LOGINฉันยื่นคำขาด ไม่ใช่การข่มขู่หรือฉุดรั้งขอร้องอ้อนวอนไม่ให้อีกฝ่ายไป แต่เป็นการเตรียมพร้อมที่จะตัดขาดอย่างเต็มที่ ต่อให้เขาเลือกจะไม่ไปตอนนี้มันก็คงไม่ได้ส่งผลอะไรมากมายกับความรู้สึกของฉันอีก
คำพูดมากมายจากปากของผู้หญิงคนนั้นที่เอ่ยทบทวนคำพูดของเจเดนทำให้ฉันหมดใจแล้วจริงๆ กับคนอย่างเขา แน่นอนว่าความสัมพันธ์แบบรักสามเส้านี่ฉันไม่คิดจะโทษชิชาเพียงคนเดียว คนที่ผิดมากที่สุดในความสัมพันธ์นี้คือเจเดน เธอคนนั้นอาจจะผิดที่รู้ว่าเขาเริ่มต้นใหม่กับฉันไปแล้วแต่ยังอยากจะได้เขากลับคืนไป แต่เรื่องมันจะไม่มีทางเลยเถิดมาถึงจุดนี้ถ้าหากว่าเจเดนไม่เล่นด้วย
ไม่จำเป็นต้องหาข้ออ้างมากมายมาแก้ต่างฟอกขาวให้ตัวเองดูดีด้วยซ้ำเพราะเรื่องทั้งหมดมันก็มากจากตัวของเขาเองที่เลือกจะเก็บผู้หญิงทั้งสองคนเอาไว้ไม่คิดจะปล่อยใครไปอีก ฉันมองไปที่ตัวต้นเหตุยังคงยืนนิ่งอยู่เหมือนเดิมไม่ขยับไปไหน ท่าทีรีบร้อนที่เคยมีกลับอันตรธานหายไป
“เธอรู้ใช่ไหมว่าพี่ทำอะไรได้บ้างถ้ายังคิดจะบอกเลิกกันอีก?” เสียงเข้มกดลงต่ำแฝงไปด้วยความหงุดหงิดมหาศาลเอาไว้
“แล้วจะบังคับให้มิอยู่เพื่ออะไรคะ ในเมื่อปากพี่ก็ยังบอกรักคนเก่า แสดงท่าทีเป็นห่วงเธอเสียเต็มประดา แค่เธอร้องไห้บีบน้ำตาพี่ก็พร้อมจะทิ้งมิที่อยู่ข้างๆ ไปหามัน?!” ฉันถามกลับไปด้วยอารมณ์เดือดดาลเช่นกัน เชื่อเถอะว่าฉันพยายามที่จะใช้เหตุผลคุยสุดๆ แล้ว แต่หากไม่ลองมาเจอแบบฉันก็คงไม่เข้าใจหรอกว่ามันต้องใช้ความอดทนขนาดไหนกับผู้ชายคนนี้
“ชิชาเขาร้องไห้ออกมาขนาดนั้นเธอไม่สงสารบ้างเลยเหรอวะ?!” เขาตะคอกใส่ฉันกลับมาด้วยความโมโหปนมากับความร้อนใจเป็นห่วงผู้หญิงคนนั้นอยากจะรีบไปหาแต่ทว่ายังคงต้องเคลียร์กับฉันให้เสร็จเสียก่อน
“มิต้องสงสารผู้หญิงที่มาแย่งแฟนตัวเองเหรอ?! แล้วพี่ไม่สงสารมิบ้างหรือไง ไม่เคยคิดบ้างเหรอว่ามิเองก็มีความรู้สึก แล้วฉันผิดอะไรพี่ถึงต้องทำกับมิแบบนี้?! ฮึก!” ฉันตวาดใส่คนตรงหน้าเต็มไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หยดน้ำสีใสเข้าปกคลุมม่านตาอีกครั้งจากการระเบิดอารมณ์เมื่อครู่
“แม่ง! พี่ผิดเองที่โกหกว่ายังรักชิชา พอใจไหมวะ?! จะมางี่เง่าใส่พี่อีกทำไมเนี่ย แค่นี้ก็ปวดหัวจะแย่!” ร่างสูงพูดพลางเสยเรือนผมสีบลอนด์ทองของตัวเองเพื่อระบายอารมณ์โกรธพลางโยนความผิดฐานงี่เง่ามาให้กับฉัน
