Beranda / Romance / BOSS KO ANG AMA NG ANAK KO? / KABANATA 3 — “SIR RICH MAN”

Share

KABANATA 3 — “SIR RICH MAN”

Penulis: Aeyaraa
last update Tanggal publikasi: 2026-11-16 23:19:42

Kinabukasan habang naghahanda ako pagpasok ng trabaho..

"Mommy, why are you wearing your serious face?"

Napatingin ako kay Lucas habang inaayos ang buhok niya.

"Because Mommy has a serious problem."

"Is it a dinosaur?"

"Worse."

"Chocolate?"

"Much worse."

He gasped. "No more cookies?"

"Lucas!"

Tumawa siya.

Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag sa kanya na nagkaroon ng emergency sa bahay. Si Mama, na karaniwang nag-aalaga sa kanya, ay biglang kinailangang magpunta sa doktor. Wala akong ibang mapag-iiwanan kay Lucas dahil kailangan kong pumasok sa trabaho.

At hindi pa ako puwedeng umabsent.

Kakapasok ko pa lang.

"Baby, you have to behave, okay? Huwag kang tatakbo takbo sa office. Huwag kang mang-aabala ng mga tao. And please, don't ask everyone for food, okay?"

He tilted his head.

"What if I'm hungry?"

"Then you tell Mommy."

"What if you're so busy?"

"Then wait for Mommy to finish my work."

"What if I die from hunger?"

Napanganga ako. Ang OA ng anak ko.

"Hindi ka mamamatay sa gutom sa loob ng dalawang oras!"

He giggled.

"Okay, Mommy."

Pagdating namin sa Monteverde Holdings, halos gusto kong magtago sa elevator.

Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag sa CEO na may kasama akong bata.

At hindi lang basta bata. 

Anak niya pa!

"Wow Mommy, ang laki ng building!"

"Shhh. Tone down your voice, please."

"It's like a castle, mommy!"

"Sshh. Lucas."

"Okay, okay. Sorry."

Pagdating namin sa reception, agad kaming nilapitan ni Chloe.

"Ms. Reyes? Who's this little gentleman?"

I smiled awkwardly.

"This is my son, Lucas. Sorry, I had an emergency at home. So I had to bring him here with me."

"Oh, your son is adorable!"

Lucas smiled proudly.

"Thank you po. I'm handsome."

Napatawa si Chloe.

"Of course you are handsome too, little one!"

"Sige Chloe, thank you. We gotta go!"

"Lucas anak, say bye bye na to Ate Chloe."

"Bye bye Ate Chloe"

Nang makarating kami ni Lucas sa office ay inayos ko agad ang maliit na upuan sa tabi ng desk ko at binigyan siya ng coloring book at crayons.

"Stay here beside Mommy, okay?"

He nodded.

For the first hour, everything went smoothly.

Tahimik lang siyang nagkukulay habang inaayos ko ang mga schedules at documents ni Sebastian.

Until I heard a familiar voice.

OH NO.

Ayan na naman ang kaba ko sa dibdib.

"Good morning Ms. Reyes, where's the revised contract?"

"Good morning, It's already on your desk, sir."

"Okay, Good."

He was about to return to his office when he noticed the small boy sitting beside my desk.

He suddenly stopped.

"Who's this little kiddo over here?"

I stood up immediately.

"Sir, this is my son, Lucas. I'm sorry for bringing him here without prior notice, I had an emergency at home so I had to bring him here with me"

Sebastian looked at him.

Lucas looked back.

Then, with the confidence of someone who had never met a stranger, he smiled.

"Wow! you are so tall!"

"Hi kiddo, Good morning!"

"Hello Good morning! Are you the rich man?"

Napatakip ako sa mukha ko.

"Lucas!"

Sebastian raised an eyebrow.

"Excuse me?"

"Mommy said you are her boss. And my Lola said pag mayaman daw kayo, meron daw kayo big office like this."

Napa face-palm na lang ako sa mga sinasabi ng anak kong to. 

Samantala, paglingon ko naman sa labas ay nakita ko si Chloe na tila nagpipigil ng tawa nang mapadaan siya dito sa office.

