LOGINPag-akyat ko sa ikalawang palapag ng aming bahay ay nakarinig ako ng tila may nalaglag sa loob ng silid ng aking ina. Sa pagkakaalam ko ay walang tao doon dahil nagbabantay ng hardware namin si Mommy kaya naman nagpunta ako don para i-check. Ngunit nanlaki ang aking mga mata ng makita ang aking ina na nasa hindi kaaya-ayang posisyon kasama ang aking nobyo at parehong walang damit!
View MoreLeah
Pag-akyat ko sa ikalawang palapag ng aming bahay ay nakarinig ako ng tila may nalaglag sa loob ng silid ng aking ina. Sa pagkakaalam ko ay walang tao doon dahil nagbabantay ng hardware namin si Mommy kaya naman nagpunta ako don para i-check.
Ngunit nanlaki ang aking mga mata ng makita ang aking ina na nasa hindi kaaya-ayang posisyon kasama ang aking nobyo at parehong walang damit!
*********
“Hi, Hon! Nasaan ka?” tanong ko ng sagutin ni James ang aking tawag.
“Mmm… dito lang sa condo, why?” Medyo nagtaka ako dahil parang ang tahimik ng background niya. Normally ay rinig lagi ang tunog ng mga sasakyan sa labas dahil nasa ika-limang palapag lang ng building ang unit niya at nakatapat sa kalsada ang balcony nito.
“May kasama ka ba?” tanong ko pa. “Parang ang tahimik naman sa condo mo. Baka naman may sakit ka at saradong-sarado ang mga bintana mo.”
“Ha? Wala, mag-isa lang ako. Nagbukas kasi ako ng aircon dahil medyo maalinsangan.”
“Kaya pala,” tugon ko. Bihira kasi siyang gumamit ng AC at mas gusto niya na nakabukas ang pintuan ng balcony. Pero naiintindihan ko naman siya dahil talagang sobrang init ng panahon ngayon. “Anyway, napatawag ako dahil–”
“I know, it’s our anniversary,” putol niya sa sasabihin ko. Napangiti ako dahil naalala niya. Sabagay, lagi naman talaga niyang naalala ang aming anniversary. I mean, monthsary dahil ngayon pa lang ang unang taon ng pagiging magkasintahan namin.
“Yes. And I have a surprise for you. Kaya lang after na ng OT ko dahil alam mo na, magkakaroon ng transition ang kumpanya namin at may party dito mamaya.”
“No problem, Hon. Kita na lang tayo mamayang gabi or gusto mong sunduin kita?” tanong pa niya.
“Sunduin mo na lang ako,” sagot ko na may halong lambing ang tinig. Hindi talaga ako showy dahil nahihiya ako, pero iba si James. Lagi niyang pinapakita sa akin na mahalaga ako, kaya hindi lang sa salita ko pinapakita ang pagmamahal ko sa kanya kung hindi pati na sa gawa.
At nitong nakalipas na taon, ilang beses din niyang hiniling na mag-step up ang aming relationship sa unang dalawang buwan ng pagiging kami. Ngunit 3 months matapos ko siyang sagutin din ay pinakilala ko siya sa aking ina at sinabihan siya nito na maghinay-hinay muna kami.
At ayun nga, hindi na siya humiling pa sa akin.
Pero ngayon, dahil desidido na ako sa kanya at napatunayan ko na totoo ang pag-ibig niya sa akin dahil sa respetong binibigay niya ay nagdesisyon akong ipagkaloob na ang aking sarili ng buong buo kahit na hindi pa man kami kasal.
Natapos ang aming usapan habang ako naman ay bumalik na sa trabaho. Sumalisi lang ako ng tawag ng magrestroom ako at hindi rin ako pwedeng mawala sa paningin ng mga kasamahan ko dahil nga crucial ang mga oras na ito.
May transition na magaganap sa kumpanya at iyon ang pinaghahandaan namin.
Ang boss namin na si Ms. Sadie ay lalong nagpapaka-istrikta ngayon dahil sa pagdating ng bagong may-ari ng kumpanya na mula sa Solano Group. Dahil dyan ay may party kami. Bilang office assistant, isa akong utusan.
Sa aking table ay nagsimula na akong tignan ang checklist ng mga dapat kong gawin for today. At base na nga sa listahan ko ay maayos na ang lahat.
“Leah, is everything okay? Lahat ng kailangan ay handa na?” tanong ni Ms. Sadie dahilan upang mapalingon ako sa kanya.