“มิงี่เง่างั้นสินะ... งั้นก็เลิกกับผู้หญิงงี่เง่าคนนี้ไปเลยสิ จะทนคบกันทำไมถ้ามิมันงี่เง่าขนาดนั้น กลับไปหาคนรักแสนดีของพี่โน่น! ถ้ามันดีมากจะเลิกกันมันตั้งแต่แรกแล้วลากมิเข้าไปเกี่ยวทำไม?! ลืมมันไม่ได้ก็ไปใช้เวลา อย่ามาใช้มิ!!!” ฉันปล่อยให้น้ำตาของตัวเองรินไหลออกมาไม่ขาดสาย ร้องโวยวายใส่เขาพร้อมกับเสียงสะอึกสะอื้นอย่างกับคนเสียสติ
“พี่ขอโทษ มิลาน พี่ขอโทษจริงๆ” น้ำเสียงแข็งกร้าวจากริมฝีปากหนาของคนตัวสูงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดหลังจากถูกฉันระเบิดอารมณ์ใส่ไม่ยั้ง พยายามเข้ามาดึงร่างฉันเข้าไปกอดไว้แนบกับอกแกร่ง
ปัก!
“อย่ามาแตะตัวกันนะ ฮึก! ไอ้ผู้ชายสรเลวเห็นแก่ตัว แค่ปล่อยกันไปมันจะตายหรือยังไง ฮือ...” ฉันปัดมือหนาออกจากร่างกายของตัวเอง รวบรวมกำลังทั้งหมดผลักอกแกร่งจนไปกองกับพื้น
“พี่ไม่ได้อยากเลิกกับเธอไงมิลาน พี่รักเธอ” เจเดนงัดไม้ตายสุดท้ายออกมาหลอกล่อฉันด้วยคำว่ารักอีกครั้ง น่าเสียดายที่มันไม่สามารถยับยั้งความรู้สึกของฉันที่เหมือนกับพายุฝนฟ้าคะนองในฤดูกาลจนเกิดน้ำป่าไหลหลาก เขื่อนประดิษฐ์อย่างคำว่ารักจอมปลอมของเขาไม่สามารถหยุดมันเอาไว้ได้
ปัก! ปัก! ปัก!
“รักงั้นเหรอ?! รักฉันหรือว่ารักไอ้แท่งใต้กางเกงนั่นกันแน่ล่ะ! คนใหม่ก็จะเอา คนเก่าก็ไม่ปล่อย อย่างมาใช้คำว่ารักให้มันต้องแปดเปื้อนเลย เสนียดหู!” แจกัน โคมไฟ และข้าวของจิปาถะตกแต่งข้างเตียงมากมายถูกฉันปาใส่ร่างหนาที่นั่งอยู่กับพื้นไม่ยั้ง ยิ่งเห็นน้ำสีแดงสดไหลออกมาจากศีรษะของเขา เรือนผมสีอ่อนนั่นถูกย้อมไปด้วยคราบน้ำพลาสมาก็ยิ่งปลุกสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวฉันขึ้นมาอีก
“เฮ้ย! นี่เล่นจนเลือดออกเลยเหรอวะ” นิ้วเรียวของเขาแตะลงบนศีรษะเบาๆ ก่อนจะหันมามองฉันอย่างเอาเรื่อง
“เออ! ให้เลือดชั่วมันออกเสียบ้างจะได้หลงเหลือพื้นที่ไว้ให้สามัญสำนึก” ฉันยืนขึ้นกลางเตียงด้วยร่างกายเปลือยเปล่า ยกนิ้วชี้หน้าด่าคนบนพื้นอย่างไม่เกรงกลัว
“นี่เธอบ้าไปแล้วเหรอวะ?!” เจเดนยันตัวขึ้นมายืนเต็มความสูงเพื่อต่อปากต่อคำกับฉันอีกครั้ง
“แล้วฉันเป็นแบบนี้เพราะใคร ไม่ใช่เพราะไอ้สารเลวแบบที่พี่ซุกแฟนเก่าเอาไว้หรือไง?!” ฉันสวนกลับไปในทันที แค่แผลบนหัวน่าจะยังเอาเลือดชั่วออกไม่หมด
“แม่งเอ้ย! มานี่เลยยัยตัวแสบ”
หมับ!
