All Chapters of BARGAIN: BAGAY NG PAGNANASA: Chapter 1 - Chapter 10

Knox's POVIsang gabi, napasok ako sa club pagkatapos ng mainit na away namin ng tatay ko tungkol sa pagkamatay ng nanay ko. Nang gabing iyon, pinanood ko siyang naglilingkod sa bar. Naglingkod siya sa akin pero sobrang takot niyang hawakan nang maayos ang baso, lalong-lalo na ang tumingin sa mga mata ko.Dalawang gabi, pinanood ko siyang magsanay mag-isa sa isang kwarto na naka-lock palayo sa ingay ng mga tao. Parang sumasayaw siya dahil sa sakit.Nakita ko iyon sa mga mata niya at sa paraan ng pagkakadikit ng katawan niya sa pole na parang nagmamakaawa itong bigyan siya ng istraktura sa buhay.Hindi lang nakilala ko ang sakit na iyon — naranasan ko rin ito.Tatlong gabi, pinanood ko siyang mag-perform pagkatapos kong bayaran si Eric para bigyan siya ng kaunting kalayaan.Sa wakas, ngayong gabi ay opisyal na siyang naging akin. Lahat ng mga performance ay pawang pampalubag-langit lang para sa plano ko sa kanya. Siya ang magiging sandata para sa pagkawasak ng tatay ko at ang instrumen

Knox's POVMabilis na nagbago ang lahat pagkatapos kong utusan siyang umalis sa kwarto ko. Mas nakakaakit siya kapag takot at galit. Sa kasamaang-palad niya, gustong-gusto ko siyang makita sa ganitong kalagayan, kahit hanggang matapos ang mga test niya.Ipinaalam sa akin ng kanang-kamay ko ang pagkikita ng tatay ko sa abogado. Hindi ko sigurado kung ano ang napag-usapan nila, pero siguradong kailangan kong maibalik sa pangalan ko ang mga ari-arian ng namayapang nanay ko sa lalong madaling panahon.Walang saysay na pumunta sa parehong abogado ngayon dahil naimpluwensyahan na niya itong baguhin ang will ng nanay ko. Naiwan na lang ang isang opsiyon — gamitin ang kahinaan niya laban sa kanya para makipagdeal.Nang maalala ko si Yvette, ang perpektong hugis ng mukha at katawan niya, at kung gaano kabilis natunaw ang buong katawan niya sa haplos ko, alam kong siya talaga — ang benepisyo sa deal na ito. Ang hindi ko inasahan ay maririnig ko ang ganitong karumaldumal na kondisyon mula sa bib

Yvette's POVKumurap ako, kusang umatras nang mabilis. Pinalibutan ako ng kahihiyan sa mga binti habang lalong lumawak ang ngisi niya. Ngayon hindi na lang galit ako sa kawalan ng hustisya niya, kundi sa sarili ko rin kung paano ako tumugon sa kanya nang walang iniisip. Kung gaano kadali kong binigyan siya ng kasiyasang gusto niya at kung paano niya ako napupukaw sa ganitong reaksyon kahit kailan at kahit saan niya gusto.“Yvette,” sabi niya sa pangalan ko, walang bahid ng biro.Naging basa ang mga palad ko at bigla akong nahirapang huminga. Hindi ako mapakali. Ayaw ko kung paano niya ako pinipilit na maghanap ng takbuhan sa tuwing gusto niya. Diyos ko! Pagod na pagod na akong laging tumatakbo at… at… nagtatago.Hindi ko siya pwedeng hayaang manalo nang paulit-ulit, lalo na pagkatapos kong ipakita kung gaano ako kalakas at matapang. Huminga ako nang malalim at tumingala para salubungin ang tingin niya.“Ano?” tanong ko sa nakakagat na ngipin, pinagsisihan na ang desisyon ko.“Sigaw mo

Yvette's POV Kinagat ko ang ibabang labi ko para pigilan ang kirot sa dibdib ko nang itulak niya ako. Alam kong hindi ko lang imahinasyon nang marinig ko ang mga salitang iyon sa kanya. Kung ano pa man, sigurado akong mas nagulat pa siya kaysa sa akin nang marinig niya ang sarili niyang binibigkas iyon.Humugot ako ng malalim na hininga, binalot ng kumot ang katawan ko saka naglakad patungo sa banyo. May parte sa akin na nagtatanong kung ano ang nagawa kong mali para magising ang ganito kalaking galit… para bang ako ang dahilan ng lahat ng nagkamali sa buhay niya.Pinuno ko ng tubig ang bathtub at dahan-dahang pumasok dito, iniisip kung ano ba talaga ang nangyari. Pinadaan ko ang mga daliri sa buhok ko habang tumatama sa akin ang realidad ng nangyari. Alam ko kung paano nagsimula ang lahat, mula sa araw ng kasunduan hanggang ngayong gabi.Hindi ko na nga alam kung ano na ang lahat ng ito. Ano ang gusto niya sa akin, ano ang dapat kong gawin at ano ang hindi… putangina! Unti-unti na a

Knox's POV Pag-alis ko sa kwarto niya bago pa magawa ang higit na pinsala, hindi pa rin nawala sa akin ang epekto ng huling tanong niya. Hindi ako makapag-isip nang maayos.Sinabi ko sa kanya na nag-iilusyon siya at na sa paanong paraan man, kailangan niya ng pagliligtas. Literal, kailangan niya nga. Subalit posibleng ako mismo ang nangangailangan ng ‘pagliligtas’ na iyon.Nakarating ako sa banyo at hinayaan ang tubig na tumama nang malakas sa likod ko habang nakahawak sa mga pader para sa suporta. Bakit biglang parang boses ng nanay ko ang tunog niya? Sa pag-uusap tungkol dito, ano kaya ang iisipin ng nanay ko bukas kung hindi ko maibalik sa pangalan ko ang mga ari-arian?Malakas kong sinuntok ang pader, kinamumuhian ang katotohanang hindi lang namatay ang nanay ko kundi nabubuhay ulit sa pamamagitan ng mga mata ng isang estranghero… sa mga mata ni Yvette… at na hindi ko na kailangang isipin ang anumang disappointment, galit, o ano pa man mula sa nanay ko — sapat na ang tumingin sa