บทที่ 20: แล้วถ้าพี่บอกว่ารักเธอ...

“อยากเลิกจริงดิ?” ร่างหนาของเจเดนถามขึ้นมาอีกครั้งหลังจากผ่านมรสุมการวิวาทลูกใหญ่จากฉันมาได้ไม่นาน ร่างกายแข็งแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามจากการออกกำลังกายมาอย่างดียังคงนอนหอบหายใจแรงเพราะความเหนื่อยล้า

“ก็ไม่ได้อยากเลิกหรอกค่ะถ้าความสัมพันธ์ของเรามันดีอย่างที่เคยเป็น” ฉันพูดพลางระบายยิ้มเศร้าออกมา บนโลกนี้คงไม่มีใครอยากเลิกราหากว่าความสัมพันธ์มันดีหรอก ฉันเองก็เป็นหนึ่งในนั้นเหมือนกัน แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องยอมรับความจริงว่าความสัมพันธ์ของเรามันย้อนกลับไปในช่วงเวลาดีๆ เหล่านั้นไม่ได้อีกแล้ว

“พี่ไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้เลย” น้ำเสียงเข้มแข็งของเขาแผ่วเบาลงจนน่าใจหาย มือหนาวางลงบนตักของฉันบางเบาคล้ายกำลังสำนึกผิดกับสิ่งที่เกิดขึ้น

“มันพังลงไปหมดแล้ว พี่เจย์เองก็รู้ใช่ไหมคะว่าทุกอย่างมันเป็นแบบนี้เพราะอะไร” ฉันจับมือหนาออกจากตักของตัวเองทันที ไม่ได้อยากจะอีโก้หรือหาเรื่องทะเลาะอะไรหรอก ฉันแค่ต้องการให้เขายอมรับความจริงก็เท่านั้น

“ถ้าไม่มีคลิปพวกนั้น เธอคงจะตัดขาดพี่โดยไม่ลังเลเลยสินะ” ใบหน้าคมคายของเขาแค่นยิ้มออกมาเหมือนคนกำลังหัวเราะเยาะตัวเองมากกว่า ฉันเองก็เข้าใจความรู้สึกนั่นดี อาจเป็นเพราะว่ากำลังเสียดายพื้นที่ปลอดภัยอย่างฉันที่เขาเคยมีมาตลอด

“อย่าพูดอะไรที่พี่เองก็รู้คำตอบอยู่แล้วเลยค่ะ” ฉันส่ายหน้าช้าๆ ปรามเขาไม่ให้โทษตัวเองไปมากกว่านี้ จงใจทำทุกอย่างพังด้วยมือของตัวเองไปตั้งขนาดนั้นแล้ว จะมาตีอกชกตัวเองตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว

“พี่ยอมเลิกก็ได้นะมิลาน” เขาพูดขึ้นมาราวกับกำลังยอมแพ้กับสิ่งที่ตัวเองพยายามยื้อมันเอาไว้ แต่แล้วประโยคถัดมาของเขาก็ทำให้รู้ว่า... ฉันคิดผิด

“...”

“แต่ก่อนจะจบกันช่วยแสดงออกมาว่ายังรักกันสักนิดได้ไหม?” ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเรียบนิ่งจริงจัง ไม่ได้ฉายแววล้อเล่นหรือปั่นประสาทเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาแม้แต่น้อย

“ให้มิทำยังไงคะ” ฉันถามกลับ คำพูดของเขามันช่างไม่ชัดเจนเอาเสียเลย อีกอย่างฉันก็ยังไม่เข้าใจจุดประสงค์ของเขาว่าต้องการอะไรกันแน่ จะมาขอให้แสดงความรักเอาตอนกำลังจะเลิกราเนี่ยนะ

คิดอะไรของเขาอยู่กันแน่...