“นี่! ปล่อยฉันนะ!”
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ลำแขนหนาคว้าเอาร่างของฉันขึ้นอุ้มพาดบ่าของเขาเอาไว้เพื่อควบคุมอาการบ้าคลั่งของฉัน แต่ว่าฉันเองก็ดีดดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนหนาเช่นกัน ระหว่างเราทั้งสองเกิดสงครามขนาดย่อมอยู่
เพียะ!
“โอ๊ย! มันเจ็บนะ” ฉันร้องออกมาทันทีเมื่อถูกมือหนาฟาดลงบนสะโพกเป็นการลงโทษ
“ก็ทำโทษให้เจ็บไงวะ เห็นไหมว่าเธอทำพี่หัวแตก!” เสียงเข้มกล่าวตักเตือนฉันโดยลืมไปว่าตัวเองก็ทำผิดไปมากเหมือนกัน
“พี่ทำฉันเจ็บตั้งกี่ครั้งเคยสนใจด้วยเหรอ พอตัวเองโดนบ้างรับบทเหยื่อทันทีเลยนะ สันดานพี่นี่เหมาะสมกับแฟนเก่าคนนั้นที่สุดแล้ว พวกปะการัง!”
“พูดบ้าอะไรของเธอ...”
“ไอ้พวกชอบฟอกขาวให้ตัวเอง!”
ปึก!
“โอ๊ย!!!”
จบประโยคฉันก็ใช้สองมือขยำกลุ่มผมสีบลอนด์ทองอ่อนที่เคยชื่นชอบมันนักหนาแล้วดึงมันออกมาเต็มแรง เรียกเสียงร้องโหยหวนราวกับสัตว์ป่าออกมาจากปากหนาของเขาได้เป็นอย่างดี แต่ไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่สามารถทำให้ความแค้นหายในใจของฉันหายไปได้เลย
ปึก!
ปึก!
ปึก!
“โอ๊ย! พี่ยอมแล้วมิลาน โอ๊ยๆๆ!”
เมื่อถูกทึ้งหันศีรษะอย่างแรงหลายต่อหลายครั้ง ร่างหนาของไอ้แฟนคนชั่วก็ยอมยกธงขาวแล้วปล่อยฉันให้นั่งลงบนเตียงกว้างของตัวเองแต่โดยดี ฉันจึงยอมรามือจากการทำร้ายร่างกายของเขาเช่นกันหลังจากที่อารมณ์ปะทุเมื่อครู่เริ่มเย็นลงบ้างแล้ว
“เป็นครั้งแรกเลยนะที่เธอทำพี่เลือดออก” เจเดนนอนแผ่หลาอยู่บนเตียงหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้าอยู่ข้างๆ ฉันพร้อมกับบ่นมันออกมา
“ถ้าไม่รีบเลิกกันตอนนี้ มันอาจจะมีครั้งที่สองก็ได้ค่ะ” ฉันพูดเตือน มันอาจจะฟังดูเหมือนคำขู่ แต่ฉันเชื่อว่าการทะเลาะกันครั้งถัดไปของเรามาอาจจะไม่จบแค่การลงไม้ลงมือแค่นี้ เขาอาจพลั้งมือบีบคอฉันจนสิ้นลมหรือฉันอาจจะเผลอทำร้ายเขาจนเสียชีวิตก็เป็นได้
“อยากเลิกกับพี่จริงๆ เหรอ?” เขาถามจริงจัง ปราศจากอารมณ์ล้อเล่นหรือแรงอารมณ์ด้านลบใดๆ
“ใช่ค่ะ เลิกกันตอนนี้มันเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว” ฉันพยักหน้าตอบอย่างหนักแน่น
“งั้นพี่ขออะไรอย่างหนึ่งก่อนเลิกดิ”
“???”
