LOGINYvette's POVTumunog ang phone niya bago pa siya makareact, at ang susunod na nangyari, agresibo na siyang lumabas sa akin. Napabuntong-hininga ako sa pagod at frustration. Hindi naman ako ang nagdesisyon na maging ganito ang takbo ng mga bagay, pero naibsan man lang ang dibdib ko na nasabi ko sa kanya ang gusto kong sabihin, kahit hindi naman binago iyon ang ginawa niya.Ang gusto ko ay maramdaman niya ang sakit ko, pero hindi. Dahil walang reaksyon siya na makapagsasabi sa akin ng kapalaran ko, pakiramdam ko pa rin ay mahina… walang laman… nalilito.Napagdesisyunan kong walang saysay ang maghintay sa kanya rito ulit, lalo na sa paraan ng pag-alis niya, kaya pumasok ako sa kwarto at ginawa ang tanging alam kong gawin kapag gusto kong pansamantalang makalayo sa mundo. Pinuno ko ang bathtub ng tubig at isinubsob ang sarili dito.Naligo ako pero nanatili sa tub, nalulunod sa mga iniisip, hanggang marinig kong may tumatawag sa pangalan ko. Hindi nagm
Yvette's POVNaglabas ako ng tuyong tawa dahil kapag sobra na ang biro ng mga tao, hindi na alam ng kabilang partido kung paano sasagot.“Pasensya na, pero ano ulit ang sinabi mo?”Nanatili ang mga mata niya sa akin nang walang kilalang emosyon bago bumaba sa dibdib ko. Sa sandaling iyon, lumingon ako sa paligid at napagtanto na hindi lang basta club ito, kundi ang club kung saan ako dating nagtatrabaho.Sumikip ang dibdib ko at kusang ibinaon ko ang mga kuko sa leather seat.“Hindi,” nilunok ko ang laway. “Hindi, please, wag.”“Magpakabait ka kapag nandun na tayo.”“Hindi mo ‘to pwedeng gawin sa akin, Knox! Please…” Nasamid ako sa huling salita. “Bakit palagi mong hinahanap ang paraan para mapahiya ako kung pwede mo namang sabihin sa akin kung ano ang mali ko at susubukan kong maging mas mabuti?” Lalong lumakas ang boses ko kaysa sa balak.Walang reaksyon siya at madaling ibinlock niya ako sa mundo niya na para
Yvette's POVMabilis akong umalis sa kanya bago pa niya maulit ang tanong.“Are you—”“Ayos lang ako,” nauutal kong sabi habang sinusubukang makahinga nang maayos. “Salamat.”Pagkatapos noon, tumakbo ako patungo sa restroom. Parehong kamay sa lababo para sa suporta at ang puso ko na parang sasabog sa dibdib, huminga ako nang mas mahaba kaysa sa paghinga ko, saka nilagyan ng malamig na tubig ang noo ko.Hindi pa rin umalis sa isip ko ang alaala ng nangyari.‘...in love…’Mabilis kong hinagod ang mga daliri sa buhok ko, isinandal ang bigat ko sa pader hanggang sa naka-squat na ako. Umikot ang mundo sa harap ng mga mata ko at, sa pinakamasamang dahilan, tumulo ang luha ko. Ayaw kong may kahit anong kinalaman kay Knox sa ganung aspeto, ni ayaw kong may kahit kaunting pakikipag-ugnayan sa ama niya. Hindi ko kailanman gustong maging ako ang sanhi ng pagkakawatak sa pagitan ng ama at anak… mas masahol pa… ayaw kong madamay ang
Yvette's POVHindi ko gaanong nalasa ang hapunan na inihain sa akin. Ang pinakamasama, hindi pa rin ako makatulog. Ang isip ko at buong katawan ko ay nakatuon sa paghihintay ng pinakamasama mula kay Knox. Kahit magiliw si Mira at lahat, hindi ko pa rin nakalimutan na isa siya sa mga lubos na tapat na puppet niya. Nasabi na ba niya kay Knox? Alam na ba ni Knox ang lahat? Ano na naman ang parusa ko ngayon?Mga tanong iyon na paulit-ulit sa isip ko hanggang sa nakatulog ako at maging sa gitna ng tulog ko. Ngayong sumisikat na ang araw, hindi ko maiwasang maging thankful. Nakaligtas ako sa magdamag nang walang nangyari sa mga inaasahan ko.Bago pumunta para magsipilyo, sumulyap ako sa mga shopping bags mula kahapon, tunay na curious sa laman nito.“Titingnan ko mamaya pagkatapos ko,” bulong ko sa sarili.Pagdating ko sa banyo, tumingin ako sa butas sa itaas ng salamin. Isang tahimik na sakit ang tumira sa dibdib ko, naaalala ang lahat ng nang
Yvette's POVPinanatili ko ang tingin ko sa sahig hanggang sa makaipon ako ng sapat na lakas ng loob para tingnan siya. Bukod sa galit ay ang tingin ng disgusto na sigurado akong meron din ako sa kanya noong unang beses niyang banggitin ang mga test. Hindi ko maiwasang isipin kung ano ang magiging reaksyon ng nanay ko sa lahat ng ito kung magkakaroon ng ganitong level ng disgusto sa akin ang isang estranghero.“Wala ka bang sasabihin?” pang-aasar niya pa. “I advise you to keep it low mula ngayon dahil hindi mo alam kung kailan may mga taong nakapaligid at nakikinig.”May humarap sa loob ko sa kanyang masamang komento. Sa buong buhay ko, hindi pa ako naging walang kakayahan na harapin ang anumang bagay na ibinato sa akin nang diretso, maliban ngayon. Nanahimik ako at hinayaan siyang mag-rant tungkol sa kung paano ako katulad ng ibang mga mapagkunwaring babae na ang tanging iniisip ay kung ano ang makukuha nila. Hindi dahil sumasang-ayon ako sa kanya, kundi dahil wala akong depensa at w
Yvette's POVMula sa paraan kung paano gumagalaw nang mabagal ang oras hanggang sa kung gaano kalambing ang panahon, parang may pakana ang kalikasan para lalong palalain ang kalagayan ko. Ugh! Hindi ko dapat iniisip ang ganitong mga bagay tungkol kay Knox. Tangina! Si Knox ‘to!Mula sa paglalakad-lakad, humiga ako sa kama, mariing nakapikit ang mga mata, na parang natutulog na ako. Wala pa rin. Kung ano pa, parang lalong lumakas ang mga pagnanasa ko habang nilalabanan ko sila, hanggang sa sapat na ang lakas nila para supilin ang kalooban ko.Bago ko gawin ang tanging magagawa ko sa mga sitwasyon katulad nito, muli akong tumingin sa pader.“Hindi niya ako dapat makita nang ganito,” bulong ko sa sarili ko.Kumuha ako ng malalim na hininga at tiningnan ang buong kwarto para hanapin ang lugar na sapat na disente para hindi maglagay si Knox ng camera. Walang ibang napayapaan ang isip ko kundi ang banyo.Dahan-dahan kong itinulak ang pinto ng closet. Nanlaki ang mga mata ko sa ganda nito. P







