับ แต่ก่อนจะได้เรียกรถแท็กซี่กลับไปยังที่พักสายตาก็บังเอิญไปเจอเข้ากับร่างสูงที่ใบหน้าเต็มไปด้วยบาดแผล ฉันมองเข้านิ่งอยู่พักหนึ่งก่อนจะเบนสายตาหนีออกมาแกล้งทำเป้นมองไม่เห็นแล้วเดินผ่านไปแต่ทว่า...หมับ!ข้อมือบางถูกคว้าเอาไว้โดนเจ้าของร่างหนาที่ฉันตั้งใจจะเดินผ่านไปโดยไม่ทักทาย ฉันหยุดเดินก่อนจะหันกลับไปมองหน้าเขาด้วยสายตาเรียบเฉย รอยฟกช้ำตามใบหน้าและคราบเลือดแห้งกรังตรงมุมปากทำให้รู้ว่าเขายังไม่ได้ทำแผลเลยแม้แต่น้อย“เรามีเรื่องต้องคุยกัน” เขาพูดเสียงเข้ม ดวงตาสีอ่อ

ตุบ! “อั่ก!” ผมงอตัวกุมสีข้างด้วยความเจ็บปวดเมื่อได้รับแรงเตะเข้ามาที่สีข้างของตัวเองเต็มแรงไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากระดูกซี่โครงจะหักหรือเปล่า “ถ้ามึงดูแลเธอได้แค่นี้ ปล่อยให้กูดูแลเอง” มันเอ่ยกับผมเสียงเหี้ยมก่อนจะทิ้งบุหรี่ที่เพิ่งจะจุดขึ้นมาสูบลงบนพื้นใกล้กับร่างของผมพลางมองด้วยสายตาเหยียดหยาม เท้าของมันค่อยๆ ขยี้ตามลงมาช้าๆ เป็นการตักเตือนทางอ้อม “เกิดอะไรขึ้นคะ” เสียงหวานคุ้นหูของคนที่ผมเฝ้ารอมาตลอดทั้งคืนดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าตื่นตระหนก เธอคงกำลังเป็นห่วงผมอยู่แน่นอนถึงได้มีสีหน้าแบบนั้น “ผู้ชายคนนี้มาดักรอคุณหน้าห้องแล้วหาเรื่องผมน่ะ” มันชิงฟ้องทุกอย่างตัดหน้าผมที่ยังนอนกองกับพื้นจุกจนพูดแทบไม่ออก 

(Jayden’s Part) มิลานกำลังดื้อกับผม... สี่ปีก่อนผมบังเอิญเจอกับเธอตอนที่ถูกแฟนสาว ณ ตอนนั้น อย่างชิชาบอกเลิกเพื่อไปคบกับคนอื่น ตัวของผมในตอนนั้นรู้สึกหลงทางเหมือนโลกทั้งใบกำลังล่มสลายอยู่ตรงหน้า แต่แล้วก็มีผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูแล้วคงจะเพิ่งเข้าสู่วัยสาวได้ไม่นานนักอย่างมิลานเข้ามาช่วยปกป้องผมจากแผ่นฟ้าที่กำลังแหลกสลาย ร่างเล็กนั่นเดินเข้ามากางร่มให้กับผมท่ามกลางสายฝนโหมกระหน่ำราวท้องฟ้ากำลังร่ำไห้กับความสัมพันธ์ที่เพิ่งจะพังลงไม่เป็นท่าของผม รอยยิ้มหวานหยดย้อยของเธอช่างดูไร้พิษภัยเข้ามาช่วยชะล้างบาดแผลสกปรกและหัวใจที่เป็นบาดแผลเหวอะหวะจากการทอดทิ้งของชิชา ผมจงใจใช้เธอเป็นเครื่องมือในการเยียวยาตัวเองและเป็นที่ระบายความใคร่ยามความต้องการปะทุขึ้นมา แต่แล้วทุกอย่างกลับผิดแผนไปหมดเมื่อร