“Yes po. Handa naman na ang lahat at mamayang hapon ay aabangan ko na lang ang sound system at catering.”
Ngumiti siya pero kahit na ganon ay mukha pa rin siyang masungit. “Good. Make sure na ready ka mamaya ha. Kung anuman ang gagawin mo personally ay gawin mo basta ang buong atensyon mo ay nasa party na later,” sabi pa niya bago ako tinalikuran. Ni hindi ako binigyan ng pagkakataon para makasagot.
Nakakainis pero dahil maganda ang mood ko at ayaw kong sirain ang magandang araw na ito nginitian ko na lang iyon at nagpatuloy na sa pagtatrabaho.
Bandang ala-una ng malaman kong hindi ko pala dala ang aking ATM. Hindi pwedeng wala yon mamaya kapag sinundo ako ni James. Naisip ko ng sa hotel kami didiretso pagkasundo niya sa akin para sa plano ko.
Dahil okay naman na ang lahat ay nagdesisyon akong balikan iyon sa bahay. Mag-a-Angkas na lang ako para mabilis.
At hindi nga nagtagal, nagpaalam na ako kay Ms. Sadie.
“Siguraduhin mo na babalik ka agad ha. Ayaw ko ng problema,” sabi niya.
“Yes po. May kailangan lang talagang may kunin.”
“O sige na.” Pinagpag pa niya ang kanyang kamay na akala mo ay nambubugaw ng langaw.
Binalewala ko na lang, hindi ko naman ikamamatay.
Agad na akong umalis at mabuti na lang ay mabilis lang na may nag-accept ng booking ko.
Kaya naman paglabas ko ng building ay naroon na rin ang rider.
“Leah San Jose po?”
“Opo,” tugon ko sa rider ng siguruhin nito na ako nga ang iaangkas niya. Binigyan niya na ako ng haircap na sinuot ko agad tapos yung helmet. Nakahinga ako ng maluwag dahil hindi pamatay ang amoy.
Minsan kahit may suot na haircap ay tumatagos pa rin ang mabahong amoy ng helmet ng ibang rider.
May mga pagkakataon na hindi ko talaga natiis kaya sinasabi ko na. May mga rider na nagpapaliwanag at meron din naman nagagalit at naaartehan sa akin.
Pero kibit balikat na lang ako sa mga hindi marunong tumanggap ng maayos na pagpuna. Hindi ko kailangan makipagtalo to prove my point.
Kalahating oras ang lumipas at nasa bahay na ako.
Pagpasok ko ay tahimik ang buong kabahayan. Dati ay may kasambahay kami ngunit ilang buwan pa lang ang nakakalipas ay nagdesisyon si Mommy na alisin ito dahil nga wala naman tao maghapon sa bahay.
Para sa akin ay okay lang. Hindi naman ganon kalaki ang aming bahay at si Mommy pa rin ang nagluluto at naglilinis na syempre tinutulungan ko rin. Ang paglalaba ay dinadala na lang namin sa laundry station na malapit lang din sa bahay.
Nasa second floor na ako ng aming bahay at papunta na sa aking silid ng makarinig ako ng tila may bumagsak sa loob ng silid ng aking ina na katabi lang ng sa aki.
Nagtaka ako dahil wala ang aking ina. Siguro akong nasa hardware store namin siya at nagbabantay.
Dahan-dahan akong lumapit sa may pintuan at tsaka dinikit ang aking tenga doon. Kumunot ang aking noo ng makarinig ako ng tila pag-ungol. Mahina lang iyon pero kahit papaano malinaw kong nauulinigan.
Walang sabi-sabi, marahas kong binuksan ang pintuan para kung sakali ay magulat ko ang sinumang nakapasok sa bahay namin. Hindi na ako nakapag-isip ng matino at nakalimutan na maaari akong mapahamak dahil sa ginawa ko.
Ngunit ganon na lamang ang gulat ko ng sabay na mapatingin sa akin ang dalawang taong nadatnan ko sa hindi kaaya-ayang posisyon na parehong walang kahit na anong damit sa katawan.
