Mag-log inYvette's POVPinanatili ko ang tingin ko sa sahig hanggang sa makaipon ako ng sapat na lakas ng loob para tingnan siya. Bukod sa galit ay ang tingin ng disgusto na sigurado akong meron din ako sa kanya noong unang beses niyang banggitin ang mga test. Hindi ko maiwasang isipin kung ano ang magiging reaksyon ng nanay ko sa lahat ng ito kung magkakaroon ng ganitong level ng disgusto sa akin ang isang estranghero.“Wala ka bang sasabihin?” pang-aasar niya pa. “I advise you to keep it low mula ngayon dahil hindi mo alam kung kailan may mga taong nakapaligid at nakikinig.”May humarap sa loob ko sa kanyang masamang komento. Sa buong buhay ko, hindi pa ako naging walang kakayahan na harapin ang anumang bagay na ibinato sa akin nang diretso, maliban ngayon. Nanahimik ako at hinayaan siyang mag-rant tungkol sa kung paano ako katulad ng ibang mga mapagkunwaring babae na ang tanging iniisip ay kung ano ang makukuha nila. Hindi dahil sumasang-ayon ako sa kanya, kundi dahil wala akong depensa at w
Yvette's POVMula sa paraan kung paano gumagalaw nang mabagal ang oras hanggang sa kung gaano kalambing ang panahon, parang may pakana ang kalikasan para lalong palalain ang kalagayan ko. Ugh! Hindi ko dapat iniisip ang ganitong mga bagay tungkol kay Knox. Tangina! Si Knox ‘to!Mula sa paglalakad-lakad, humiga ako sa kama, mariing nakapikit ang mga mata, na parang natutulog na ako. Wala pa rin. Kung ano pa, parang lalong lumakas ang mga pagnanasa ko habang nilalabanan ko sila, hanggang sa sapat na ang lakas nila para supilin ang kalooban ko.Bago ko gawin ang tanging magagawa ko sa mga sitwasyon katulad nito, muli akong tumingin sa pader.“Hindi niya ako dapat makita nang ganito,” bulong ko sa sarili ko.Kumuha ako ng malalim na hininga at tiningnan ang buong kwarto para hanapin ang lugar na sapat na disente para hindi maglagay si Knox ng camera. Walang ibang napayapaan ang isip ko kundi ang banyo.Dahan-dahan kong itinulak ang pinto ng closet. Nanlaki ang mga mata ko sa ganda nito. P
Knox's POV Hindi siya nagsalita. Hindi rin niya ako tiningnan kaya hindi na ako nagpigil sa pagkakataong ito.“Sabihin mo nga kung bakit mo ginawa ’yan, putangina!” demand ko.Nanginginig siya sa ilalim ng boses ko.Nilunok ko ang matinding hirap sa lalamunan ko, hinila ang krawat at tinanggal ang jacket, lahat para lang pakalmahin ang sarili. Nakatayo nang tahimik ang tatay ko sa tabi ko, pinapanood kami na may kalkuladong ngiti.“At ikaw?” sabi ko habang nakakagat ng ngipin, hinila siya sa kwelyo. “Sabihin mo na nga kung anong klaseng demonyo ka talaga?” singhal ko. “Isang bagay lang ang sinabi mong tama at sigurado akong alam mo na ang lahat ng gusto mo, kaya mo naman kunin, kaya bakit ito? Bakit?!!” sigaw ko.Hindi gumalaw ang matandang lalaki, ni hindi man lang naapektuhan sa pagkakahawak ko, kaya lalong hinigpitan ko hanggang sa magsimulang magpumiglas siya.“Knox!” sigaw ni Evelyn sa takot. “Papatayin mo siya!”“At papatayin ko nga… siya!!!”Sa paglabas ng mga salitang iyon sa
Knox's POV Pag-alis ko sa kwarto niya bago pa magawa ang higit na pinsala, hindi pa rin nawala sa akin ang epekto ng huling tanong niya. Hindi ako makapag-isip nang maayos.Sinabi ko sa kanya na nag-iilusyon siya at na sa paanong paraan man, kailangan niya ng pagliligtas. Literal, kailangan niya nga. Subalit posibleng ako mismo ang nangangailangan ng ‘pagliligtas’ na iyon.Nakarating ako sa banyo at hinayaan ang tubig na tumama nang malakas sa likod ko habang nakahawak sa mga pader para sa suporta. Bakit biglang parang boses ng nanay ko ang tunog niya? Sa pag-uusap tungkol dito, ano kaya ang iisipin ng nanay ko bukas kung hindi ko maibalik sa pangalan ko ang mga ari-arian?Malakas kong sinuntok ang pader, kinamumuhian ang katotohanang hindi lang namatay ang nanay ko kundi nabubuhay ulit sa pamamagitan ng mga mata ng isang estranghero… sa mga mata ni Yvette… at na hindi ko na kailangang isipin ang anumang disappointment, galit, o ano pa man mula sa nanay ko — sapat na ang tumingin sa
Yvette's POV Inilayo ko ang tingin ko sa marmol na sahig bago pa niya maunang ibaling ang kanyang mga mata. Maingat akong nakinig habang binibigyan ni Dave ng mga tagubilin ang mga maid. Lumalabas na nag-order na pala si Knox ng ilang bagay para sa akin at kailangan nilang tiyakin na perpekto ang lahat ng sukat.Pagkatapos niyon, nawala na si Dave pati na rin ang stylist, ang iba pang mga lalaking kasama niya, at ilan sa mga maid. Ngayong kaming tatlo na lang ang nasa loob ng kwarto at wala na ang matinding presensya ni Knox sa hangin, doon pa lang ako nakahinga nang maayos.“Tawagin mo na lang akong Mira. Hindi pa opisyal pero ako na ang itinalaga bilang personal na maid mo. Huwag kang mahihiyang sabihin sa akin kung may kailangan ka.”Lol.Hindi ba halata na ang tanging kailangan ko lang ay mailigtas ang nanay ko at makaalis dito sa lalong madaling panahon?Ngumiti pa rin ako, binabalewala ang mapait na iniisip ko, saka iniabot ang kamay ko para makipag-shake hands sa kanya.“Ako s
Yvette's POV Kinagat ko ang ibabang labi ko para pigilan ang kirot sa dibdib ko nang itulak niya ako. Alam kong hindi ko lang imahinasyon nang marinig ko ang mga salitang iyon sa kanya. Kung ano pa man, sigurado akong mas nagulat pa siya kaysa sa akin nang marinig niya ang sarili niyang binibigkas iyon.Humugot ako ng malalim na hininga, binalot ng kumot ang katawan ko saka naglakad patungo sa banyo. May parte sa akin na nagtatanong kung ano ang nagawa kong mali para magising ang ganito kalaking galit… para bang ako ang dahilan ng lahat ng nagkamali sa buhay niya.Pinuno ko ng tubig ang bathtub at dahan-dahang pumasok dito, iniisip kung ano ba talaga ang nangyari. Pinadaan ko ang mga daliri sa buhok ko habang tumatama sa akin ang realidad ng nangyari. Alam ko kung paano nagsimula ang lahat, mula sa araw ng kasunduan hanggang ngayong gabi.Hindi ko na nga alam kung ano na ang lahat ng ito. Ano ang gusto niya sa akin, ano ang dapat kong gawin at ano ang hindi… putangina! Unti-unti na a







