003

Yvette's POV

Umalis ako agad bago pa niya ako muling masulyapan. Sinubukan ng mga tauhan niya na ituro ako pabalik pero kahit hindi naman sila bastos, hindi ko na nagawang magsalita. Hindi ko rin sila tiningnan hanggang sa mag-isa na ako sa loob ng kwarto.

Hindi ko inintindi kung sino ang nakatingin, tumakbo ako patungo sa kama, hinila ang kumot sa katawan ko para mabulok sa kahihiyan.

Nandoon lang ako, tinatanggihan ang pagkain at ang pakikisama sa mga katulong hanggang sa wala na akong magawa kundi isuko ang pakikipaglaban sa pagod at kahihiyan. Isinuko ko ang sarili sa kadiliman na lumamon sa akin.

***

“Gising.”

Naririnig ko ang malalim na boses ng lalaki mula sa malayo.

“Natulog ka nang lampas sa oras ng paggising, moth,” ang iritasyon sa boses niya ang nagpatayo ng balahibo ko kahit bago pa niya ako hawakan.

Kumurap ang mga mata ko.

Tumalon ako mula sa kama, lumayo nang malayo sa kanya habang sinusubukang makahinga nang maayos.

“Layuan mo ako,” babala ko.

“Magandang umaga, Yvette Morgan,” yawning niya nang walang pakialam bago isinuksok ang mga kamay sa magkabilang bulsa.

Okayyy…

Sa paraan ng pagkakapuno niyang bihis at ang matinding sikat ng araw na tumatagos sa bintana, mukhang tama siya. Nalampasan ko na ang oras ng gising.

“Umalis ka na,” nauutal kong sabi. “Pwede mong utusan ang mga katulong na gisingin ako—”

“Nag-uutos ka sa akin?”

“Siguro. Ang gusto ko lang sabihin ay ayaw kong magkasama tayo sa iisang lugar.”

Naglambing muna ang amusement sa mga mata niya bago napalitan ng isang bagay na mas madilim at tahimik. Umupo siya sa kama nang hindi inaalis ang tingin sa akin, pagkatapos ay hinila ang baba ko para maging magkatabi na lang ang mukha namin.

“Wala kang karapatang makipagtawaran, moth,” mababa at nakaka-hipnotismo ang boses niya. “Nasa mundo ko ka na. Ako ang nagdidikta. Kailanman. Saanman. Kaninuman…” Huminto siya para ngumisi. “Na gusto ko.”

Binitawan niya ako nang walang babala, halos mahulog ako sa kama. Wala siyang pakialam. Itinapon niya sa akin ang isang shopping bag at tumayo.

“Aalis tayo sa loob ng 30 minuto. Huwag mo kaming patagalin.”

Tayo?

“Sino ang—”

Sumara nang malakas ang pinto.

“Putang-ina!”

Bumangon ako mula sa kama para tingnan nang mabuti kung ano na naman ito. Isang itim na velvet gown na may silver na embroidery at… isang pares ng heels pati na purse.

Nanginig ang buong katawan ko habang tumatakbo sa isip ko ang milyon-milyong senaryo. Gusto kong magkuyom ulit sa kama pero… 30 minuto… iyon lang ang meron ako para mailigtas ang nanay ko.

Tumakbo ako patungo sa banyo, ginawa lang ang kailangan, pinatuyo ang buhok at isinuot ang gown na binigay niya. Medyo nasa ibabaw lang ito ng tuhod ko at may mga butas sa magkabilang baywang na nagpapakita ng balat ko. Kitang-kita rin ang dibdib at mga kurba ko na parang maliwanag na araw, pero wala na akong pakialam. Itinali ko ang huling strap ng heels, kinuha ang purse bago dahan-dahang binuksan ang pinto.

Nandito na ang mga tauhan niya.

“Dito,” itinuro ng isa sa hallway.

Lumakad ako nang walang imik hanggang sa makalabas ako ng gusali, harap-harapan sa diyablo mismo.

Sa isang tango, inutusan niya ang humigit-kumulang sampung tauhan niya sa kani-kanilang posisyon, at binuksan ng isa sa mga katabi namin ang pinto ng sasakyan.

“Yvette,” sabi niya sa pangalan ko na parang isang sumpa.

Huminga nang malalim, kinagat ko ang panga at sumakay sa sasakyan pagkatapos niya.

“Saan tayo pupunta?” hindi ko napigilang itanong nang hindi man lang siya nagsasalita o tumitingin sa akin. Madali niyang kumilos na parang wala ako roon, lalo na’t may tanong pa ako.

Sa bawat segundo na lumilipas habang laser-focused siya sa telepono at ako naman ay sinusubukang pakalmahin ang nerbiyos ko, lalong lumapot ang hangin sa pagitan namin. Kinamot ko ang laylayan ng damit at tumingin sa labas ng bintana.

“Humalik ka.”

Ang pagiging final ng boses niya ang nagpa-sulyap sa akin. Nakakuyom ang mga kamao niya, at hindi na rin siya tumitingin sa telepono.

Hinirap ko nang malalim.

“M-may mali ba?”

Walang sagot.

Gayunpaman, ang bilis ng pagmamaneho ng driver at ang komplikadong tingin sa mga mata niya ang nagbigay ng senyales. Huminto ang sasakyan sa harap ng dalawang malalaking gate.

“Pinigilan ka ng tatay mo sa pagpasok, boss,” imporma ng lalaki sa passenger seat.

“Talaga?” Tumawa siya nang tuyot saka may tinawagan. “Ito na ang huling beses na susubukan kong makipag-usap sa’yo, tatay. Paalisin mo ang mga payaso na ‘yan at papasukin mo ako.”