Napabalik naman ang tingin ko kay Sebastian at nakita kong naka tingin na rin siya sa akin. 

Gusto ko nalang lamunin ng lupa.

"I'm sorry, sir. He's just—"

"It's fine."

Tinignan niya muli si Lucas.

"And what's your name little kid?"

"Hi big boss! I'm Lucas. I'm four. I like dinosaurs, chicken nuggets, and chocolate milk."

Sebastian nodded.

"That's quite a list."

"Do you like dinosaurs?"

"Not particularly."

Lucas frowned.

"That's sad."

I closed my eyes.

Lord, give me strength.

Sebastian actually smiled.

"Maybe you can convince me otherwise."

Lucas immediately reached for his drawing.

"Look! I made this!"

He handed the paper to Sebastian.

I recognized it instantly.

It was the drawing he had told me about on the phone.

Sebastian studied it.

"Who's this?"

"That's Mommy."

"And this?"

"That's me."

He pointed to the man in the black suit.

"And that's my Daddy."

OH NO.

Kinakabahan ako.

For a moment, Sebastian said nothing.

"Your father?" he asked.

Lucas nodded.

"Yes. But I don't know him yet."

Parang sumikip naman ang dibdib ko.

Tumingin naman sa akin si Sebastian.

"Ms. Reyes?"

"Sir, I'm sorry. He's still young. He doesn't really understand—"

"It's alright."

He looked back at Lucas.

"Where is your father?"

Lucas shrugged.

"I don't know. Mommy said he's far away."

Nagbago ang expression sa mukha ni Sebastian.

Then Lucas pointed at his own left cheek.

"Look! I have a dimple here!"

Sebastian looked at him.

"Really?"

"Do you have one?"

Without waiting for an answer, Lucas leaned closer.

"Mommy says it's special."

Sebastian touched his own left cheek unconsciously.

There it was.

The same small dimple.

The same placement.

He looked at Lucas again, this time more carefully.

"Interesting," he murmured.

Later that afternoon, Tinawag ako ni Sebastian sa office niya.

"Close the door, please."

Ginawa ko ang inutos niya at sinara ang p***o ng marahan.

Kinabahan ako ng makita ko na hawak niya ang drawing ni Lucas.

"Your son is quite talkative."

I smiled nervously.

"Yes, sir. He gets that from his grandmother."

"Four years old, right?"

"Yes, sir."

"And his father?"

I froze.

"Sir?"

"Does he see his father?"

I lowered my eyes.

"No, sir."

"Why?"

Huminga ako ng malalim.

"It's a personal matter." mataimtim siyang tumingin sa mukha ko.

"Understood."

At nilapag niya ang drawing ni Lucas sa desk niya.

"He has my dimple."

Gulat akong napa tingala sa kanya.

For a moment, hindi ako nakapagsalita.

"Many people have dimples, sir."

"Of course."

But his expression told me he wasn't entirely convinced.

"Is there anything else, sir?"

He shook his head.

"No. You may go."

Paglabas ko ng office, agad kong nilapitan si Lucas.

"Baby, we need to go home."

"Can I say goodbye to the rich man?"

"Lucas!"

He laughed.

Pero bigla din siyang tumakbo papunta sa office ni Sebastian.

Hinabol ko siya para pigilan ngunit bago ko pa siya mapigilan ay nasa harap na siya ng p***o ni Sebastian na bahagyang nakabukas.

"Oh. well hello there young man"

"Can I call you Mommy's boss?"

"You can call me anything."

"Okay, bye bye Sir Rich Man!"

"Lucas!"

He just giggled.

"Sir, I apologize for my son's playfulness."

"No worries, kids that age are naturally playful."

"Mauna na po kami."

"Sure, see you tomorrow!"

From inside his office, narinig ko ang mahinang tawa ni Sebastian.

At hindi ko alam kung bakit, pero mas lalo akong kinabahan.

That evening, habang nasa bahay na kami, nakatanggap ako ng message.

Sebastian: Ms. Reyes, I need to talk to you tomorrow.