โลกทั้งใบของฉันนิ่งงันราวกับหยุดหมุน ดวงตาสีฟ้าเขียวของชายที่ชื่อ ‘แม็กซ์เวลล์’ ยิ่งมองเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกว่ามันช่างคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกอ่อนโยนเหมือนได้กลับบ้านแสนอบอุ่นไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน น่าประหลาดเสียจริงที่การพบเจอกันขึ้นแรกของเราทำให้เกิดความรู้สึกแบบนี้ขึ้นเมื่อแนะนำตัวกันเสร็จเรียบร้อยแล้วพวกเราทั้งสี่คนก็แยกย้ายกันไปนั่งที่โซฟาแต่ละตัวโดยพี่วิเวียนนั่งข้างๆ ชายคนรักของเธออย่างออสติน ส่วนพี่อารินถูกดึงลงไปนั่งข้างกับชายที่ดูมืดมนจนน่ากลัว รู้สึกว่าน่าจะชื่อเวคินทร์มั้ง ทางด้านของคุณร่มเกล้าใช้เวลาเพียงไม่นานก็สามารถพูดคุยกับน้องชายของออสตินได้อย่างสนิทสนม ฉันที่ถูกจัดแจงให้นั่งข้างแม็กซ์เวลล์ยังคงนั่งเงียบไม่พูดไม่จาเนื่องจากชวนคุยไม่เก่ง“ชื่อมิลานเหรอ?” อีกฝ่ายเปิดประโยคถามขึ้นมาก่อน“ใช่ค่ะ” ฉันพยักหน้าตอบรับ สายตาของเขาที่ใช้มองไม่ได้ดูหื่นกระหายเหมือนผู้ชายคนอื่นแต่มันกลับดูอ่อนโยนเหมือนมองคนในครอบครัว“ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้ว?” คำถามแปลกๆ เหมือนกำลังถามลูกหลานที่ไม่ได้กันมานานนี่มัน

1 เดือนผ่านไป...เสียที่ไหนกันเล่า!ฉันติดแหงกอยู่ที่นี่มาเป็นเวลาหนึ่งเดือนกว่าแล้ว สถานที่ที่ออกมาได้ไกลที่สุดคือเดินเล่นในสวนภายในบ้านหรือสระว่ายน้ำกลางแจ้งเท่านั้น รอบๆ ตัวบ้านมีบอดี้การ์ดประจำการอยู่ทั่วทุกทิศตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ไม่นับรอบๆ ตัวบ้านที่มีชายชุดดำเดินไปมากันจนเป็นเรื่องปกตินั่นอีก เหมราชใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการตามขอโอกาสฉันแทบทุกวันจนไม่เป็นอันทำการทำงาน ผู้ช่วยของเขาจำต้องส่งเอกสารมาให้เขาเซ็นถึงบ้านความสัมพันธ์ระหว่างเราเองก็ยังมึนตึงไม่ต่างจากวันแรก แม้จะนอนบนเตียงเดียวกันแต่กลับไม่มีทั้งปฏิสัมพันธ์ทางกายหรือทางความรู้สึกเลยแม้แต่นิดเดียว ตั้งแต่เข้ามาอยู่ภายในคฤหาสน์นี้ฉันเจอกับน้องชายของเหมราชเพียงสามครั้งเท่านั้น ที่ว่านานๆ ถึงจะกลับบ้านมาคงเป็นเรื่องจริงนั่นแหละRrrr Rrrrเสียงโทรศัพท์ของร่างหนาที่นอนอยู่ข้างๆ ฉันดังขึ้นเป็นระยะ จนฉันต้องปลุกให้ตื่นมารับโทรศัพท์ เขามีท่าทีหงุดหงิดเล็กน้อยจากการถูกรบกวนเวลานอนอันมีค่า เขากดรับโทรศัพท์และออกไปพูดคุยมันข้างนอกซึ่งฉันก็ไม่ได้สนใจเพราะมันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับฉัน&ldquo