“ช่วยขึ้นขย่มให้พี่พอใจหน่อย แล้วจะยอมเลิกให้”
“!!!”
“แถมลบคลิปให้เลย เอ้า!”
ตุบ!!!
“อะ...อึก! พี่ขอโทษ ใจเย็นๆ นะ”
จุ๊บ!ริมฝีปากหนาจุมพิตลงบนหน้าผากมนของฉันอย่างแผ่วเบาก่อนจะโน้มตัวลงไปจุมพิตลงบนหน้าท้องนูนของฉันอย่างแผ่วเบา ไม่อยากจะเชื่อว่าผู้ชายเย็นชานิ่งๆ เมื่อสี่ปีก่อนจะกลายมาเป็นพ่อของลูกที่แสนอ่อนโยนขนาดนี้ดีใจจังที่ให้โอกาสเขา...เช้าวันต่อมา...ฉันลืมตาตื่นหลังจากที่นอนพักผ่อนไปอย่างเต็มอิ่มพร้อมกับคนเป็นสามีที่เตรียมน้ำอุ่นมาแช่เท้าให้กับฉันเหมือนทุกครั้งเนื่องจากช่วงใกล้คลอดฉันมักจะมีอาการเท้าบวมอยู่บ่อยครั้ง เจเดนที่รู้ถึงปัญหาข้อนี้ดีเขาจึงคอยดูแลฉันอยู่ไม่ขาดระหว่างกิจวัตรประจำวันยามเช้าสำหรับช่วงนี้ของฉันกำลังดำเนินไปตามปกตินั้นเอง อาการปวดท้องหนักหน่วงเหมือนมีบางอย่างกำลังบีบมดลูกของฉันอยู่ก็เข้าแล่นงานอย่างฉับพลัน ฉันพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ อยู่หลายครั้งแต่กลับไม่รู้สึกดีขึ้นเลย“ปวดท้อง...” ฉันเอ่ยบอกกับร่างสูงที่กำลังนวดเท้าให้กับฉันอย่างขะมักเขม้นอยู่“งั้นเรารีบไปโรงพยาบาลกันเลยเถอะ” เขาว่าพลางวิ่งไปหยิบกุญแจรถ ฉันยังอยู่ที่เดิมได้ยินเสียงเข้มของเจเดนเอ่ยสั่งการกับแม่บ้านภายในคฤหาสน์ดังขึ้นมาอย่างไม่ข
หลายเดือนผ่านไป...เป็นเวลาเกินกว่าครึ่งปีแล้วหลังจากงานแต่งงานผ่านพ้นไป ฉันใช้ชีวิตในฐานะภรรยาของเจเดนมาตลอดโดยมีเขาและคนรอบข้างคอยดูแลเป็นอย่างดี ทั้งบิดามารดาของเขาที่มักจะบินกลับมาเยี่ยมเยือนฉันในทุกๆ เดือนเพื่อถามไถ่ถึงอาการและแผนการเลี้ยงดูหลานคนแรกของตระกูล หรือแม้แต่พ่อกับพี่ชายของฉันที่มักจะเข้าออกคฤหาสน์หลังนี้จนเป็นเรื่องปกติคุ้นชินสำหรับบริวารทั้งหลายไปแล้ว“พรุ่งนี้แล้วสินะ...” เสียงเข้มของร่างหนาข้างๆ เอ่ยขึ้นมาอย่างเลื่อนลอย ไม่สามารถทราบได้แน่ชัดว่าเจ้าตัวคิดอะไรภายในใจอยู่กันแน่“ค่ะ เวลาผ่านไปเร็วเหมือนกันนะ” ฉันตอบกลับยิ้มๆ ลองนึกย้อนกลับไปแล้วเหมือนว่างานแต่งของเราสองคนเพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อวานเท่านั้นเอง“พี่ตั้งตารอแทบไม่ไหวแล้ว” คนที่นอนเอามือทาบหน้าผากอยู่พูดขึ้นเบาๆ ก่อนจะพลิกตัวตะแคงหันมาทางฉัน มือหนาสัมผัสลงบนหน้าท้องใหญ่นูนเด่นเบาๆ“รอมาได้ตั้งนานแล้ว อดใจอีกวันเดียวเองนะคะ” ฉันวางมือบางทับลงบนมือแกร่งของเขาพลางลูบปลอบประโลมความตื่นเต้นภายในใจของว่าที่คุณพ่อ“ยัยห
