روايات بقلم Worawan Khrueangkhum

ติ๊ง!ทว่าก่อนจะได้กดเข้าแอปพลิเคชันสั่งอาหาร เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันธนาคารก็ดังขึ้นเรียกเอาความสนใจของฉันไปจากการสั่งเดลิเวอร์รี่จนหมด‘รายการเงินเข้า จากบัญชี xxx-x-x6514 จำนวนเงิน 100,000บาท วันที่ xx มี.ค. 25xx เวลา 19.00 น.’ฉันเบิกตากว้างเมื่อเห็นรายการเงินเข้าเป็นจำนวนหกหลักหรือก็คือหนึ่งแสนบาท คิ้วสองข้างขมวดเข้าหากันทันทีเพราะไม่รู้ว่าจำนวนเงินหลักแสนนี้มาจากไหน ไม่รอช้าจึงรีบกดเข้าไปดูรายละเอียดการโอนเงินของธุรกรรมนี้เพื่อดูว่าชื่อของคนที่โอนเงินมาจำนวนมากขนาดนี้เป็นใคร ถ้าหากว่ามีคนโอนมาผิดบัญชีจะได้รีบไปแจ้งความลงบันทึกประจำวันเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ‘รายการโอน 100,000 บาท จาก นายเหมราช สิริวัฒนเกียรติกุล’ถึงกับต้องอ้าปากค้างกันเลยทีเดียวเมื่อเห็นชื่อของคนเจ้าปัญหาที่โอนเงินเข้ามา นี่มันไม่ใช่การโอนผิดแล้วล่ะ แต่มันเป็นการจงใจต่างหาก ฉันปิดแอปพลิเคชันธนาคารทันทีที่ถึงบางอ้อว่าคนที่โอนมาก็คือแฟนเก่าคนเปรตของตัวเอง ปกติแล้วในสถานการณ์แบบนี้เขาต้องโอนเงินคืนสินะ แต่สำหรับฉันแล้วไม่มีทางโอนคืนหรอก คนเรามันก็ต้

ฉันตกใจมากกับสิ่งที่เหมราชทำ และไม่มีความเข้าใจใดๆ ทั้งสิ้นว่าเขาทำแบบนั้นไปทำไมกัน โพสต์รูปภาพบ้าๆ ไปแบบนั้นแล้วคนรอบตัวเขาจะคิดยังไง ไหนจะผู้หญิงของเขาทั้งหลายอีก ชีวิตของฉันทุกวันนี้มันก็ยุ่งวุ่นวายมากพอแล้ว ไม่มีเวลามาสู้รบตบมือกับผู้หญิงพวกนั้นหรอกนะ(ยังไงคะ? จะรีเทิร์นเหรอมึง) เสียงเจื้อยแจ้วจากเพื่อนสนิทอย่างอารินและวิเวียนที่ยังไม่ได้วางสายเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น“กูไม่ได้อยากกลับไป”(แต่ดูเหมือนพี่เหมมึงจะยังไม่มูฟออนนะ)“ไม่มูฟออนแต่มีคนใหม่เป็นร้อยหลังจากเลิกกันไปอ่ะนะ”(เขาอาจจะกำลังหามึงคนที่สองอยู่ก็ได้)“ยังไง...”(คนเราตอนมีอยู่บางทีมันก็ไม่เห็นค่า แต่พอสูญเสียเขาไปแล้วถึงมานั่งเสียดาย ยิ่งคนอีโก้สูงแบบอีตาพี่เหมนะมึง เขารู้ดีแก่ใจว่ากลับมามึงก็คงไม่เอาแล้ว เขาถึงได้ตามหาความเป็นมึงจากคนอื่นๆ ไง แต่สุดท้ายพอมันไม่ใช่มึง เขาก็ทิ้งพวกนั้นง่ายๆ อยู่ดี)ฉันเงียบฟังความเห็นของวิเวียน เรื่องแบบนี้น่ะ บางครั้งก็ต้องลองฟังจากมุมมองบุคคลที่สามที่รักและหวังดีกับเราบ้าง คนเ

15 นาทีผ่านไป...หลังจากที่เงียบกันมาสักพัก รถของเขาก็ขับมาถึงคอนโดฉัน ทันทีที่รถจอดสนิทฉันก็รีบปลดเข็มขัดนิรภัยออกจากตัวแล้วก้าวเดินลงมาทันทีหมับ!ทว่าคนขายาวก็ยังไวกว่า เขาคว้าข้อมือของฉันไว้อีกครั้ง ทำให้ฉันต้องหันกลับไปมองพร้อมส่งสายตาเชิงตั้งคำถามว่าเขารั้งฉันไว้ทำไมอีก มาส่งฉันเสร็จแล้ววก็น่าจะรีบกลับไปได้แล้วสิ“มีอะไรอีกคะ?” ฉันเป็นฝ่ายเปิดปากถามก่อนเมื่อเห็นว่าเขายังไม่พูดอะไรออกมา“เรา... จะได้เจอกันอีกไหม?” ฉันอึ้งไปเล็กน้อยกับคำถามที่ไม่คิดว่าชีวิตนี้จะได้ยินจากปากของคนอย่างเขา คนที่ผ่านผู้หญิงมามากมายและเข้าใจกฎของความสัมพันธ์ชั่วคราวได้เป็นอย่างดี ถึงแม้มันจะไม่ได้เกิดมาจากความสมัครใจของฉัน แต่สำหรับฉันแล้วการมีอะไรกับเขามันก็คล้ายๆ กับความสัมพันธ์ข้ามคืนที่ไม่ได้มีความรู้สึกใดๆ ไปเกี่ยวข้องเลยนั่นแหละ“อย่าเจอกันอีกเลยน่าจะดีกับเราทั้งคู่มากกว่าค่ะ” ฉันตอบไปตามที่ตัวเองคิด สังเกตเห็นสายตาของเขาหม่นแสงลงเล็กน้อยพร้อมกับความวูบไหวในแววตาของเขา เพียงแค่แวบเดียวจริงๆ“พี่ยังอยากเจอ