ไม่รู้ว่าตัวเองไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้นักหนา การหลุดพ้นจากคนคนหนึ่งถึงได้เป็นเรื่องยากเย็นเสียเหลือเกิน พยายามหลีกหนีจากเรื่องราวเดิมๆ คนเดิมๆ ที่สร้างบาดแผลเอาไว้ในหัวใจไปตั้งเท่าไหร่ สุดท้ายก็เหมือนกับว่าวนกลับมาที่จุดเดิมทุกครั้ง นี่ก็เป็นแค่อีกครั้งเท่านั้นที่ฉันถูกพาตัวมากักขังเอาไว้ในที่ของเขาโดยไม่ได้เต็มใจจะอยู่เมื่อไหร่มันจะจบจริงๆ เสียทีนะ...ฉันได้แต่ปลงตกกับวัฏจักรแห่งรักที่ตัวเองกำลังพบเจอไม่จบไม่สิ้น จบไปแล้วครั้งหนึ่งแต่ก็ถูกเหวี่ยงกลับมาหาเขา ถูกทำร้ายจิตใจเหมือนเดิมอีกครั้ง ตัดสินใจจะไปแต่ก็ไปไม่ได้เพราะถูกเขาฉุดรั้งเอาไว้ด้วยวิธีสกปรก พอไปได้แล้วก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรฉันถึงถูกลักพาตัวกลับมาอยู่กับเขาคนนั้นอีกครั้ง นี่มันไม่ตลกเลยสักนิด เหมือนเกมวิ่งไล่จับที่มีฉันต้องเป็นคนวิ่งหนีโดยไม่รู้จุดหมายปลายทางหรือเวลาที่เกมมันจะจบโชคชะตาเล่นตลกกับฉันเกินไปแล้วนะ!เมื่อรู้ตัวว่าหนีไปก็เท่านั้น สุดท้ายก็โดนตามกลับมาอยู่ดี ฉันจึงทำได้เพียงแค่อยู่เฉยๆ โดยทำให้ตัวเองเจ็บปวดน้อยที่สุด ในเมื่อขยันกักขังกันขนาดนี้ฉันก็ยินดีจะอยู่อย่างคนปลงตก นับจากนี้จะไม่

(Romklao’ s Part)ชีวิตของฉันกลบเข้าสู่ความปกติสุขอีกครั้ง หลังจากวันนั้นที่เหมราชบกเข้ามายังเพนท์เฮาส์แล้วข่มขืนฉัน ข่าวคราวของเขาก็เงียบหายไปเป็นสัปดาห์ซึ่งก็ถือว่าดีแล้ว ให้มันจบลงจริงๆ เสียที จะได้ต่างฝ่ายต่างแยกย้ายกันไปใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองต้องการเสียทีไคอัสเองก็ยังคอยดูแลฉันเป็นอย่างดีเสมอต้นเสมอปลาย ไปรับไปส่งฉันทำงานตลอดยกเว้นวันนี้...หลังจากส่งฉันที่ร้านตามปกติแล้วเด็กหนุ่มก็บอกกับฉันว่าตอนเย็นไม่สามารถมารับได้เพราะต้องไปช่วยดูแลธุรกิจแทนในส่วนที่พี่ชายของเขาไม่สามารถทำได้ ฉันเองก็รับคำด้วยความเข้าใจ เพียงแต่มีความสงสัยเล็กๆ น้อยๆ ขึ้นมาภายในหัวแค่นั้นว่าเขาไปทำอะไร เท่าที่รู้ก็คือพี่ชายของเขาเป็นมาเฟีย คงไม่ใช่ว่าไปทำอะไรผิดกฎหมายหรอกนะฉันเดินเข้ามาเปิดร้านเหมือนทุกวัน ใช้เวลาจัดข้าวของเพียงไม่นานเพื่อนสนิททั้งสองพ่วงด้วยตำแหน่งหุ้นส่วนก็เดินลงมาจากรถคันหรูของคนรัก เป็นภาพที่ไม่ว่าจะมองกี่ครั้งฉันก็รู้สึกยินดีกับพวกเธอที่ในที่สุดก็ได้พบเจอกับความรักที่สุขสมหวังเสียที ส่วนตัวฉันขอโฟกัสแรงกายแรงใจให้กับเรื่องงานไปก่อนดีกว่า

(Hemmarajch’ s Part)เพดานฝ้าสีขาวกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ เป็นสิ่งแรกที่ลอยเข้ามาในประสาทสัมผัสของผมหลังจากฟื้นคืนสติกลับมา ผมกะพริบเปลือกตาอันหนักอึ้งทั้งสองข้างช้าๆ เพื่อปรับกับแสงไฟขาวสว่างจ้าบนเพดาน กวาดสายตาเฉียบคมไปรอบห้องพบว่าทั้งเพื่อนสนิทและน้องชายของตัวเองต่างก็อยู่กันคนละมุมภายในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ นี่ เจเดนกับมิลานนั่งอยู่ที่โซฟารับแขกมุมหนึ่ง เพลิงกัลป์นั่งฟุ่บหน้าลงกับเตียงผู้ป่วยของผม ส่วนเซนและหัสดินยืนอยู่คนละมุมห้องตามประสาของพวกไม่สุงสิงกับชาวบ้าน“ฟื้นสักทีนะมึง ตอนโรงพยาบาลโทรแจ้งว่ามึงอยู่ที่นี่ พวกกูตกใจกันหมด” เสียงทุ้มของน้องชายที่ไม่เคยจะเคารพผมในฐานะพี่ชายของมันเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ส่งผลให้ไอ้เพลิงที่งีบเอาแรงอยู่ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงของมัน“กู...มาอยู่ที่นี่ได้ไง” ผมถามพวกมัน หัวสมองพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ เข้าด้วยกัน ความทรงจำสุดท้ายคือผมบุกเข้าไปหาร่มเกล้าที่เพนท์เฮาส์ของไอ้เวรนั่นและข่มขืนเธอ ผมให้โอกาสเธอตอบคำถามสามข้อเพื่อเป็นการตอกย้ำตัวเอง ทุกคำตอบของเธอล้วนเป็นการยืนยันหนักแน่นว่า... ผมไ

