7- Kahit ngayon lang, ulit.

Leah

Higit pa sa nangyari kahapon, hindi ko alam kung paano ako nakabalik ng hotel.

Parang wala talaga ako sa aking sarili na tila ako tinangay lang ng hangin. Walang direksyon, walang pakiramdam at basta lang natagpuan ko ang aking sarili na nakatayo sa harap ng pintuan ng hotel room ko. Wala sa loob ang naging pagdukot ko sa bulsa ng aking pantalon para kunin ang susi at buksan iyon at tila zombie na naglakad papasok.

Pagkasara ko ng pinto, parang doon lang ako tuluyang nabuhay. Doon ko naramdaman ang lahat. Yung bigat, sakit at katotohanan.

Buntis ang aking ina, at si James ang ama.

Paulit-ulit kong inuusal ‘yon sa isip ko, pero kahit ilang beses kong sabihin, hindi pa rin ako makapaniwala.

Buntis siya.

At si James… si James na mahal ko, na pinagkatiwalaan ko, na pinangarap kong makasama habambuhay—

Siya ang dahilan kung bakit ngayon, hindi ko na alam kung may saysay pa akong mabuhay.

Ibig sabihin… hindi iyon ang unang beses.

Hindi iyon isang pagkakamali lang.

Hindi iyon isang gabing nadala lang sila ng emosyon o kahinaan.

Ibig sabihin, pinili nila.

Pinili nilang lokohin ako.

Pinili nila akong saktan.

At pinili nilang paulit-ulit gawin ‘yon kahit alam nilang ako ang masasaktan.

Paano nila nasasabi na hindi nila sinasadya kung naulit pa? Ano ‘yon, hindi nila sinasadya na paulit-ulit akong lokohin? Hindi nila sinasadya na burahin lahat ng pagmamahal at tiwalang ibinigay ko?

At ang pinakamalala… ang Mommy ko.

Ang taong tinuring kong sandigan, ang dahilan kung bakit pakiramdam ko ay ako na ang pinakaswerteng anak sa mundo.

Siya pa ang naging katuwang sa panloloko at pananakit sa akin.

Bakit?

Bakit nila nagawa sa akin ito?

May nagawa ba akong masama sa kanila?

Naging masamang girlfriend ba ako?

Naging masamang anak ba ako?

O sadyang wala lang talaga akong halaga?

Hindi ko na kinaya pa ang pag-iisip at sadya nang bumigay ang aking katawan.

Napasalampak ako sa sahig, yakap ang sarili, habang nakasandal sa pinto na parang iyon na lang ang natitirang pumipigil sa akin na gumuho.

Humagulgol ako, hindi na ‘yung tahimik na iyak, kundi ‘yung masakit, marahas, at walang tunog sa simula.

Hanggang sa sumabay na ang hikbi, ang hingal, ang sipon, ang luha na halos hindi na ako makahinga. Ang ilong ko barado, ang dibdib ko masikip, at bawat paghinga ay parang may tinik na humahadlang.

Ang bigat…

Ang bigat ng pakiramdam ko.

Para akong sinasakal ng sarili kong emosyon.

At sa gitna ng lahat ng ito, isang tanong lang ang paulit-ulit na kumakabog sa loob ng isip ko—

Paano pa ako babangon pagkatapos nito?

Matagal akong nakayuko sa sahig, hawak ang dibdib ko na parang gusto kong pigilan ang tibok ng puso ko. Nakakabingi ang katahimikan ng kwarto. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mahinang ugong ng aircon at ang tunog ng sariling paghinga ko na humahalo sa mga hikbi. Ayoko nang maramdaman ang sakit na ito. Ayoko nang umiyak para sa dalawang taong pareho kong minahal at pareho rin akong sinaktan

Nanginginig ang mga kamay kong dinampot ang aking bag na nasa tabi ko lang din at dinukot ang aking cellphone. Nang makuha ko ay tinitigan ko iyon, pilit na nilulunok ang bigat ng lalamunan. Ang mga huling tawag ay galing kay Mommy ay paulit-ulit, tila ba umaasang sasagutin ko. May ilan ding kay James, pero hindi ko kayang buksan kahit isa.

Huminga ako nang malalim at sinimulan kong balikan sa aking isip ang numero ng lalaking walang pangalan. Numerong hindi ko rin alam kung bakit ko tinandaan.

Hindi ko alam kung bakit ko siya tatawagan. Marahil dahil gusto kong marinig ang boses ng isang taong alam ko na hindi ko makikita na nang-aalo sa aking ina. O baka dahil gusto kong maramdaman ulit na may buhay pa sa loob ko—kahit peke, kahit panandalian lang.

I dial the number and press the call button. Isa, dalawa, tatlong ring, hanggang sa may sumagot.

“Hello?” Malalim ang boses niya. Baritono, may bigat, may init. Parang bawat salitang binitiwan niya ay dumulas sa pandinig ko papasok sa dibdib.

Tahimik ako. Hindi ko alam kung paano magsisimula.

“Who’s this?” tanong niya ulit, mas banayad na ngayon.

Huminga ako nang malalim bago sumagot. “It’s me…”

Saglit na katahimikan. Parang pati siya ay nagulat.

“LIt's you,” tanong niya, mabagal at sigurado, para bang ayaw niyang magkamali sa pagkakakilala.

“Yes,” mahinang sagot ko. “I… I don’t know why I called.”

Narinig ko ang mahinang tawa niya sa kabilang linya, hindi nang-aasar, kundi parang may pagkaunawa. “Maybe because you need someone to listen.”

Napapikit ako. Totoo yata ‘yon. Kailangan ko nga lang ng may makinig.

“Can I see you?” halos pabulong kong tanong. Hindi ko alam kung bakit ko nasabi ‘yon, pero lumabas na lang sa bibig ko. totoong-totoo, walang pag-iisip.

Sandaling katahimikan bago siya sumagot, at sa pagitan ng katahimikan na iyon ay narinig ko ang paghinga niya, mabagal pero malalim.

“Now?” tanong niya.

“Yes. Please.”

Narinig ko ang paggalaw ng kung saan siya naroroon, parang tumayo, parang naghahanda.

“Where are you?”

“Hotel,” sagot ko sabay bigkas ng pangalan ng lugar. Hindi ko na ipinaliwanag pa kung bakit.

“Don’t move, don't do anything stupid just stay where you are,” mahinahon niyang sabi, pero ramdam ko ang bigat ng tono, ‘yung tipo ng tinig na hindi mo kayang suwayin. “I’m coming.”

At bago pa man ako makasagot, ibinaba na niya ang tawag.

Naiwan akong nakatitig sa cellphone, humihinga nang mabigat. Hindi ko alam kung tama pa ba ‘to o mas lalo lang akong nilulubog sa gulo ng sarili kong damdamin. Pero sa sandaling iyon, isa lang ang malinaw—kailangan ko siyang makita. Kailangan kong makalimot, kahit ngayon lang, ulit.