Chapter 2

Chapter 2

“โอ้ย ทำไมฉันต้องคอยรับส่งเธอด้วยเนี่ย มาแท็กซี่ก็กลับแท็กซี่เองสิ” โรสเหวี่ยงประตูรถคันหรูเสียงดังเพื่อระบายความหงุดหงิดในใจ พ่อของเธอเอ็นดูหรือเรียกอีกอย่างว่าเวทนายัยช่อม่วงที่พ่อแม่แยกทางกันแถมแต่ละฝั่งก็มีครอบครัวใหม่ ไม่มีฝั่งไหนรับลูกเพียงคนเดียวไปเลี้ยงเลย เป็นคุณยายลิเดีย ผู้เป็นแม่ของมาเรียมารดาของช่อม่วงซึ่งเป็นชาวอังกฤษแต่อาศัยอยู่ที่อเมริการับไปเลี้ยง ทว่าพอคุณยายเสียช่อม่วงก็จำเป็นต้องกลับมาไทยโดยพ่อของโรสรับอุปการะ ท่านซื้อคอนโดหรูใจกลางกรุงติดแม่น้ำเจ้าพระยาให้ช่อม่วงเพราะชวินทร์พ่อของช่อม่วงไม่ยอมรับมรดกที่เป็นส่วนแบ่งของหุ้นในบริษัทของตระกูล หากแต่ฝากฝังพี่ชายให้ดูแลลูกสาวของเขาแทน ทุกวันเสาร์ญาติผู้น้องจะกลับมาทานอาหารกลางวันที่บ้านของเธอและตอนกลับเธอก็ต้องมีหน้าที่ไปส่งถึงคอนโดตามคำสั่งของพ่อ ซึ่งโรสจำเป็นต้องทำอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“เดี๋ยวฉันลงหน้าปากซอยก็ได้” ช่อม่วงตอบแบ่งรับแบ่งสู้เพราะไม่อยากทำตัวเป็นภาระให้ญาติสาวที่มีอายุเท่ากัน แต่เธอต้องเรียนซ้ำไปหนึ่งปีเพราะมีปัญหาการเทียบโอนในบางรายวิชาที่ต้องลงเพิ่ม

“ฉันรับปากคุณพ่อแล้วก็ต้องไปส่ง ไม่ต้องมาประชดฉันเลย” ถึงเธอจะชอบบ่นให้ญาติผู้น้อง แต่โรสก็ไม่ได้เกลียดชังอะไรช่อม่วงเหมือนที่แสดงออก หญิงสาวดูแลเรื่องทุกอย่างของญาติสาวไม่ว่าจะเป็นเรื่องเรียนหาที่พัก เรียกได้ว่าตั้งแต่ช่อม่วงเหยียบย่างลงบนผืนแผ่นดินไทย เธอก็เหมือนนกที่ไร้ปีกไปไหนมาไหนคนเดียวก็ไม่ได้ โชคดีที่ยังพอพูดภาษาไทยได้ดีเทียบเท่ากับภาษาอังกฤษเพราะมีเพื่อนคนไทยสมัยเรียนที่อเมริกาและเป็นโรสเองที่ไปรับช่อม่วงถึงอเมริกา ช่อม่วงนั่งเงียบมาตลอดทางกระทั่งโรสหยิบมือถือที่สั่นครืดคราดขึ้นมารับ

“ว่าไงนะ ไม่ได้ตาฝาดใช่ไหมลิลลี่” พอวางสายใบหน้าสวยเฉี่ยวก็บูดบึ้งอย่างไม่สบอารมณ์

“กล้าดียังไงมายุ่งกับไค!!” โรสเหยียบคันเร่งจนเกือบสุดเข็มไมล์ ช่อม่วงนั่งบีบมือตัวสั่นด้วยความกลัว โชคดีที่ใช้เวลาเพียงไม่นานญาติผู้พี่ก็จอดรถที่ลานจอดรถของห้างดัง โรสเปิดประตูรถออกไปอย่างรวดเร็ว ตรงไปยังร่างสูงที่มีแผ่นหลังกว้างที่ช่อม่วงรู้สึกคุ้นเหมือนเคยเห็นผู้ชายคนนี้ที่ไหนมาก่อน ชายหนุ่มเดินมาพร้อมกับหญิงสาวร่างโปร่งบางในชุดเดรสสั้นรัดติ้ว ผมยาวสลวยถูกญาติสาวของเธอกระชากจนเจ้าตัวเสียหลักล้มลง