เจเดนไม่ปล่อยให้ฉันสงสัยนานนัก แขนแกร่งดึงฉันให้ล้มตัวลงไปนอนบนเตียงข้างๆ เขา นิ้วเรียวค่อยๆ ยื่นมาสัมผัสตามกรอบหน้าของฉันอย่างแผ่วเบาก่อนจะลดช่องว่างระยะห่างระหว่างเราด้วยการโน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้

“พิสูจน์สิว่ารักพี่...ด้วยเซ็กส์ของเธอ” เสียงทุ้มเข้มกระซิบบอกฉันเบาๆ ดวงตาสีฟ้าคู่ประสานเข้ากับฉันราวกับต้องการสื่ออะไรบางอย่าง

“ทำไม...” ก่อนจะได้ถามอะไรไปมากกว่านี้ นิ้วเรียวของเขากลับสอดเข้ามาในริมฝีปากบางของฉันเหมือนไม่ต้องการฟังคำถามอะไรมากกว่านี้

“ช่วยทำให้พี่จดจำว่าครั้งหนึ่งเราเคยมีอะไรกันด้วยความรักด้วยเถอะ” จบประโยคของเขา ฉันก็สามารถทำความเข้าใจได้ทันที

หากเคยอ่านนิยายรักโรแมนติกมาบ้างก็คงพอจะรู้ว่าฉากบรรยายการร่วมรักของตัวละครทั้งสองที่กำลังบรรเลงบทเพลงสวาทอันเต็มไปด้วยความรักนั้นเป็นยังไง รสจูบหวานซึ้ง อ้อมกอดแสนอบอุ่น การมอบความสุขให้แก่กันและกันผ่านทางร่างกาย

มานึกย้อนดูแล้วระหว่างเราไม่เคยมีเรื่องราวแบบนั้นเกิดขึ้นเลยในความสัมพันธ์ตั้งแต่แรกเริ่มมาจนถึงตอนนี้ การมีเซ็กส์กันทุกครั้งเกิดขึ้นจากความอยากกระหาย ความรุนแรง และความต้องการทางเพศเสียมากกว่า ไม่เคยรู้สึกได้เลยว่าได้รับความรักผ่านการกระทำเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย มีเพียงฉันที่หลอกตัวเองว่าเขาแค่แสดงความรักในแบบของตัวเอง

จ๊วบ!

ริมฝีปากหนาทว่ากลับอ่อนนุ่มประทับลงบนกลีบปากบางของฉันช้าๆ ส่งผ่านความรู้สึกดีๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิดในความสัมพันธ์นี้ให้แก่กันช้าๆ ผ่านความร้อนชื้นที่สัมผัสกันอยู่

“หวาน...” เจเดนพูดออกมาเบาๆ หลังถอนริมฝีปากของเขาออกมาเนิบช้าอย่างอ้อยอิ่ง ความรู้สึกแปลกใหม่ที่ไม่เคยได้รับตลอดเวลาสี่ปีที่คบกันเพิ่งจะเกิดขึ้นกับฉันเป็นครั้งแรก รสจูบหวานซึ้งที่คู่รักทั่วไปควรจะมอบให้แก่กันมาตั้งนานแล้ว

แต่ฉันกลับได้รับมันเป็นครั้งแรก....

มือหนาขยับมาจับปลายคางเรียวเล็กเอาไว้อีกครั้งก่อนจะส่งมอบรสจูบแสนวาบหวามเข้ามาเติมเต็มเพียงแต่ครั้งนี้กลับเพิ่มทวีความเร่าร้อนขึ้นมาบางส่วน ฉันปล่อยตัวปล่อยใจเรียนรู้ความรักในแบบที่ควรเป็นผ่านสัมพันธ์ทางกายครั้งนี้ก่อนมันจะจบลงในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า

“อื้อ...” เสียงร้องบางเบาจากปากฉันปะปนกับเสียงหายใจหอบถี่ ลิ้นร้อนทั้งสองเกี่ยวกระหวัดกันไปมาสลับกันรุกรับตามจังหวะแสนคุ้นเคย ดวงตาทั้งสองคู่มองกันและกันด้วยความโหยหาราวกับไม่เคยได้มองกันด้วยความรู้สึกนี้มาก่อน