ฟึ่บ!ผ้าขนหนูเพียงผืนเดียวของฉันถูกคนตัวสูงดึงทึ้งแล้วโยนทิ้งออกไปอย่างไม่ไยดี ร่างกายของฉันตอนนี้เปลือยเปล่าโดยไร้ซึ่งสิ่งปกปิด เขายิ่งสามารถรุกล้ำทุกส่วนบนเรือนร่างนี้ได้อย่างง่ายดาย กายสาวที่เคยแห้งผากถูกทำให้เปียกแฉะโดยนิ้วร้ายที่จ้วงแทงเรียกเอาน้ำรักสีใสออกมาจนสำเร็จ“พะ...พอได้แล้ว อ๊า!” เสียงหวานปนสะอึกสะอื้นร้องบอกเขาให้หยุดล่วงละเมิดร่างกายของฉันเพียงเท่านนี้“หันหลังไป” ร่างหนาไม่เพียงแค่ออกคำสั่งแต่ยังจับร่างของฉันให้โก้งโค้งโดยใช้สองมือบางยันกำแพงแข็งแรงเอาไว้“ปล่อยฉันไปเถอะนะ” ฉันพูดเสียงอู้อี้อยู่ในลำคอเนื่องจากใบหน้าหวานกำลังแนบติดกับกำแพงตามการควบคุมของอีกฝ่าย“ปล่อยแน่ครับ”“...”“แต่ปล่อยในนะ”สวบ!ตั่บ!“กรี๊ด!!!!”ลำเอ็นแข็งใหญ่ที่ไม่ได้สัมผัสมาหลายเดือนถูกจ้วงแทงเข้ามาจนมิดโคนในรูสวาทของฉัน ความแข็งขืนถูกแช่คาเอาไว้ในรูรักสีหวานไว้สักพักก่อนที่เขาจะถอดถอนมันออกมาและยัดกลับเข้าไปในเวลาอันรวดเร็ว สร้างคว

ไคอัสกลับไปแล้ว...หลังจากที่ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับเขาเกือบจะเลยเถิดไปจบที่เซ็กส์ โชคดีที่เขายังหยิบยื่นเอาโอกาสสุดท้ายให้ฉันได้มีโอกาสเลือกว่าจะยินยอมให้เขาใช้ประโยชน์จากร่างกายของฉันแลกกับการที่ฉันจะใช้เขาลืมเหมราชหรือไม่ ในตอนนั้นเองก็เป็นช่วงที่ฉันสามารถดึงสติกลับมาได้‘ผมจะให้โอกาสเกล้าได้เลือก’‘...’‘ถ้าอยากใช้ผมลืมมัน ก็ใส่เอ็นของผมเข้าไปในรูเสียวของเธอซะ!’‘ฉันขอโทษ...’‘...’‘ฉันทำไม่ได้’แม้จะรู้สึกผิดที่ต้องตอบไคอัสไปแบบนั้นแต่ก็นึกขอบคุณที่เขาเข้าใจดีและหยุดมันลงอย่างง่ายดายก่อนที่ทุกอย่างจะเลยเถิดไปไกลจนไม่สามารถวนกลับมาจุดเดิมที่เป็นในตอนนี้ได้อีก เขารับคำอย่างว่าง่ายและกลับไปใส่เสื้อผ้าทันทีพร้อมกับบอกว่าจะรอวันที่ฉันพร้อมจะเริ่มต้นใหม่จริงๆ‘ผมจะกลับมาทำแบบนี้อีกครั้งตอนที่เกล้าพร้อมจะมีแฟนใหม่’‘...’‘ถึงตอนนั้น... ต่อให้ร้องไห้อ้อนวอน ผมก็จะไม่หยุด!’ฉันเปลื้องเสื้อผ้าอาภร