“แก!! นังดุจดาว กล้าดียังไงมายุ่งกับไค”

“ไคไม่ได้ติดชื่อเธอเป็นเจ้าของนี่นา” สองสาวกอดรัดฟัดเหวี่ยงตบตีกันโดยมีหนุ่มหล่อร่างสูงยืนกอดอกมองด้วยแววตาที่เย็นชาและไม่มีทีท่าจะเข้าไปช่วยแม้แต่นิดเดียว

“ช่อม่วง ยืนบื้ออะไรมาช่วยฉันเร็ว” โรสเริ่มหาพรรคพวกเพราะไคโรไม่ได้เข้ามาห้ามหรือแสดงจุดยืนว่าจะช่วยฝ่ายไหนเลย

“อ่ะ..เอ่อ..” ช่อม่วงหันรีหันขวางไม่รู้จะเข้าไปช่วยยังไงให้เจ็บตัวน้อยที่สุด เนื่องจากทั้งสองฝ่ายกำลังซัดกันนัวเนีย ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยช้ำและที่มุมปากก็มีรอยห้อเลือด แต่ท้ายสุดเธอก็ตัดสินใจที่จะเข้าไปเพื่อช่วยญาติผู้พี่อยู่ดี ทว่ากลับโดนลูกหลงจนล้มเข่ากระแทกลงที่พื้นซีเมนต์ขรุขระ

“โอ้ย!!” หญิงสาวคลำบาดแผลตรงเข่าที่มีเลือดซิบและรอยถลอกเป็นทางยาว สะโพกน่าจะช้ำเพราะมันปวดร้าวไปหมด ทว่าจู่ๆกลับมีมือของใครบางคนฉุดให้เธอลุกขึ้น เขาพาเธอมายังที่รถเปิดประตูฝั่งข้างคนขับดันร่างเธอนั่งตรงนั้นและขับออกไปอย่างรวดเร็ว ช่อม่วงตกใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เธอจึงหันไปมองคนขับอย่างเต็มตา ชายหนุ่มมีใบหน้าเรียวได้รูปผิวขาวจัด ดวงตาคู่คมรับกับจมูกที่โด่งเป็นสัน ริมฝีปากหยัก เธอไม่ได้ปฏิเสธว่าเขาหน้าตาดีแต่สิ่งที่ทำให้หัวใจเธอกระตุกวูบ..เพราะว่าเขาหน้าเหมือนคนรักเก่าของเธอ เหมือนจนนึกว่าเป็นคนๆเดียวกัน

“คะ..คาเอล” ช่อม่วงพึมพำออกไปอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

“............” ไคโรอึ้งไปสักพัก ไม่น่าจะเป็นคนๆเดียวกันหรอก คนชื่อคาเอลมีตั้งหลายร้อยหลายพันคนบนโลก เธอคงคิดมุกจีบเขาเหมือนผู้หญิงทั่วไป

“จะบอกว่าฉันหน้าเหมือนแฟนเก่าเหรอ? มุกจีบหนุ่มล่ะสิ” ไคโรหันมายิ้มที่มุมปาก เจอรอยยิ้มนี้ผู้หญิงคนไหนก็ไปไม่รอดหรอก เขาคิดอย่างมั่นใจ

“ไม่ใช่จริงๆด้วย” ช่อม่วงถอนหายใจด้วยความโล่งอก แค่คนหน้าเหมือนที่เหมือนถอดแบบมาจากคนๆเดียวกัน ทว่าพอฟังคำพูดพร้อมกับสายตาที่มองมาอย่างก้อร่อก้อติกแล้ว ไม่ใช่คาเอลที่เธอรู้จักอย่างแน่นอน ดวงตาสีเข้มที่เยือกเย็นเหมือนสายน้ำและรอยยิ้มของเขามันออกมาจากใจจริงๆ

“ฉันชื่อไคโร เธออยู่ปีสามใช่ไหม ต้องเรียกว่าพี่ไคนะ” หนุ่มหล่อยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ๆในช่วงที่รถจอดติดไฟแดง มือหนาแตะไปที่ไปไหล่บอบบางของหญิงสาว ช่อม่วงปัดมือเขาออกและถอยร่นไปจนติดกระจกอีกฝั่งอย่างไม่ไว้ใจคนข้างๆ

