Shattered Vows: The CEO's Hidden Wife

“Ohh… River, parang awa mo na. Alisin mo na itong—” 

“Oh shut up! Manigas ka diyan!” inis na sabi ni River sa kanya. 

Lagi na lang ganto, parang pinipiga ang puso niya dahil sa sobrang sakit. 

Patuloy lang sa pag-agos ang malamig na tubig mula sa showerhead, dumadaloy sa kanyang buhok habang pumapasok sa kanyang ilong at mga mata. 

Sa bawat pagpatak, pakiramdam ni Elowen ay nalulunod siya sa isang kailalimang walang hanggan, kung saan walang makakarinig sa kanyang pagsigaw. Magkahalo ang sakit at hindi maipaliwanag na sarap ang kanyang nararamdaman pero ang mas nangingibabaw ay ang sakit. May nakapasok kasing nag-vi-vibrate na bagay sa kanyang kaselanan at si River ang may kagagawan. 

Nanginginig na siya, hindi lang dahil sa halos isang oras niyang pagtayo sa gitna ng malamig na banyo ng marangyang hotel suite na ito sa BGC, kundi dahil sa pamamanhid ng kanyang buong pagkatao. 

Nang matapos maligo ng lalaking kasama niya, lumapit ito mula sa likuran niya. Ramdam niya ang marahas ngunit malamig na paghaplos nito sa kanyang baywang, bago siya tuluyang iniwan sa banyo. 

Saka lang bumigay ang mga tuhod ni Elowen nang mawala sa paningin niya ang lalaki. Napasalampak siya sa basang sahig habang yakap-yakap ang sarili.

Ang sakit… at sobrang lamig. 

Pero mas malamig ang puso ng lalaking kabubukas lang ng pinto. Ang lalaking lihim niyang minahal ng buong puso sa loob ng walong taon. Ang lalaking asawa niya lang sa papel, ngunit siya ring nagpaparanas sa kanya ng impyerno. 

Hinayaan niya ang tubig na maghugas sa kanyang mga luha. Kailangan niyang maging matatag at wala siyang karapatang maging mahina.

Pagkatapos mag-ayos at magbihis, lumabas si Elowen ng banyo. Naabutan niya si River na nakatayo sa harap ng salamin. Suot nito ang isang pamilyar at mamahaling itim na suit na lalong nagpapatingkad sa malamig at perpektong panga nito.

Nanginginig pa rin ang mga binti ni Elowen. Pilit niyang itinayo nang tuwid ang kanyang sarili habang pinipigilan ang pagtulo ng natitirang luha.

"I-Iyong next time..." basag niya sa katahimikan, "Kailan?"

Tumigil sa pag-aayos ng relo si River. Lumingon ito, tiningnan siya mula ulo hanggang paa na parang isang mababang uri ng insekto at pagkatapos ay ngumisi ng nakakainsulto.

"Bakit? Na-e-enjoy mo na bang pinaglalaruan kita? Kailangan mo pa ba ng appointment?"

Kumirot ang dibdib ni Elowen pero kinagat niya ang kanyang labi. Nilabanan niya ang panginginig ng boses niya. "Hindi naman sa ganun.  May business trip kasi ako next week. Siguro mga one to two months akong mawawala." 

Natigilan si River, tinitigan nito ang magulong hitsura ni Elowen. Walang bakas ng awa sa mga mata ng lalaki nang muli itong magsalita.

"Sa Davao ang project na 'yon, tama? Ako ang CEO ng kumpanya at ikaw ang secretary ko. Normal lang na magkasama tayong pupunta doon, hindi ba?" 

Naglakad ito palapit sa kanya, ang amoy ng mamahaling pabango nito ay humalo sa tensyon sa hangin. "Once a month pa rin nating gagawin ito. Huwag kang mag-alala, uulitin pa rin natin ito,” mapanuyang wika ng binata.

Nag-angat ng tingin si Elowen habang bakas ang gulat sa mga mata.

Tiningnan lang siya ni River nang may pandidiri bago nito inayos ang sariling kwelyo.

Napalunok si Elowen, nalalasahan niya ang sariling dugo mula sa pagkakagat ng kanyang labi. "Pero sabi ni Ate Luna, ako ang hahawak ng initial stages ng lupaing iyon—" Huminga siya ng malalim at tinitigan ang lalaking kaharap. "At gaya ng sinabi ko noon, River, wala akong ginawang masama kay Beatrice."

Pagkarinig ng pangalang iyon, nagbago ang ihip ng hangin. Ang kaninang kalmadong mukha ni River ay napalitan ng isang nakakapasong galit. Sa dalawang malalaking hakbang, nakalapit ito at marahas na hinawakan ang kwelyo ni Elowen, lumapit ang mukha nito sa kanya hanggang sa maramdaman niya ang mabigat nitong hininga.

"Sinabi ko na sa'yo, hindi ba?!" galit na bulyaw nito habang nanlilisik ang mga mata. "Kahit anong sabihin mo, hinding-hindi ako maniniwala sa isang katulad mo! Ang tanging pinaniniwalaan ko lang ay ang nakita ng sarili kong mga mata! At ikaw! Habang hindi pa nagigising si Beatrice, pagbabayaran mo ang mga kasalanan mo hanggang..."

Tumigil ito at isang demonyong ngiti ang sumilay sa gwapong mukha nito.

"Hanggang sa mamatay ka."

Napapikit ng mariin si Elowen, pinigilan niyang tumulo ang nag-iinit na luha sa kanyang mga mata. Hindi siya iiyak sa harap nito. Hindi niya ibibigay ang kasiyahang makita siya nitong tuluyang nasasaktan.

Nang bumitaw si River at lumabas ng kwarto, doon na bumagsak ang mga tuhod ni Elowen saka tuluyang napahagulhol. 

Bumalik sa kanyang isipan ang trahedya isang taon na ang nakakalipas. Si Beatrice, ang adopted sister ni River at ang babaeng tunay nitong mahal. Naalala niya noong sumama ito sa isang site inspection sa Siargao. Habang naka-check in sa isang maliit na hotel, lumabas ito ng hatinggabi at dinukot ng mga sindikato. Dahil hindi kinaya ni Beatrice ang pang-aabuso sa loob ng sasakyan, mabilis na tumalon ito. 

Oo, nailigtas ito pero na-comatose ang dalaga at hanggang ngayon hindi pa ito nagigising. 

Pagkatapos ng nangyari, kumalat ang mga bali-balita na kesyo alam daw niya na hindi tunay na magkapatid sina River at Beatrice. Na para makuha niya si River, sinadya niyang ipapahamak si Beatrice. Ilang beses siyang nagpaliwanag na nag boluntaryo si Beatrice na sumama, na may mataas siyang lagnat noong gabing iyon at wala siyang alam sa nangyari!

Pero walang naniwala, lalong-lalo na ang lalaking pinakamamahal niyang si River.

Para ipaghiganti ang babaeng mahal nito, ginamit ni River ang kapangyarihan ng pamilya Samaniego para ibaon sa utang ang pamilya niya. 

Wala siyang ibang choice kundi isuko ang sarili at hayaang ikulong siya ni River sa isang kasal na ginawa lang para araw-araw siyang pahirapan.

Si River ang minahal niya ng higit pa sa sarili niya. Hindi lang nito kayang suklian ang pagmamahal niya pero gusto rin nitong mamatay siya. Sa tuwing naiisip niya iyon, parang pinipiga ang puso niya ng paulit-ulit.