Love by the Tide (The Billionaire's Pearl)

“Ano Ena kaya pa ba?”

Nag-aalalang tanong ng ginang na si Rosario sa dalagang may buhat na dalawang timba na punong puno ng isda.

“Aba oo naman po nay. Panghuli na naman po ito.” Nakangiting sagot ni Helena o mas kilalang Ena sa palayaw nito.

Kahit pa ang ganitong trabaho ay panlalaki ay kayang kaya niyang makipagsabayan. Sa kabila ng maliit niyang mga braso ay sanay siya magbuhat ng mabibigat. Kaya naman kapag ganitong may dumadaong na bangka ay sumasideline siya sa pagkakargador para kumita.

“Sabi ko naman sayo sagutin mo na kasi ako Ena. Pangako ko sayo, hinding hindi ko hahayaang madumihan yang magaganda mong mga kamay.”

Napailing na lamang si Helena nang marinig ang pagpapalipad hangin sa kanya ni Nelson. Ito ang komisyonaryo ng isda sa kanilang isla. Sa edad nitong trenta ay binata pa ito at kumikita rin ng maayos dahil madiskarte ito sa buhay. May hitsura rin ito at matangkad pa na lalaki, pero hindi niya ito tipo.

O mas tamang sabihin na, wala pa sa isip niya ang pakikipagrelasyon lalo pa at wala pa siyang karanasan sa ganoong bagay. Napakarami pa niyang prayoridad sa buhay na kailangang pagtuunang pansin.

“Oo nga naman Ena, sa dami atang nagkakagusto sayo eh hindi pa nga umaakyat ng ligaw ay tinatanggihan mo na. Wala ka bang interes sa mga lalaki?” Saad naman ni Mang Kanor, asawa ng ginang na si Rosario.

Mabilis naman itong siniko ng asawa. “Aba Kanor, isa ka pa talaga! Tigil tigilan niyo nga si Helena. May ibang prayoridad yan sa buhay. Hindi kalandian ang inaatupag niyan.” Palatak ni Rosario.

Pagkalagay ni Helena sa huling timba ng isda sa lalagyan nitong kahon ay natatawa siyang napameywang at hindi na lamang nagkomento pa sa argumento ng mag-asawa.

“Tatlong daan sayo Ena.” Turan ni Rosario saka nito iniabot sa dalaga ang kinita at may kasama pa isda para pang-ulam. Ang ginang kasi ang inatasan ni Nelson na tagalista at tagapasahod.

“Salamat ho nay. Hindi na po ako magtatagal." Nakangiting turan ng dalaga matapos makuha ang pera at ang supot ng isda.

“Ena sandali ihahatid na kita.” Agad na wika ni Nelson nang makitang papaalis na ang dalaga. Kahit abala ito sa pagpapafile ng mga kahon ng isda ay handa nitong iwanan ang trabaho.

“Pakiusap lang Nelson, huwag ka ng mag-abala.” Agad na pagtanggi niya sa binata na napakamot na lamang sa ulo. Ayaw niya naman kasi itong paasahin pa. Kaya kahit gusto nitong makipagkaibigan ay umiiwas na rin siya.

“Inlab na inlab talaga si bossing.”

“Sa ganda ba naman at sipag ni Ena, walang lalaki ang hindi magkakagusto sa kanya.”

Dinig na dinig pa ni Helena ang litanya at pagpuri sa kanya ng mga lalaking kargador habang nagsimula na siyang maglakad papaalis hila hila ang kariton na gamit sa paghahanapbuhay.

Sa totoo lang ay marami talagang nagsasabi sa kanya na maganda siya, kahit pa man nakatira siya sa isla at mainit dito ay hindi umiitim ang balat niya, namumula mula lang ito kahit babad siya sa init ng araw. Sadyang may pagkamestisahin talaga siya dahil namana niya ito sa yumaong abuela na may dugong kastila.

Yon nga lang, sa ganda lang siya pinagpala dahil malas naman siya sa buhay. Bukod kasi sa laki sa hirap ay malas siya sa ina na nilayasan silang magkapatid para makipagtanan sa ibang lalaki. At dahil sa tindi ng depresyong dinanas ng kanilang ama, unti-unting humina ang katawan nito hanggang sa dapuan ng malubhang karamdaman at tuluyang pumanaw.