Hindi nagtagal ay bumukas ang gate at pumasok kami bago ang dalawang sasakyan sa likuran. Bumaba kami nang walang salita sa isa’t isa. Tanging nang maglakad kami palabas ng elevator patungo sa madilim na hallway saka niya ako sinulyapan.

“Sa mundo ko, lalong yumayaman ang mayayaman at sa paggawa noon ay sobrang busog na sila kaya naghahanap na sila ng ibang benepisyo bukod sa pera sa bawat deal. Ikaw ang magiging benepisyo sa deal na ito, Yvette, at dapat mong malaman kung ano ang mangyayari kapag hindi ito naging maayos.”

Kumurap ako sa pagkalito.

“Ano’ng pinagsasabi mo?”

“Makikita mo,” nginitian niya ako na parang ngiti bago inilagay ang kamay sa hubad kong baywang. “Bumalik ka sa gilid.”

Binuksan niya ang doble na pinto na hindi ko man lang napansin na nandiyan lang pala, at sinalubong kami ng maraming lalaking naka-suit na nakaupo sa paligid ng isang malaking mesa. Isang matandang lalaki ang nakaupo sa gitna at sa pagkakapanigid ni Knox habang nakatitig dito, alam kong siya ang tatay ni Knox.

“Umalis kayo,” utos ng lalaking nasa mid-fifties.

Lumabas ang lahat patungo sa pinto maliban kay Knox. Tatalikod na rin sana ako pero nagsalita ulit ang matanda.

“Hindi ikaw, Dove.”

Mainit ang boses niya… malinaw na kontraste sa kay Knox. Halos nagduda ako na tatay niya ito hanggang sa tumayo siya para batiin kami.

“Kasama mo ang anak ko at assuming na may dahilan siyang dinala ka rito, tama ba anak?” lumawak ang ngiti niya.

“Itigil mo na ang drama—”

“Hindi ganoon ang pag-usap sa tatay mo, Knox,” mabilis na lumamig at mapanganib ang boses niya na nagpatakbo sa akin ng ilang hakbang paatras. Nakita ko ang parehong kadiliman na katulad ni Knox at doon ko na alam.

Ito ang tatay ni Knox at hindi mahalaga kung gaano siya kainit ngayon… maaaring mas masahol pa siya kay Knox.

Inubo niya nang mapansin ang takot ko.

“Christopher ang pangalan ko, by the way,” iniabot niya ang kamay sa akin, nakangiti na parang walang nangyaring masama. “At welcome ka sa tahanan ko.”

Tumango na lang ako imbes na tanggapin ang kamay niya.

“Siya’y sa’yo lang para sa isang gabi at pipirmahan mo ngayon ang lahat ng nasa will ng nanay ko na mapunta sa akin.”

“Bakit ka nagmamadali, anak—”

“Alam ko kung gaano mo kagusto na hindi maantala ang pagkain mo, tatay. Pabor ito. Pirmahan mo ang papeles at aalis na ako.”

“Ano’ng nangyayari dito?” Hindi ko na tinarget ang tanong sa sino man. Bumilis ang tibok ng puso ko nang hindi na mainit ang tingin ni Christopher sa akin. “Knox? Pakisabi naman.”

“Assuming na hindi ka niya tinuruan ng basics bago ka dalhin dito, kung ganoon,” lumawak ang masamang ngiti niya habang tumingin kay Knox. “Manonood siya habang kinukuha kita.”

“Knox!” Inalog ko ang braso niya.

Inalis niya nang may pag-aatubili ang kamay ko sa braso niya. Sa unang pagkakataon, nakita ko ang isang walang kakayahan na Knox sa harapan ko. Nanlaki ang mga mata ko sa implikasyon.

“Lumuhod ka ngayon, dove,” tinanggal niya ang sinturon.

“Hindi,” ulit ko, paulit-ulit na umiling. “Please Knox, hindi ito nasa—”

“Hindi mo ba nakikita, dove? Hindi ka niya maililigtas sa tatay niya.”

Nagngalit ang disgusto at galit sa loob ko habang pinipigilan ang mga luha na gustong tumulo. Sino ba naman ang mag-aakalang ang pinakatakot na bastardo ay ganito ka-pathetic?!

“Pa-please,” tumingin ako kay Christopher.

“Yvette,” malalim ang boses ni Knox, pero hindi iritado o galit… wala akong pakialam dahil siya ang naglagay sa akin sa sitwasyong ito, kaya binabalewala ko siya at nagmakaawa ulit.

“Sa. Iyong. Tuhod.”

“Gawin mo, Yvette,” may pagiging final ang tono niya, pero halos parang pakiusap.

Nalugmok ako sa tuhod at humirap nang malalim bago binaba ang zipper ng pantalon niya. Patuloy na tumitibok nang mabilis ang puso ko at nanginginig ang mga kamay ko habang nahahawakan ang kanyang ari sa ibabaw ng boxers.

“Tsk tsk, Knox, anak ko. Mas mabuti kung manood ka habang nilalabasan si Daddy o walang deal para sa’yo.”

Tumataas ang tensyon sa utos niya habang tahimik akong nagdadasal na tapusin na ni Knox ang kabaliwang ito.

Nag-atubili siyang tinitigan ang tatay bago inikot ang isa sa mga leather chair patungo sa amin.

“Please,” puno ng luha ang boses ko.

Iba na ang tingin niya nang tumingin siya sa akin. Hindi na iyon mahalaga, dahil bago pa man magsalita ay nawasak na nito ang puso ko.

“Nagsisimula na ang deal.”