‘ไม่ง่ายสินะ’ ไคโรกดยิ้มมุมปาก รู้สึกท้าทายขึ้นไปอีก ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเจอผู้หญิงที่เล่นตัวแบบนี้ แต่เชื่อมือเขาได้เลย ไม่กี่วันก็คร้านจะอ่อนเป็นขี้ผึ้งลนไฟ

“ช่วยไปส่งฉันที่คอนโด xxx ที ฉันไม่ได้เอามือถือกับกระเป๋าสตางค์มา” หญิงสาวทิ้งมันไว้ในรถของโรส ช่วงชุลมุนเธอก็รีบร้อนตามญาติผู้พี่ออกมา จนไม่ได้หยิบอะไรติดตัวมาเลย

“ทำไมฉันต้องไปส่งเธอล่ะ บอกเหตุผลมาหน่อยสิ” ดวงตาคู่คมฉายแววเจ้าเล่ห์ เขาเหมือนหมาป่าที่กำลังหาทางขย้ำลูกแกะ

“งั้นช่วยจอดข้างหน้าค่ะ” ช่อม่วงหาทางหนีจากผู้ชายอันตรายคนนี้ให้เร็วที่สุด อย่างน้อยลงจากรถเธอก็ถามทางและอาจจะขอยืมมือถือใครสักคนโทรให้เพลงเพลินหรือมิ้นท์มารับ

“มันจอดยาก เดี๋ยวฉันจอดให้เธอลงแน่นอน..แต่เป็นคอนโดของฉันนะ” ไคโรเริ่มสนุกในการรุกหญิงสาวที่ไม่ได้มีท่าทีชอบเขา ยิ่งเธอมีทีท่าหวาดระแวงราวกับเขาเป็นตัวอันตรายเขายิ่งชอบใจ ไม่ได้เจอผู้หญิงแบบนี้นานแค่ไหนแล้วนะ..ชายหนุ่มลอบมองใบหน้าสวยหวานด้านข้าง ยิ่งมองใกล้ๆก็ยิ่งเห็นความสวยแบบชัดเจน ผิวกายขาวนวลเนียนน่าสัมผัสไปทุกส่วน สายตาคู่คมมองไล่ลงมาจนถึงเรียวขาที่อยู่ภายใต้ชุดเดรสสีขาวซึ่งส่วนชายกระโปรงมีรอยสีแดงเป็นจุดๆ คงเป็นแผลจากที่เธอเข้าไปช่วยโรสแล้วโดนลูกหลงจนล้มนั่นเอง

“แวะทำแผลที่ห้องฉันก่อนละกัน” ถ้าได้อยู่ด้วยกันสองต่อสองบรรยากาศก็แสนจะเป็นใจ ยังไงซะผู้หญิงคนนี้ก็คงไม่รอดพ้นเงื้อมือเขาอย่างแน่นอน  

“ไม่เป็นไร ฉันอยากกลับห้อง ขอร้องเถอะนะ” ช่อม่วงหันมาสบตาชายหนุ่มอย่างเว้าวอนหวังว่าเขาจะปล่อยเธอไป เธอสาบานกับตัวเองว่าถ้ารอดจากผู้ชายคนนี้ในวันนี้ได้ เธอจะไม่มาข้องแวะหรือให้เขาได้เห็นหน้าอีกเลย ยิ่งได้ยินกิตติศัพท์ความเจ้าชู้ของรุ่นพี่หนุ่มหล่อ ยิ่งทำให้หญิงสาวต้องการออกห่างให้เร็วที่สุด ไคโรไม่ตอบเขาขับรถไปเรื่อยๆพร้อมกับฮัมเพลงอย่างสบายอารมณ์โดยไม่สนใจความกระวนกระวายใจของช่อม่วงเลย..

“คนเรามักตกเป็นผู้ร้ายในเรื่องเล่าของคนอื่นเสมอ แต่รู้ไว้อย่างนะ ฉันไม่เคยบังคับขืนใจผู้หญิงคนไหนเลย ไม่ว่าเธอจะได้ยินเรื่องอะไรที่ไม่ดีเกี่ยวกับฉันแต่นั่นเป็นการฟังความเพียงข้างเดียว ฉันแค่อยากทำแผลให้เธอจริงๆ" ไคโรหันมาส่งยิ้มให้คนข้างๆ ใบหน้าของเขาซ้อนทับกับใบหน้าของอดีตคนรัก หัวใจของช่อม่วงเต้นรัว..

‘ฉันรักเธอนะ ช่อม่วง’

เธอจะลองเชื่อใจเขาสักครั้ง....