สองขาเรียวก้าวเข้ามาในห้องนอนอีกครั้งพบร่างหนาของคนเป็นสามีนอนหมดเรี่ยวแรงอยู่บนเตียง ใบหน้าหล่อเหลาซีดเซียวจนดูน่าสงสาร ฉันรีบยื่นยาดมที่มีส่วนผมของสมุนไพรช่วยให้รู้สึกสดชื่นให้กับเขา“เวียนหัวจังเลย” เสียงทุ้มเข้มพูดออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน เนื้อเสียงที่เคยแข็งแรงฟังดูแล้วแหบพร่าจนน่าตกใจ“ดื่มน้ำเปล่าก่อนนะคะ” ฉันรีบเทน้ำจากเหยือกที่ได้รับมาจากป้าพรเมื่อสักครู่ใส่ลงบนแก้วสะอาดให้กับคนตัวใหญ่ที่นอนไร้เรี่ยวแรงอยู่“อือ ขอบคุณครับ” ร่างสูงรับแก้วไปก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วจิบน้ำในแก้วอย่างเชื่องช้า“ดีขึ้นบ้างหรือเปล่าคะ?” ฉันสอบถามอาการอีกครั้งด้วยความเป็นห่วง“ดีขึ้นแล้วครับ พอได้อยู่ใกล้ๆ มิแล้วรู้สึกว่าไม่เวียนหัวหรือคลื่นไส้เลย” เขาว่าพลางเอาคางมาเกยไหล่ของฉันไว้ จมูกโด่งคมสันสูดดมกลิ่นหอมจากซอกคอของฉันอย่างแผ่วเบา“ป้าพรบอกว่าพี่อาจจะแพ้ท้องแทนมิ” ฉันนำคำบอกเล่าจากหัวหน้าแม่บ้านมาพูดให้เขาฟังเผื่อว่าคนร่างสูงจะหาทางรับมือกับอาการที่เขาประสบอยู่ได้ ไม่อย่างนั้นคงไม่
(Milan’ s Part)งานแต่งงานของฉันและเจเดนผ่านพ้นไปอย่างราบรื่นด้วยความร่วมมือจากครอบครัวทั้งสองฝ่าย ชีวิตของฉันในช่วงนี้ราวกับนิยายที่ถูกวาดฝันเอาไว้บนเส้นทางสวยหรูอย่างไม่เคยคาดคิดมาก่อน จากเด็กสาวธรรมดาที่ต้องใช้ชีวิตตัวคนเดียวไม่เคยได้พบหน้าพ่อ สู่ลูกสาวนอกสมรสของมาเฟียอิตาลีการพบกันครั้งแรกในรอบหลายสิบปีระหว่างฉันและผู้เป็นบิดานั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกอัดอั้นที่คั่งค้างอยู่ภายในหัวใจ คำถามที่ถูกตั้งขึ้นเอาไว้ส่วนลึกภายในหัวใจนั้นได้รับคำตอบทั้งหมดจากการพบหน้ากันเพียงครั้งเดียว ว่ากันว่าสายเลือดเดียวกันย่อมรู้สึกผูกพันกันตั้งแต่แรกพบคงไม่เกินจริงนัก ความรู้สึกคุ้นเคยและอบอุ่นอย่างน่าประหลาดจากผู้เป็นบิดาเป็นแบบเดียวกันกับที่ฉันสามารถสัมผัสได้จากการได้พบกับพี่ชายครั้งแรกต้องขอบคุณมารดาของผู้เป็นพี่ชายด้วยที่ให้ความช่วยเหลือในการจัดงานแต่งครั้งนี้ของฉัน ท่านใจกว้างกว่าที่ฉันคาดคิดเอาไว้มาก ทั้งไม่เคยคิดโกรธเคืองฉันกับแม่ที่ทำให้ครอบครัวใหญ่ต้องมีรอยร้าว แถมยังบอกกับฉันว่าหากจะโทษใครสักคนก็ควรเป็นความผ
