MasukPinag buksan nya ito ng pinto at sinalubong naman siya nito ng ngiti. Matutuwa na sana si Celeste kaso lang ay nilampasan siya nito at dumiritso agad sa sofa at humiga. Gusto ni Celeste mag reklamo pero wala naman siya magagawa. In the first place ang laki ng utang na loob nya kay Caleb at isa pa si Caleb ang nag bigay sa kanya ng bahay na ito. Kaya may karapatan ito sa lahat ng meron siya. "Anong—" magtatanong sana si Celeste kong anong nangyare kay Caleb pero hindi nya na rin ito tinuloy ng makita na nakatulog ito agad. Napailing si Celeste kasi mukhang pagod na pagod si Caleb. Napaisip pa siya kong ano kayang ginawa nito na parang puyat na puyat at pagod. Lumapit pa si Celeste dito at inamoy ang damit o hininga nito. Baka kasi nakainom ito kaya ganon na lamang ang puyat nito. Pero nang maamoy nya ay ang pabango lang naman nito na nakaka adik amuyin. Halos tumagal siya ng ilang minuto sa tabi nito dahil hindi nya talaga maamoy kong amoy alak ito. Mabuti na nga lang ay hi
Kinabukasan ay maagang gumising si Celeste, nagluto siya ng masarap na ulam. Balak nya kasing pumunta sa bahay mismo nila Jerome. Kagabi nya pa pinag-iisipan maigi ang dapat nyang gawin, nag da-dalawang isip kasi siya. Baka kasi ay bigla siyang pumalpak kapag naka harap nya na ang sister and mother ni Jerome. Pero ngayong umaga nang magising siya ay nag decide na siya na kailangan nya nang harapin ang mga ito, hindi bilang Jhea kundi bilang Celeste. Kailangan nyang maging malakas, hindi na siya si Jhea na mahina ang loob at sanay na inaapi. Kaya naman na isipan nya na ipagluto ang mga ito ng ulam. Alam nya ang mga favorite ng mga ito na putahe sa ulam, alam nyang sa ngayon ay walang matino na nauulam ang mga yon. Except na lang kong kumuha ito ng kasambahay, pero sa tingin nya ay walang kasambahay ang mga ito sa ngayon. Sa loob kasi ng ilang years nyang mga nakasama ang mga ito ay hindi ito marunong mag luto kahit na ang ina ni Jerome. Umaasa lang talaga ito sa kusinera nila p
Celeste's eyes widened as she stared at Tiffany, who looked stunning in her red dress. But what caught Celeste off guard was the lack of recognition in Tiffany's eyes. "Are you okay?" Tiffany asked, smiling politely. Celeste nodded, still trying to process the situation. "Y-yes, I'm fine. Sorry again for bumping into you." Tiffany smiled and waved her hand. "No worries, really. I'm Tiffany." Celeste's heart skipped a beat as she heard Tiffany's name. She knew that name all too well. But she played it cool, not wanting to reveal her true identity. "I'm...Celeste," she replied, trying to sound casual. Tiffany's eyes sparkled with friendliness. "Nice to meet you, Celeste." Celeste forced a smile, feeling a mix of emotions inside. She couldn't believe that Tiffany didn't recognize her. Pero mas mabuti na nga rin na hindi siya na kilala nito. For sure kong na recognize nito siya ay magkakagulo talaga. Sa ngayon ayaw nya munang malaman kong sino siya. Hanggat hindi nya pa
Halos sumakit ang binti ni Celeste sa buong araw. Pagdating nya sa bahay ay agad nyang tinanggal ang heels nya at nahiga. Gustuhin nya man umidlip man lang ay hindi pwede. Kailangan nya pa umattend ng Celebratory Dinner para sa kanilang mga new model na nakuha. Hindi siya pwedeng ma late, ayaw nya ng maulit pa ang mga nangyare kanina. 'Hindi ko na siguro need magluto, kakain din naman ako mamaya.' Agad na sumakay ng kotse nya si Celeste ng maayos nya ang sarili. Inagahan nya naman ang pag punta pero dumating siya sa venue ng sakto sa sobrang bagal nya mag drive. 'Pwede kaya ako kumuha ng driver?' sa isip ni Celeste. Nahihirapan pa kasi talaga siya magmaneho at baka magka violation pa siya sa sunod. Wala din kasi siyang maisip na spot para makapag practice siya magmaneho. Gusto nya kasi ay hindi matao at walang ibang sasakyan. Sa subdivision kasi nila ay maraming pumapasok na sasakyan kaya marami siyang nakakasalubong. Pag dating nya sa venue ay na amaze siya. Isa kasi
Hinila ni Caleb si Celeste sa isang corner. "You okay?" he said softly. "Ayos lang ako," mahinang sagot ni Celeste tsaka pinunasan ang luha. "Kasalanan ko rin naman kasi kabago bago ko pa lang late agad ako. Feel ko, I've let everyone down." "Stop that!" Caleb voice firm but kind. "One mistake doesn't define you," he assured her. "We all have moments where things don't go as planned. You're doing your best, and that's enough. Don't let one bad moment the rest of your day." Gumaan ang pakiramdam ni Celeste sa sinabi ni Caleb. Para bang inalis nitong lahat ang sama ng loob nya pati na rin ang nangyare sa kanya kaninang umaga. "Salamat." tugon ni Celeste. Matapos nilang mag lunch ay bumalik na si Celeste sa loob. Pinatawag na kasi siya para i-shoot ang gagawing endorsement. Samantalang ay pumasok sa isang executive office si Caleb. Tinawagan nya ang secretary nya para papuntahin ang photographer na nagalit kay Celeste kanina. Pumasok ang photographer na may pagtataka. Hind
Maagang gumising si Jhea para mag jogging. Alam nya kasing si Jerome na nag jo-jogging tuwing umaga. Lalo na nakita nya kagabi na umuwi ulit ito sa kanila. Hindi lang maiwasan ni Jhea na mainggit dahil nong panahon na naninirahan pa siya sa puder nila Jerome ay bihira lang itong umuwi. Nag bihis lang si Celeste ng pang jogging outfit. Bago ay lumabas na siya. The sun was just starting to rise, casting a warm glow over the quiet street. Mas nagustuhan ni Celeste ang paligid dahil sa tahimik ito. Ilang minutes din siya nagpa balik balik sa subdivision hanggang sa nakita nya na ang target nya. Pinagpatuloy nya ang pag takbo. Sinadya nyang tignan ang phone nya habang tumatakbo para lang ma banggaan nya si Jerome. At natupad nga ang plano nya na mabangga ito. Agad na tumilapon ang hawak nyang phone. "I'm sorry miss!" agad na dinampot ni Jerome ang phone na tumilapon sa di kalayuan. "Sorry, hindi ko na pansin mukhang nabasag 'tong phone mo papalitan ko na lang siguro o kong may