Napangiti ng mapait si Helena habang nakatanaw sa kalangitan na nag-aagaw na ang dilim at liwanag. Mapait man ang buhay nila ay patuloy pa rin siya sa pagsusumikap hindi dahil para sa sarili niya kundi para sa kapatid na pinapaaral. De bale ng hindi siya nakapagtapos kahit sa elementarya basta sisikapin niyang itaguyod ang nag-iisang kapatid. Ayaw niyang matulad ito sa kanya na mangmang, na maging sa pagbabasa ay hirap kaya hirap din siyang makahanap ng maayos na trabaho na may malaking kita kagaya ng mga taga syudad.

Kaya tanggap niya na, na dito na sa islang ito ang buhay niya hanggang sa pagtanda.

Binilisan pa ng dalaga ng hakbang niya dahil lulutuin pa ang isdang dala niya para sa hapunan nila. Kasabay ng yapak ng kanyang paa ay ang ingay ng alon ng dagat.

Ngunit bigla siyang napahinto nang may pansin ilang metro mula sa kanyang kinatatayuan. Parang may isang bulto ng tao na nakahiga sa dalampasigan.

Bigla siyang kinabahan. At dala na rin ng kuryosidad ay kinuha niya sa lumang belt bag ang dala dala niyang de bateryang flashlight saka binilisan ang hakbang patungo sa direksyong kinaroroonan nito.

At halos mapatili siya sa nakikita.

“Jusko! Tao nga!” Napalakas ang boses niya ngunit alam niyang wala ring makakarinig sa kanya dahil wala ni isang tao sa paligid ang nandito.

Napahawak si Helena sa kanyang ulo. Nanginginig siya kasabay ng malakas na paglukob ng kaba sa kanyang dibdib. Nagdadalawang isip kung lalapitan niya ba ito.

Sino nga ba ang hindi? Gayung babae siya at lalaki ito, paano kung lasing lang ito o di kaya’y masamang tao at biglang magising tapos gawan siya ng masama.

“Naku naman!” Maktol niya sa sarili. “ Tawagin ko nalang kaya si Manong Jose… pero malayo pa ang bahay.” Nagtatalo ang kanyang isipan. Alanganin na din kung bumalik pa siya sa pantalan para humingi ng tulong dahil malayo layo na rin ang nalakad niya.

Bumuntong hininga siya. Hindi siya sigurado sa gagawin. Ngunit tila ba may sariling utak ang mga paa niya dahil kusa din itong naglakad para tuluyang malapitan ang lalaki.

Lumuhod siya saka dahan dahang gumalaw ang mga kamay niya. Ang isa ay hawak pa rin ang flashlight na ngayo’y itinutok niya sa lalaking nakadapa, habang ang isa ay bahagya pang nangangatog na nakatapik sa braso ng lalaki.

“Mama’... Manong.. kuya.. gumising po kayo.” Usal niya, “Gising na po.” Paulit ulit pa ngunit wala man lang siyang makuhang sagot mula rito.

Mas lalo siyang nilukob ng kaba saka niya hinawakan ang mukha nito, pinapakiramdam kung may hangin pa ba na lumalabas mula sa ilong nito.

Pero…. parang ang hina… parang alanganin ang buhay nito.

Namilog ang mga mata ni Ena. At dito na niya napagdesisyonang ayusin ang posisyon nito. Buong lakas ngunit maingat niya itong ibinaligtad upang iharap sa kanya. Ang mukha nito’y maraming buhangin kaya hindi niya makilala. Pero hindi siya dito nagfocus, kundi sa dibdib nito.

Maingat niyang inilapit ang tainga sa dibdib ng lalaki, sinusubukang pakinggan kung may mahinang tibok pa ng puso nito.

Ngunit bago pa man niya makumpirma ay halos mapasigaw siya sa gulat nang maramdaman ang malamig na kamay nitong humawak sa braso niya.

“He—- help me.”