ログイン~ ความในใจจากนักเขียน ~อ่านถึงประโยคนี้แสดงว่าทุกคนอ่านนิยายเรื่องนี้จบแล้ว เป็นยังไงกันบ้างคะ สนุกไหม รู้สึกดีหรือเปล่า หากว่ารู้สึกดี อย่าลืมแชร์ความรู้สึกนี้ให้เลซี่ได้รู้ด้วยนะคะ เขียนรีวิวความรู้สึกหลังอ่านจบให้ไรท์ด้วยก็จะดีมากค่ะนิยายเรื่องนี้ไม่มีอะไรมากเลย เป็นนิยายฟีลกู้ดที่เลซี่ตั้งใจรั
“หึ ฮ่า ๆ”“หือ นายแกล้งฉันเหรอ”“อึก เปล่า” ใบหน้าเคร่งขรึมของเขาไม่ได้ทำให้เธอหยุดคิดว่าเขาไม่ได้แกล้งให้เธอพูด ก่อนที่ฝ่ามือบางจะยื่นไปตีเบา ๆที่ต้นแขนของเขาเพื่อกลบความเขินอาย“โอ้ย! เจ็บ” พิ้งค์พราวเลิกคิ้วสูงข้างหนึ่งให้กับคำว่าเจ็บของเขา เขาพูดหน้าตายแบบนี้ตกลงเจ็บหรือไม่เจ็บกันแน่“ตกลงเราเป
“กลับห้องกันเถอะ” ร่างบางหันมาตามแรงรั้งข้อมือของคนตัวโต เสียงทุ้มลึกของเขาทำเอาเธออยากร้องไห้ออกมา เธอคิดไปแล้วว่าเขาคงไม่มาง้อเธอ พอเห็นแบบนี้แล้วใจดวงน้อยที่ห่อเหี่ยวเมื่อครู่มันก็ฟูขึ้นทันตาเห็น“ปล่อยนะ” แต่กระนั้นเธอก็อยากเล่นตัวหน่อย แต่เขากลับปล่อยข้อมือเธอออกอย่างว่าง่าย ทำเอาคิ้วเรียวสวยยู
~ บทส่งท้าย ~สามวันต่อมา... [สาธารณรัฐอิตาลี]เขาว่ากันว่าความสุขของคนเราไม่เหมือนกัน บางคนมองการแต่งงานเป็นเรื่องไร้สาระ บางคนมองว่าการแต่งงานเป็นความสุขของคู่รักที่จะได้ทำด้วยกัน ถ้าฉันมีโอกาส ฉันอยากทำมันกับวิลล์งานแต่งงานของเพียงฝันกับพอตเตอร์ที่ผ่านมามันสวยงามและตราตรึงใจฉันมาก คนรวยเท่านั้นท
“ผมแค่อยากปกป้องเธอ” ฉันรู้สึกถึงแรงกระชับฝ่ามือของวิลล์ และสิ่งที่เขาพูดมันทำให้ฉันหันไปมอง แต่ก่อนที่ฉันจะได้พูดอะไรกับเขา“รีบเคาะเถอะครับ พ่อจะพล่ามอีกนานแค่ไหน” เสียงของอิทธ์ก็ดังขึ้นเสียก่อน และคำพูดของเขามันก็ทำให้อาไทป์หันขวับไปมองทันที“หึ พ่อ? ว้าวลืมไปเลยว่ามีลูกอีกคน”“_” พอประโยคนี้จบ ท
“เห้อ มึงไปหามันยัง” ฉันยังไม่ได้ตอบอะไรผู้ชายคนนี้ไป เขาชื่ออะไรฉันจำไม่ได้ แต่เขาหน้าเหมือนอิทธ์และก็หน้าเหมือนวิลล์“อืม มันบอกจะมา”“ห้ะ หมายถึงอิทธ์น่ะเหรอจะมา” ฉันโพล่งเสียงออกมาด้วยความตกใจ ก่อนที่วิลล์จะหันมามองฉัน“กลัวอะไร กลัวแยกฉันไม่ออกหรือไง” ฉันขมวดคิ้วให้กับคำพูดของเขา ถ้าเป็นก่อนหน้