Me: Regarding work, sir?

Matagal bago siya sumagot.

Sebastian: Regarding Lucas.

Napaupo ako sa gilid ng kama.

Hindi na ito simpleng coincidence.

At alam kong darating din ang araw na kailangan kong sabihin ang katotohanan.

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • BOSS KO ANG AMA NG ANAK KO?   KABANATA 7 — ANG UNANG PANGAKO

    “Mommy!”Napalingon ako sa anak kong halos tumakbo palabas ng classroom.“Baby!”Niyakap niya ako nang mahigpit at agad na ipinakita ang hawak niyang papel.“Look! I made something!”Napangiti ako habang tinatanggap ang drawing niya.“Ano ito?”“It's our family!”Tiningnan ko ang drawing.May tatlong stick figures. Isa akong babae na may mahabang buhok, isang batang may malaking ulo, at isang lalaking mas matangkad sa amin.Sa itaas ng drawing, may nakasulat na tatlong pangalan.Mommy. Lucas. Daddy.Napahawak ako sa dibdib ko.“Ang ganda naman nito, baby.”“That's Daddy!”Itinuro niya ang lalaking may malaking kamay at buhok na parang tinik.“Bakit naman ganyan ang buhok ni Daddy?”Tumawa siya.“Because he's handsome!”Napatawa rin ako.“Ah, ganoon ba?”“Opo! And he's tall.”“Mas matangkad naman talaga siya sa atin.”“Mommy, when will Daddy come?”Napatingin ako sa kanya.“Bakit?”“Because he said he will visit me today.”Tumingin ako sa relo ko.Totoo. Nangako si Sebastian na pupunta

  • BOSS KO ANG AMA NG ANAK KO?   KABANATA 6 — ANG TAONG NAKAKAALAM

    Hindi ako nakatulog nang maayos nang gabing iyon.Paulit-ulit kong binabasa ang mga mensaheng natanggap ko mula sa hindi kilalang numero. Kahit ilang beses ko nang isinara ang phone ko, bumabalik pa rin sa isip ko ang bawat salitang nakasulat doon.His grandfather wants to meet the heir.Hindi ko alam kung ano ang mas nakakatakot—ang katotohanang may ibang taong nakakaalam tungkol kay Lucas, o ang posibilidad na may mga taong gusto siyang makilala dahil sa kung ano ang maaari niyang manahin.Hindi dahil anak siya ni Sebastian.Hindi dahil isa siyang bata na may karapatang makilala ang pamilya ng kanyang ama.Kundi dahil isa siyang Monteverde.Napatingin ako sa anak kong mahimbing na natutulog sa tabi ko. Nakayakap siya sa paborito niyang dinosaur plushie habang bahagyang nakabuka ang bibig.Napangiti ako nang kaunti.Napakasimple ng mundo niya. Ang iniisip lang niya ay kung anong laruan ang gusto niyang bilhin, kung ano ang kakainin niya kinabukasan, at kung kailan ulit niya makikita

  • BOSS KO ANG AMA NG ANAK KO?   KABANATA 5 — “DADDY, CAN YOU BUY ME A DINOSAUR?”

    "Mommy, can I ask you something?"Napatingin ako kay Lucas habang inaayos ang mga damit niya."Of course, baby."He was sitting on my bed, hugging his favorite dinosaur plushie."Is Sir Rich Man my daddy?"Natigilan ako.I knew this conversation would eventually happen. Hindi ko lang inasahang siya mismo ang magtatanong.I sat beside him."Why do you ask?""Because he has the same dimple as me."I smiled faintly."That's true.""And he looks at me like he's happy."I brushed his hair away from his forehead."Lucas, remember when you asked me about your daddy?"He nodded."I want to tell you something."Hinawakan ko ang maliliit niyang kamay."Baby, si Sir Sebastian ang totoong daddy mo."Napakurap siya."Talaga?"Tumango ako."Oo, baby. Totoo."Napatingin siya sa dinosaur na yakap niya."So... daddy ko na siya?""Oo, anak."Saglit siyang natahimik bago ulit tumingin sa akin."Pwede ko na ba siyang tawaging Daddy?"Natutunaw talaga ang puso ko sa tanong niya."Of course, baby. Kung gus

