ขอเพียง แค่มัดใจ

“พี่เต รอแก้วด้วย อย่าเดินเร็วสิ แก้วเดินไม่ทัน”

ร่างอวบในชุดนักศึกษาวิ่งตามชายหนุ่มรูปหล่อที่ก้าวเท้ายาวๆ โดยไม่ได้เหลียวมองด้านหลังเลยสักนิด เธอเอาแต่ร้องตะโกนบอกให้เขาเดินช้าๆ เพราะขาป้อมสั้นของเธอก้าวตามไม่ทัน

ใบหน้าคม คิ้วเข้ม จมูกเป็นสันรับกับรูปปากหนา ได้แต่ย่นคิ้วแล้วถอนหายใจออกมา เท้าใหญ่หยุดนิ่งกะทันหันทำเอาแก้วขวัญที่วิ่งตามมาไม่ทันระวังจึงเบรกไม่อยู่ชนเข้ากับแผ่นหลังกว้างเต็มเปา

“โอ๊ย จะหยุด ทำไมไม่บอก”

มืออวบลูบหน้าปอยๆ จมูกโด่งเล็กเชิดขึ้นเล็กน้อย ดวงตาหวานเงยจ้องชายหนุ่มที่เธอวิ่งตามมาด้วยท่าทีไม่พอใจเล็กน้อย

“แล้วจะตามมาทำไม เลิกทำตัวน่ารำคาญได้ไหม”

เตวิชน์แยกเขี้ยวใส่เด็กสาวที่คอยเอาแต่ตามตื๊อเขา แม้จะถูกปฏิเสธหลายครั้ง แต่คนตรงหน้าก็ไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย แถมยังตามติดเขาเป็นเงาตามตัวเสียอีก

“ก็แก้วแค่อยากรู้นี่ ว่าพี่เตจะไปไหน ถามก็ไม่ยอมบอก แก้วก็ต้องวิ่งตามมาสิ”

น้ำเสียงแหลมเล็กราวกับนกแก้วถามออกไปโดยไม่ได้สนใจเสียด้วยซ้ำว่าชายตรงหน้าจะพอใจตอบหรือไม่

“พี่กำลังจะไปหาแฟน พอใจหรือยัง” เขาตะคอกน้ำเสียงออกมา

“ฟะ แฟน หมายความว่ายังไงคะ”

ใบหน้าอวบเศร้าลงเล็กน้อย รู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาตรงก้อนเนื้อหน้าอกข้างซ้าย สองมือกำเข้าหากันแน่น ผ่อนลมหายใจเบาๆ เพื่อตั้งสติ

ไม่ใช่แค่ครั้งแรกเสียหน่อยที่พี่ชายคนสนิทตรงหน้าจะมีคนรักเข้ามาครอบครองหัวใจ แต่เธอก็ยังคอยเป็นไม้กันหมา ตามเก็บกวาดผู้หญิงหลายคนจนออกไปจากชีวิตของเขา

“ใช่ แฟน และคนนี้พี่ก็จริงจังมาก อย่ามาขวางเพราะเราสองคนกำลังจะหมั้นกัน พ่อกับแม่พี่ก็เห็นด้วย แก้วควรเลิกรักพี่ได้แล้ว เพราะยังไงพี่ก็รักแก้วไม่ลง”

น้ำเสียงเข้มบวกใบหน้าที่จริงจังทำเอาแก้วขวัญถึงกับยืนอึ้งพูดอะไรไม่ออก ‘หมั้นงั้นเหรอ’

เตวิชน์ได้แต่ส่ายหน้าให้กับท่าทางนั้น แล้วก็เดินหันหลังจากไปด้วยความเร่งรีบ คราวนี้แก้วขวัญไม่ได้เดินตามไป

ดวงตากลมที่มีน้ำใส ๆ คลอกลั่นเป็นหยดไหลอาบลงสองแก้ม   เธอได้แต่เม้มปากยกมืออวบขึ้นปาดน้ำตาออก

ตอนนี้ความรู้สึกเธอเหมือนกับกำลังจะสูญเสียคนสำคัญคนสุดท้ายในชีวิตไป นับจากวันที่พ่อกับแม่เธอได้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุไปเมื่อตอนที่เธอยังเรียนอยู่มัธยมตอนต้น

เตวิชน์คือคนเดียวที่คอยยืนอยู่ข้างๆ เมื่อเธอไม่เหลือใครแม้แต่ญาติพี่น้อง ที่มารุมทึ้งแย่งสมบัติที่พ่อแม่เธอทิ้งไว้แต่ยังโชคดีที่พวกท่านยังมีเงินสดหลายล้านเหลือทิ้งไว้ให้เธอได้เป็นทุนในการเรียนต่อจนถึงมหาวิทยาลัย