การมองอีกฝ่ายด้วยความรักที่ควรเป็นเรื่องปกติทว่ากลับไม่ใช่สำหรับเรา ความสัมพันธ์ของฉันกับเจเดนเริ่มขึ้นจากเรื่องทางกายตั้งแต่วันแรกที่เราได้พบเจอกันเสียด้วยซ้ำ เพราะเข้าขากันได้ดีในเรื่องนั้นเขาถึงได้เลือกฉันให้อยู่ในสถานะแฟนสาว มีแค่ฉันที่คิดไปเองว่ามันคือความรัก

“เราน่าจะทำมันให้เร็วกว่านี้...” มือคู่เดิมของเขาลูบไล้ไปตามใบหน้าของฉันด้วยความนุ่มนวล สัมผัสแผ่วเบาลงบนแก้มนวลเห่อร้อนระเรื่อ ดวงตาคมสีอ่อนเต็มไปด้วยความเสียดายที่มีเพียงเราทั้งคู่รู้สึกถึงมันดี

“ไม่น่าเชื่อเลยนะคะทว่าครั้งสุดท้ายระหว่างเรามันจะลึกซึ้งขนาดนี้” ฉันพูดพลางส่งยิ้มหวานให้กับคนตรงหน้า ได้เรียนรู้และเข้าใจเป็นอย่างดีก็วันนี้ว่าที่ผ่านมา... มันไม่ใช่ความรัก

“พี่ไม่ควรใช้เธอเป็นเครื่องมือตั้งแต่แรก ระหว่างเรามันสามารถเริ่มต้นอย่างสวยงามได้แท้ๆ” ดวงตาคู่เดิมของชายตรงหน้าหลบสายตาของฉันออกไป อาจเป็นเพราะความสับสนในใจของเขาที่กำลังปะทุขึ้นมาอยู่ก็เป็นได้

“ตอนนี้เราเดินทางมาถึงตอนจบกันแล้วค่ะ” สิ้นเสียงของฉันก็โน้มใบหน้าเข้าไปหาเขา มอบรสจูบหวานซึ้งที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศกของการจากลาและความยินดีที่เขาจะได้รับอิสระกลับไปหาคนรักเก่าเสียที

หยาดน้ำสีใสปริ่มล้นจากดวงตาคู่สวยไหลออกมาพร้อมกับความรู้สึกหลากหลายที่พุ่งเข้ามาชนกันภายในหัวใจดวงน้อย แน่นอนว่าฉันยังรู้สึกรักและหวังดีกับคนตรงหน้านี้เสมอแม้ระหว่างเรามันจะเริ่มต้นจากความสัมพันธ์ฉาบฉวยก็ตาม ความรู้สึกยินดีด้วยกับการปลดปล่อยเขาให้เป็นอิสระจากฉัน ได้กลับไปหาคนที่เขารักมาโดยตลอด

“อย่าร้องไห้ดิ... มันทำให้พี่ไม่อยากปล่อยเธอไปนะ” ริมฝีปากหนาถอนจูบออกมาอีกครั้งก่อนจะใช้หัวแม่มือเช็ดน้ำตาของฉันออกไป

“มิแค่ดีใจกับพี่เจย์ที่จะได้กลับไปหาคนที่พี่รักแค่นั้นเองค่ะ” ฉันพูดเสียงอู้อี้บอกกับคนตรงหน้า ความเสียใจทั้งหมดฉันจะรับเอาไว้เอง การตัดสินใจเลิกราครั้งนี้มันเป็นของขวัญที่ดีที่สุดเท่าที่คนอย่างฉันจะมอบให้กับเขาได้แล้ว

“แล้วถ้าพี่บอกว่ารักเธอ...” เขาขยับปากพูดถึงคำว่ารักขึ้นมาอีกครั้ง ฉันไม่สามารถอดทนฟังคำนี้จากปากของเขาได้อีกแล้วจึงตัดสินใจบดริมฝีปากของตัวเองเข้าไปปิดปากของเขาอีกครั้ง