  • BOSS KO ANG AMA NG ANAK KO?   KABANATA 4 - ANG KATOTOHANANG KAILANMAN AY HINDI NIYA NALAMAN

    Hindi ako nakatulog nang maayos.Paulit-ulit kong binabasa ang message ni Sebastian.Regarding Lucas.Alam kong hindi ko na ito puwedeng iwasan.Kaya nang tawagin niya ako sa office niya kinabukasan, wala na akong ibang ginawa kundi huminga nang malalim at pumasok."Sit down, Alessandra."Hindi na niya ako tinawag na Ms. Reyes.Mas lalo akong kinabahan.He placed Lucas's drawing on the desk."I want you to tell me the truth."I stared at the paper."About what, sir?""Lucas's father."Napalunok ako."Sebastian—""Please. No more excuses."Matagal akong natahimik.Then I finally said it."It's...You."He didn't move. Tila nagulat din siya sa mga nalaman niya."I'm sorry?""Lucas's father is you."Parang biglang nawala ang lahat ng ingay sa paligid.For a few seconds, wala akong ibang naririnig kundi ang sarili kong paghinga. Hindi ko alam kung paano magre-react sa mukha ni Sebastian. He looked completely stunned, as if he was still trying to process every word I had just said.Dahan-da

  • BOSS KO ANG AMA NG ANAK KO?   KABANATA 3 — “SIR RICH MAN”

    Kinabukasan habang naghahanda ako pagpasok ng trabaho.."Mommy, why are you wearing your serious face?"Napatingin ako kay Lucas habang inaayos ang buhok niya."Because Mommy has a serious problem.""Is it a dinosaur?""Worse.""Chocolate?""Much worse."He gasped. "No more cookies?""Lucas!"Tumawa siya.Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag sa kanya na nagkaroon ng emergency sa bahay. Si Mama, na karaniwang nag-aalaga sa kanya, ay biglang kinailangang magpunta sa doktor. Wala akong ibang mapag-iiwanan kay Lucas dahil kailangan kong pumasok sa trabaho.At hindi pa ako puwedeng umabsent.Kakapasok ko pa lang."Baby, you have to behave, okay? Huwag kang tatakbo takbo sa office. Huwag kang mang-aabala ng mga tao. And please, don't ask everyone for food, okay?"He tilted his head."What if I'm hungry?""Then you tell Mommy.""What if you're so busy?""Then wait for Mommy to finish my work.""What if I die from hunger?"Napanganga ako. Ang OA ng anak ko."Hindi ka mamamatay sa gutom sa

  • BOSS KO ANG AMA NG ANAK KO?   KABANATA 2 - TILA ISANG BANGUNGOT ANG UNANG ARAW SA TRABAHO

    Alas-siyete pa lang ng umaga, pero pakiramdam ko ay ubos na agad ang energy ko.Hindi dahil sa traffic. Hindi rin dahil sa dami ng trabaho.Kundi dahil sa isang pangalan.Sebastian Monteverde.“Mommy, bakit parang galit ka sa damit mo?”Napatingin ako kay Lucas habang inaayos ang collar ng blouse ko.“I'm not angry, baby. I'm just trying to look presentable.”“What's presentable?”“Pretty.”He nodded seriously. “You're pretty, Mommy.”Napangiti ako. “Aww. Thank you, baby.”“But you look prettier when you're not angry.”Napahawak ako sa dibdib ko. “Grabe ka naman. Good morning din sa'yo!”Tumawa siya habang patuloy na umiinom ng chocolate milk.Pagkatapos kong ihatid siya kay Mama, dumiretso na ako sa opisina. Habang nasa biyahe, paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko na trabaho lang ang pakay ko roon.I was hired because of my qualifications. Hindi dahil sa nangyari sa amin ni Sebastian four years ago.At higit sa lahat, wala akong balak na pag-usapan ang nakaraan.Pagdating ko sa for

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status