สมองว่างเปล่าจนไม่อยากรับรู้อะไรเลยจนกระทั่งเสียงข้อความจากโทรศัพท์ดังขึ้นเรียกสติของเธอให้กลับมามืออวบล้วงหยิบจากกระเป๋าสะพายหลัง

[อย่าลืมนัดฉลองเรียนจบนะยัยขวัญ คราวนี้ห้ามเบี้ยวนะ เพื่อนๆ ที่คณะมากันครบเลย ขาดแค่แกคนเดียวที่ยังไม่ให้คำตอบ]

แก้วขวัญกลืนน้ำลายเพื่อดันก้อนสะอื้นลงคอครั้งนี้เธอจะไม่ปฏิเสธงานเลี้ยงฉลอง เพราะเธอก็อยากรู้เหมือนกันที่คนเขาบอกว่าถ้าเราเมาจะลืมความเจ็บปวดนั้นมันจริงหรือเปล่า

ภายในร้านอาหารกึ่งผับด้านหน้าถูกแบ่งเป็นโซนสำหรับทานอาหารแต่ด้านหลังถูกปิดอย่างมิดชิดเป็นผับที่มีนักท่องเที่ยวมาสังสรรค์กันมากมาย

เตวิชน์นั่งอยู่ตรงบาร์น้ำพร้อมกับแก้วเหล้าในมือดวงตาคมคอยมองออกไปยังประตูทางเข้าเหมือนรอใครสักคนที่นัดเขาไว้ตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้ว แต่ยามนี้เวลาก็ล่วงเลยไปเกือบสองชั่วโมงก็ยังไม่เห็นว่าเจ้าตัวจะโผล่มาเลยสักนิด

นาฬิกาบนข้อมือถูกยกขึ้นมาดูเวลาแล้วเวลาเล่าจนกระทั่งได้ยินกลุ่มคนคุยกันเสียงค่อนข้างดัง ทำให้ชายหนุ่มต้องละสายตาจากข้อมือหันไปมอง

ร่างอวบคุ้นตาที่เขาเพิ่งไล่ให้ไปจากชีวิตเมื่อช่วงเย็นกำลังถือแก้วเหล้ายกขึ้นดื่มราวกับน้ำเปล่าบริเวณโต๊ะที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล

ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเพราะไม่เคยเห็นเธอดื่มแอลกอฮอล์มาก่อนตั้งแต่รู้จักกัน

“โอ้โห คุณแก้วขวัญครับ ตั้งแต่เรียนด้วยกันมาเพิ่งจะเห็นว่ากินเหล้าเบียร์เป็นเหมือนกันนะเนี่ย ดูดิ ยกเอา ยกเอา นึกว่ากินน้ำส้มอยู่หรือขอรับ”

พีระเพื่อนชายที่ถือว่าค่อนข้างจะสนิทกับแก้วขวัญเอ่ยแซวแล้วก็ยกแขนขึ้นโอบคอพร้อมกับเอาหน้าซบลงที่หัวไหล่

“มึงสองคนนี้นะ ซบกันอย่างกับผัวเมีย ถ้าไม่รู้ว่าสนิทกันมากพวกกูคิดว่าเป็นแฟนกันแล้ว”

พริมาเพื่อนผู้หญิงหนึ่งในกลุ่มเอ่ยพูดขึ้น ทุกคนต่างเฮโลเห็นด้วย เว้นเพียงแก้วขวัญเท่านั้นที่ยิ้มบางๆ แล้วยกนิ้วชี้ขึ้นจุ๊ที่ปากแล้วแค่นหัวเราะออกมา

“ไอ้คุณพี เป็นแค่เพื่อนโว้ย เพราะฉันรักใครไม่ได้อีกแล้วพวกแกก็รู้”

คราวนี้ใบหน้าแดงก่ำ น้ำตาเริ่มคลอ เพราะฤทธิ์สุราทำให้เธอเริ่มคุมสติไม่อยู่ความลับที่อยู่ภายในใจเริ่มค่อยๆ พรั่งพรูออกมา

“นี่แกยังไม่เลิกตามตื๊อพี่เขาอีกเหรอวะ เขาก็บอกชัดเจนแล้วว่าไม่ได้ชอบแก อย่าบอกนะว่าที่วันนี้ยอมมาเพราะโดนพี่เขาปฏิเสธมาอีกแล้ว”

“นั้นสิ ถึงยอมแดกเหล้าเมาเป็นหมาแบบนี้ ทำไมแกไม่ตัดใจวะแก้ว แกกับพี่เขาต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยนะโว๊ย”

เมษญาเพื่อนอีกคนที่นั่งอยู่ไม่ไกลเอ่ยเสริม