The Heartbeat Between Us

“Ma… gutom na po ako.” Napamulat agad si Claire mula sa pagkakayuko niya sa gilid ng hospital bed. Pagod na pagod ang mata niya habang agad niyang nilingon si Noah na bagong gising. Madilim na sa labas ng charity ward at tanging mahinang ilaw lang mula sa hallway ang pumapasok sa kwarto. Piliting ngumiti si Claire. “Ano gusto mo kainin?” “Chicken…” Natahimik siya. Hindi dahil ayaw niyang bilhan ang anak. Kundi dahil wala siyang perang pambili kahit simpleng pagkain mula sa cafeteria. Mabigat siyang napalunok bago mabilis na inayos ang buhok ni Noah. “Bawal muna oily sabi ni doc diba?” Ngumuso agad ang bata. “Lagi na lang bawal…” Napatawa siya nang mahina kahit parang may nakadagan sa dibdib niya. “Arte mo talaga.” Pero habang tumatawa siya… pasimple niyang kinapa ang bulsa ng jeans niya. Wala. Ni barya wala na. Naibayad niya na lahat sa laboratory requests kanina. Yung huling pera niya. “Mama…” “Hm?” “Okay ka lang?” Napatingin siya kay Noah

“Ma’am, pakibaba po ng volume.” Hindi agad gumalaw si Claire. Nakatayo lang siya sa gilid ng maliit na TV sa waiting area ng hospital habang nakatitig sa screen na parang biglang tumigil ang oras sa paligid niya. “Ma’am?” Muling tawag ng nurse. Pero wala pa rin. Kasi sa harap niya… Nandoon ulit siya. Si Drake Valencia. Mas matangkad sa alaala. Mas malamig sa kahit anong huling tingin niya noon. Nakasuot ng white coat habang kinakausap ng mga reporters sa loob ng hospital corridor. Calm ang mukha. Controlled ang bawat salita. Parang hindi tao kundi institusyon. “Doctor Valencia, paano niyo nagawa ang impossible cardiac surgery case na ito?” Bahagyang ngumiti lang si Drake. “Hindi ito impossible. Late lang ang ibang doktor.” May mahinang tawa ang reporters. Pero si Claire… Parang sinaksak sa dibdib. Kilala niya yung tono na iyon. Yung tono na hindi nagtatanong kung may masasaktan. Kundi nagsasabi lang ng katotohanan kahit masakit. “Grabe siya…” m

“Mommy… sino po yun?” Napahigpit agad ang hawak ni Claire sa cellphone habang nakatingin kay Noah na nakaupo pa rin sa hospital bed, bahagyang nakakunot ang noo dahil sa biglang tensyon sa kwarto. “Wala yun baby.” Mabilis niyang pinilit gawing normal ang boses kahit parang may nakabara sa lalamunan niya. “Wrong number lang.” Nagkibit balikat si Noah pero hindi agad naniwala ang itsura niya. “Parang galit siya…” Napasinghap si Claire sa loob niya. Hindi galit. Mas masahol pa. May laman yung boses. Yung uri ng boses na hindi basta tumatawag lang. Yung uri ng boses na sanay mag utos at sinusunod. “Baka nagkamali lang talaga,” ulit niya habang maingat na inaayos ang kumot sa anak. Sa gilid ng kama, si Chloe ay tahimik lang na nakamasid. Halatang may gustong itanong pero pinipigilan. Tumalikod si Claire para itago ang panginginig ng kamay niya. Hindi niya kayang ipakita kay Noah kung gaano siya naapektuhan. Hindi niya kayang ipaliwanag kung bakit ang simple

“Huwag mong hawakan ang anak ko, pakiusap, lumabas ka na,” nanginginig ang boses ni Claire habang pilit niyang itinutulak si Drake palayo sa kama ni Noah, kahit ang totoo ay wala siyang sapat na lakas laban sa matikas na tindig ng bilyonaryong doktor. Bumalik ang mapait na realidad sa loob ng charity ward nang mapansin ni Claire ang biglang pagpasok ng resident doctor ng pampublikong ospital, kasunod ang dalawang nagmamadaling nurse na may dalang panibagong suwero at emergency chart. Ang kaninang mainit at posesibong tensyon sa pagitan nina Claire at Drake ay biglang napalitan ng pormal na ikot ng medikal na sirkus, ngunit ang mga mata ni Drake ay nanatiling nakatitig sa kanya, may kakaibang dilim at nag-aalab na emosyon na tila gustong angkinin ang bawat hininga niya. “Mawalang-galang na po, sir, sino po sila? Bawal po ang mga bisita ngayon lalo na at kritikal ang lagay ng pasyente,” maingat ngunit seryosong harang ng resident doctor kay Drake, hindi nakikilala ang tanyag na bilyo

“Huwag mong kalilimutan ang kasunduan natin, Claire... pumasok ka sa loob nang kusa bago ko pa utusan ang mga bodyguard ko na kaladkarin ka pabalik sa tabi ko,” malamig na bulong ni Drake sa kabilang linya ng telepono, ang kanyang baritonong boses ay tila isang lason na dahan-dahang gumagapang sa sistema ni Claire habang nakatayo ito sa labas ng naglalakihang glass door ng Valencia Medical Empire. Bumaba si Claire mula sa pribadong ambulansya na naglipat kay Noah mula sa pampublikong ospital, dala ang isang lumang bag na naglalaman ng kakaunting gamit ng anak. Tumingala siya sa nagtataasang gusali na tila ba isang modernong kastilyo na gawa sa salamin at bakal, isang lugar na nagpapakita ng labis na yaman at kapangyarihan ng lalaking tinakasan niya limang taon na ang nakalipas. Ang malamig na hangin ng umaga ay yumakap sa kanyang manipis na jacket, ngunit ang mas matinding lamig ay nagmumula sa kanyang dibdib dahil sa takot na tuluyan siyang lamunin ng obsesyon ng bilyonaryong siruha