Leah“Rafael!” bulalas ko, may kasamang tawa nang bigla niya akong buhatin na parang wala lang akong bigat. Napahawak ako sa balikat niya dahil sa gulat, pero hindi ko mapigilan ang kiliti sa tiyan ko habang naglalakad siya papunta sa dining area na parang proud pa sa ginagawa niya.Maingat niya akong iniupo sa upuan bago siya pumwesto sa tabi ko, parang natural lang na ganon talaga ang setup. Ako sa gitna ng atensyon niya.“Gutom na rin ako, sweetheart,” sabi niya, kasabay ng pag-abot sa mga serving spoon at pagsisimulang maglagay ng pagkain sa plato ko.Wala sa tono niya ang reklamo. Walang bakas ng pagkainip. Para bang normal lang sa kanya na ako muna ang unahin, kahit pa ako ang kakagising lang.Hindi ko mapigilan ang sarili kong pagmasdan siya.Suot niya pa rin ang navy blue na long-sleeve polo, nakatupi ang manggas hanggang siko. Sa bawat galaw ng braso niya sa pagkuha ng pagkain, sa pag-abot ng plato ay kitang-kita ang mga ugat na tila naglalakad sa balat niya. Hindi siya kaila
LeahL.A.Mahaba ang biyahe, nakakapagod kung tutuusin pero wala akong reklamo. Sa halip, pakiramdam ko ay relaxed ako sa buong oras ng byahe. Nasa business class naman kami ni Rafael, at mula pa kanina ay hindi siya tumitigil sa pag-aasikaso sa akin. Tanong nang tanong kung okay lang ba ako, kung gusto ko bang uminom, kumain, o mag-adjust ng upuan.Kahit nga sa pag-ihi, parang gusto pa niyang sumama. Napailing na lang ako sa isip ko, ibang klase talaga ang lalaking ‘to. Overprotective, pero sa paraang nakakaaliw at nakakapagpa-smile.Pagdating namin sa hotel, ramdam agad ang katahimikan at lamig ng lugar. Diretso kaming pumasok sa kwarto—maluwag, elegante, at may malaking sofa sa maluwag na living area na parang humihikayat na humiga ka na lang at kalimutan ang mundo.Kakaupo lang namin sa habang sofa nang mabilis kong ilapat ang likod ko sa sandalan. Napabuntong-hininga ako, parang doon ko lang talaga naramdaman ang pagod.“Sweetheart, you can take a rest,” sabi ni Rafael, malambot a
Leah Masaya ako. Yung klase ng saya na tahimik lang pero ramdam hanggang dibdib. Masaya ako dahil ramdam kong tanggap ako ng taong mahal ko, hindi lang bilang babae sa tabi niya, kundi bilang parte ng buhay niya. Masaya rin ako dahil sa kabila ng lahat ng nangyari bago naging opisyal ang relasyon namin ni Rafael, heto siya, walang pag-aalinlangan at agad akong ipinakilala sa kanyang ama. Walang palusot. Walang wait lang muna. Walang soon. Isang simpleng katotohanan lang: kasama niya ako, at gusto niyang malaman ng mundo, lalo na ng pamilya niya. Doon ko napagtanto na seryoso siya sa akin. Sabagay, sa edad ba naman niyang ‘yon, ano pa ba ang hinihintay niya? He can literally have all the women he wants. Hindi niya kailangang magpaliwanag, hindi niya kailangang magpakitang-tao, at lalong hindi niya kailangang gumawa ng ganitong hakbang kung hindi niya talaga gusto. Kaya alam kong totoo ‘to. Alam kong hindi lang ako isang panandaliang chapter sa buhay niya, kundi isang desisyon. Big
LeahNakahinga ako ng maluwag sa sinabi ni Rafael. Akala ko talaga ay magdadalawang-isip siya o kaya ay tatanggi outright, dahil alam kong hindi siya sanay na may isinasama o ipinapakilala. Pero habang nakatingin ako sa kanya, kita ko sa mga mata niya ang sincerity. Yung klase ng tingin na hindi kayang dayain.“Hindi muna tayo aalis,” kalmadong sabi ni Rafael.Napakunot ang noo ko. Tapos na kami kumain, ubos na rin ang dessert, at nakatabi na ang resibo sa mesa. “May inorder ka pa bang iba? We already had our dessert,” sabi ko, bahagyang nagtataka.“We’re waiting for someone.”May kung anong bumigat sa dibdib ko sa sinabi niya, pero hindi na ako nagtanong pa. May kakaiba sa tono niya—seryoso, pero hindi kinakabahan. Kaya nanahimik na lang ako at hinayaan siyang hawakan ang kamay ko sa ibabaw ng mesa, parang sinasabi sa akin na trust me.Ilang saglit pa ang lumipas nang may boses na biglang nagsalita sa likuran ko."Am I late?"“Emilio!” Napabulalas ako sabay tayo, halos matumba ang upu


















Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
reviews