로그인‘เขา’ ท้าทาย และเธอก็อยากได้… ส่วน ‘เธอ’ เหมือนกับน้ำจิ้มรสเด็ด…ที่ใคร ๆก็ต้องถามหา แต่กลับไม่ใช่เขา…
더 보기~ ความในใจจากนักเขียน ~จบไปแล้วสำหรับเซทแบดเลิฟ เลือดตาแทบกระเด็น เป็นไงกันบ้างคะ ชอบเรื่องไหนมากที่สุด หลายคนคงตอบว่าเรื่องของวิลล์ ส่วนเลซี่ขอตอบว่าทุกเรื่องค่ะ 5555 ปิดเซทด้วยการฉลองครบรอบหนึ่งปีของเลซี่เดินทางมาได้หนึ่งปีแล้วค่ะหวังว่าจะอยู่ร่วมเดินทางไปกับเลซี่อีกหลาย ๆปีเลยนะคะ นิยายเรื่องน
“โอเค งั้นขยับมาหาพ่อมา” “เสื้อพ่อไปไหนฮะ” “อ้อ พ่อร้อนเลยไม่ใส่” หญิงสาวเม้มริมฝีปากด้วยความเขินอาย พายุไม่รู้สินะว่าเขากำลังจะมีน้อง “ขยับมาสิ” ปลายฝนเลิกคิ้วข้างหนึ่งเชิงเป็นคำถามว่าเธอด้วยเหรอ ซึ่งเขาก็พยักหน้ารับ หญิงสาวไม่ได้พูดอะไรเธอขยับเข้าหาเขาจนแนบชิดกับตัวเล็กที่นอนคั่นกลาง“แม่ขอฟังล
“อ๊ะ! อ๊ะ! วะ วาโย อื้ออ ลึกๆ” เสียงเนื้อกระทบดังขึ้นถี่ ๆเมื่อเขาโยกตัวเธอเข้าใส่แก่นกายของเขาแรงขึ้น เสียงของเธอที่อ่อนระทวยคล้ายคนจะขาดใจทำให้เขาอุ้มเธอไปยังห้องนอนของเธอเอง “อืมม~” ชายหนุ่มวางเธอลงอย่างนุ่มนวล ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงจูบริมฝีปากบางด้วยความรักใคร่ ขณะที่เอวหนาก็ขยับเข้าจังหวะอย่างไ
“ปลายฝน ฉันคิดถึงเธอมาก กลิ่นของเธอ เสียงของเธอ ทุกอย่างที่เป็นเธอ...ฉันคิดถึงมาก” ดวงตาคมไม่อาจปกปิดความรู้สึกที่ผ่านมาของตนได้ ความรู้สึกกับเธอคนนี้ยังคงเดิมเสมอตั้งแต่แรกพบ“ฉันพยายามบอกตัวเองทุกวันว่าให้อดทน อดทนที่จะได้เจอเธออีกครั้ง อดทนที่จะไม่ไปหาเธอ มันโคตรทรมาน...” “ฉันก็...คิดถึงนายเหมือ
~ ตอนพิเศษ 1 ~เวลาต่อมา...“ฉันนึกว่าเธอจะไม่มา...” เสียงทุ้มลึกสั่น ๆ ของวาโยเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดบนรถคันหรู แต่ทว่าเธอก็ไม่ได้ตอบอะไรเขา ขณะที่ดวงตาใสแป๋วของตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมองคุณลุงคนใหม่ด้วยความแปลกใจ “แม่ครับ ลุงหนาว” วาโยหันขวับไปมองลูกของเขาทันที แววตาเศร้าสร้อยปรากฏบนใบหน้าหล่อเห
~ บทส่งท้าย ~อาทิตย์ต่อมา...โบสถ์คริสต์ใจกลางเมืองกรุงเทพฯ ถูกจัดแต่งด้วยดอกกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์ ตามทางเดินเข้าโบสถ์รวมถึงซุ้มหน้าประตู โดยรอบโบสถ์ถูกจัดแต่งด้วยดอกไม้นานาชนิดซึ่งล้วนแล้วเป็นดอกไม้ที่แสดงถึงความรักทว่างานแต่งงานโอ่อ่านี้กลับไร้แขกเหรื่อ ข้างในโบสถ์เต็มไปด้วยดอกไม้เช่นเดียวกับด้า
~ Chapter 36 ~เวลาต่อมา...ฉันกับวาโยเพิ่งกลับจากโรงพัก วาโยเสียค่าปรับข้อหาทำร้ายร่างกายคนอื่นจนได้รับบาดเจ็บ ซึ่งด้วยอำนาจเงินทำให้เขารอดพ้นคุกพ้นตารางได้ และตอนนั้นเองที่ฉันได้พบกับพ่อแม่เขาอีกครั้ง วาโยไม่ได้ปิดบังเรื่องที่เขายังคงอยู่ใกล้ฉัน เขาไม่ได้บอกใครว่าเรากลับมาคบกันหรือยังไง ซึ่งจังหวะ
ไม่มีเสียงตวาดของเขา ไม่มีเสียงร้องไห้ของฉัน ไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีเสียงฟาดฝ่ามือของเขา มันมีแค่เสียงกระเส่าของสองเราที่ดังประสานกัน“อื้ออ~” สัมผัสของฝ่ามือหนาที่ค่อย ๆ ลูบ ค่อย ๆ คลำเนื้อตัวของฉันมันให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ฉันน่าจะเป็นเด็กดีตามที่เขาพูดตั้งนานแล้ว แต่ยังดีที่ฉันเลือกที
리뷰