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป.... เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วทว่าสำหรับชายหนุ่มที่ต้องนอนแยกห้องกับคนรักสาวมาเป็นอาทิตย์แล้วนั้นกลับเชื่องช้าเหลือเกิน เขาเฝ้านับวันรองานแต่งงานมาโดยตลอด ภายในห้องโถงคฤหาสน์หรูหราถูกตกแต่งมาเป็นอย่างดีในธีมสวรรค์จำลอง แขกเหรื่อภายในงานต่างยิ้มแย้มแสดงความยินดีกับเจ้าบ่าวและเจ้าสาวอย่างไร้ข้อกังขา ทายาทตระกูลมหาเศรษฐีระดับโลกกับลูกสาวมาเฟียอิตาลีผู้ทรงอิทธิพลในโลกมืด ในสายตาของแขกทั้งหลายต่างก็มองว่าเป็นการแต่งงานเพื่อเสริมบารมีให้กันและกันอย่างแน่นอน แต่ความเป็นจริงแล้วใครจะรู้ว่าความรักของทั้งคู่นั้นเป็นแค่ความรักแบบหนุ่มสาวทั่วไปซึ่งคบหากันมาหลายปี ฝ่ายเพื่อนเจ้าบ่าวนั้นคงไม่พ้นเพื่อนสนิทขาประจำอย่างเพลิงกัลป์และเซน ขาดก็แต่เหมราชที่ติดภารกิจง้อเมียไม่สำเร็จแถมยังไม่กลับเป็นผู้เป็นคนอีกต่างหาก วันๆ ได้แต่กอดขวดเหล้าเคล้าบุหรี่เพ
การพูดคุยระหว่างผู้ใหญ่ต่างวัยทั้งฝั่งเจ้าบ่าวและเจ้าสาวสามารถผ่านไปได้ด้วยดีแม้ในคราแรกเกือบจะเกิดเหตุการณ์ไม่ลงรอยกันระหว่างตระกูลมหาเศรษฐีชั้นนำของโลกอย่างฝั่งเจ้าบ่าว และตระกูลมาเฟียทรงอิทธิพลผู้ทรงอำนาจจากฝั่งเจ้าสาว ต้องนึกขอบคุณในความสัมพันธ์ในวัยเด็กของมารดาบุญธรรมทางฝั่งเจเดนกับมารดาแท้ๆ ของผู้ใหญ่ฝั่งเจ้าสาวอย่างแม็กซ์เวลล์ สตรีวัยกลางคนทั้งสองเคยเป็นเพื่อนรักในวัยเด็กกันจวบจนถึงปัจจุบันก็ยังคงมีความสัมพันธ์อันดีแม้จะต่างฝ่ายต่างไปมีครอบครัวแล้วก็ตาม แม็กซ์เวลล์ในวัยเด็กที่ถูกเลี้ยงมาโดยมารดาชาวอังกฤษได้พบกับ ‘เอลิซาเบธ’ หรือสตรีอาวุโสตรงหน้าอยู่บ่อยครั้ง เนื่องจากว่าท่านไม่สามารถมีบุตรได้ด้วยตนเองเพราะปัญหาสุขภาพทำให้มีความเอ็นดูในตัวเด็กชายแม็กซ์เวลล์อยู่ไม่น้อย เมื่อรำลึกความหลังวัยเยาว์กันอยู่นานพอสมควร มหาเศรษฐีวัยกลางค

![พิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