“เอาแค่ยาแก้อักเสบก็พอครับ ยาคุมไม่ต้อง”“!!!”ฉันหันหลังกลับไปมองเจ้าของเสียงจากทางด้านหลังทันที ไม่คิดเลยว่าคำพูดพวกนั้นจะออกมาจากปากคนอย่างเขาคนที่กลัวการมีพันธะผูกพันมีบ่วงรัดคออย่างกับอะไรดีหลายปีก่อนก็เป็นเขาเองที่พาฉันไปฝังยาคุมเพราะกลัวว่าหากฉันตั้งท้องขึ้นมาแล้วอิสระที่เขาเคยมีมันจะหายไปจนหมด เขาให้เหตุผลว่ายังไม่พร้อมที่จะมีครอบครัว ซึ่งในตอนนั้นตัวฉันที่ยังโง่งมในความรักก็หลับหูหลับตาเชื่อ แต่พอย้อนกลับไปมองจากตอนนี้ คนอย่างเขามันก็แค่รักสนุกไปวันๆ เท่านั้น ไม่สามารถที่จะฝากฝังอนาคตหรือความเป็นครอบครัวไว้ได้เลย“ขอยาคุมฉุกเฉินด้วยค่ะ อย่าไปฟังเขาเลย” ฉันพูดย้ำกับเภสัชกรคนเดิมอีกครั้ง“ไม่เอายาคุมครับ” เขาพูดแทรกขึ้นมาอีกครั้งทำให้ฉันต้องหันกลับไปมองเขาด้วยสายตารำคาญ“อย่ามายุ่งได้ไหมคะ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงปนหงุดหงิด“ยาคุมฉุกเฉินมันไม่ดีต่อร่างกายนะครับ” เขาตอบกลับ“แล้วตอนนี้ฉันมีทางเลือกอื่นเหรอคะ” ฉันกอดอกถามเขาไป“ก็ไ

‘แกงจืดหมูสับสาหร่ายค่ะ ของโปรดพี่เหมเลย’‘…’‘เกล้าตักให้นะคะ’‘พี่ตักเองได้’‘ค่ะ...’‘ทำไมต้องวุ่นวายวะ’‘เกล้าขอโทษค่ะ’‘น่ารำคาญ’‘...’ภาพความทรงจำในอดีตไหลเข้ามาในหัวของฉันไม่หยุดหย่อนราวกับมีใครบางคนกำลังกดเล่นมันซ้ำๆ ตอกย้ำความรู้สึกหนักอึ้งให้กับหัวใจของฉันอย่างรุนแรง ฉันพยายามกะพริบตาถี่ๆ เรียกสติตัวเองให้กลับสู่ปัจจุบัน ก่อนที่จะเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในอดีตมากกว่านี้“กินข้าวเสร็จแล้วอยากไปที่ไหนต่อไหมครับ” เสียงทุ้มของคนตรงหน้าเอ่ยถามฉัน“ไม่ค่ะ” ฉันตอบกลับ“ไม่อยากไปช็อปปิ้งเหรอ-““ฉันอยากกลับห้องค่ะ” ฉันถอนหายใจพลางเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเนือยๆ ภายในใจภาวนาให้เขารีบไปส่งฉันแล้วแยกย้ายกันไปสักที การเผชิญหน้ากับเขามันทำให้ฉันรู้สึกแย่ อึดอัด และรำคาญไม่น้อยที่ความทรงจำเก่าๆ มันกวนใจกันไม่หยุดหย่อนเหมราชรับคำฉันเงียบๆ

เช้าวันต่อมา...แสงแดดลอดมาจากผ้าม่านปลุกให้ฉันค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ ความรู้สึกปวดเมื่อยแล่นไปทั้งตัวจากการร่วมรักโดยไม่เต็มใจเมื่อคืนที่ผ่านมา ฉันหันไปมองคนข้างๆ ที่กำลังหลับอย่างสบายใจและไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเลยตัดสินใจคว้าเอาผ้าห่มมาคลุมร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเองไว้ก่อนจะค่อยๆ ลุกเดินไปยังห้องน้ำโดยไม่ลืมที่จะเก็บเอาเสื้อผ้าของตัวเองเข้าไปด้วยทันทีที่สองขาแตะพื้น ความรู้สึกเจ็บปวดเริ่มกัดกินตรงกลางกายจนแทบล้มลงไปกองกับพื้น ฉันกัดฟันทนพยายามลากสังขารไปจนถึงห้องจนได้ แม้จะค่อนข้างลำบากก็ตาม แต่พอเห็นสภาพตัวเองในกระจกภายในห้องน้ำก็ต้องรู้สึกตกใจเมื่อตามตัวฉันมีแต่ร่องรอยสีม่วงคล้ำเต็มไปหมดฉันละสายตาจากร่องรอยพวกนั้นแล้วหันไปจัดการอาบน้ำชำระร่างกาย สมองพลางคิดไปต่างๆ นานา ถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืน แต่แล้วก็ตัดสินใจสะบัดหัวไล่เอาความคิดเพ้อเจ้อเหล่านั้นออกไปเมื่ออาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฉันใส่เสื้อผ้าตัวเดิมของตัวเองจนเสร็จเรียบร้อยแล้วก้าวเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยท่าทางทุลักทุเลเนื่องจากความรู้สึกเจ็บแสบตรงกลีบกลางกายยังคงเล่นงานฉันไม่หยุด