6- Buntis

Leah

Naisip ko na walang mangyayari kung magmumukmok lang ako.

Hindi ako pwedeng manatili sa ganitong estado na basang-basa ng luha, walang direksyon, walang tapang.

Kailangan kong kumilos.

Alam kong sa sarili ko, hindi ko na kayang manatili pa sa ilalim ng iisang bubong kasama si Mommy.

Paano ko magagawa ‘yon, kung bawat pagtingin ko sa kanya, ang imahe nila ni James ang agad na sumasagi sa isip ko?

Ang mga ungol na narinig ko, ang ayos nila na nakita ko paulit-ulit na bumabalik, parang sumpa.

Hindi ko alam kung hanggang kailan ko dadalhin ang sakit na ‘to, pero isang bagay lang ang sigurado:

Ayaw ko ng masaktan pa.

Pero paano nga ba mangyayari ‘yon kung bawat paghinga ko ay paalala ng lahat ng kasinungalingan nila?

Nagdesisyon akong umuwi.

Hindi para makipag-ayos, kundi para kunin ang mga gamit ko at tuluyan nang iwan ang bahay na dati kong tinuring na tahanan.

Plano kong pansamantalang manatili dito sa hotel habang naghahanap ng matitirahan na malapit sa trabaho.

Pagkatapos kong maligo, nagbihis ako ng maayos, simpleng blouse at jeans, pero mahigpit kong hinila ang zipper ng bag ko, parang gusto kong isarado ang lahat ng nangyari.

Tumingin ako sa salamin saglit.

Namamaga pa rin ang mga mata ko, pero hindi ko na tinangka pang ayusin. Hindi ko kailangang magmukhang maayos, hindi naman ako maayos sa loob.

Habang nasa biyahe, hindi ko mapigilang maalala ang lalaking kasama ko kagabi.

Ang estrangherong naging kanlungan ko sa gitna ng sakit.

Sino ba siya? Bakit ko hinayaan ang sarili kong mapunta sa ganong sitwasyon?

Pinilig ko ang ulo ko nang mariin.

No, hindi ko na dapat pang dagdagan ang isipin ko. It's just a one night stand. Baka nga hindi na rin kami magkita pa ng lalaking yon.

Mas kailangan kong unahin ang katotohanang naghihintay sa akin sa bahay, ang mga taong sumira ng pagkatao ko.

Pagdating ko ay agad kong napansin ang katahimikan.

Pero kasunod niyon, narinig ko ang mahinang hikbi.

Nang dumungaw ako sa sala, tumigil ang mundo ko.

Si Mommy… nasa bisig ni James.

Umiiyak siya, pero si James, si James na minsang mahal ko ay nakaakbay sa kanya, hinahaplos ang likod niya, para bang siya pa ang dapat kaawaan.

Humigpit ang pagkakakapit ko sa aking bag.

Napailing ako, halos matawa sa mapait na irony.

“Ganyan ba ang itsura ng nag-aalala?” malamig kong tanong, mababa pero malinaw.

Nag-angat ng tingin si Mommy, gulat na gulat, habang si James ay nanigas.

“Ganyan ba ang itsura ng isang ina na hindi kayang magalit ang anak sa kanya?”

“Leah!” mabilis siyang tumayo, namumugto ang mga mata.

Si James man ay sumunod, pero hindi inalis ang kamay sa balikat ni Mommy.

Mas lalo akong napakapit sa bag ko.

Para bang gusto kong ibato iyon sa kanila, sa kanilang dalawa na walang ibang ginawa kundi sirain ako.

“Hindi niyo man lang tinantanan,” bulong ko, nanginginig ang boses. “Kahit sa oras na ganito…”

“Leah, please, let me explain—” simula ni James, pero tiningnan ko siya nang masama.

“Tumahimik ka, James. Wala kang karapatang magsalita.”

Tahimik ang buong bahay.

Walang naririnig kundi ang mga malalalim naming paghinga.

At sa loob ko, may apoy na unti-unting naglalagablab. Yun galit, sakit, at matinding pagkadismaya.

Tumingin ako kay Mommy, halos hindi ko na siya makilala. Namamaga ang mga mata niya, nanginginig ang mga labi, pero tuloy-tuloy pa rin siya sa pag-iyak.

“Matatanggap ko kung niloko ako ni James,” mahina kong sabi, pero bawat salita ay may kasamang panginginig ng galit at luha. “Kung nambabae siya dahil may hinahanap siyang hindi ko kayang ibigay…”

Napahinto ako, sinubukan kong pigilan ang luha pero hindi ko kinaya.

Dumulas iyon sa pisngi ko. Isa, dalawa, hanggang sa tuloy-tuloy na.

“Pero alam mo,” nag-angat ako ng tingin, diretso sa kanya, “alam mo kung ano ‘yung pinakamasakit, Mommy?”

Tinitigan ko siya, hinayaang makita niya kung gaano ako kasira, kung gaano ako nasasaktan.

“Yung malaman kong ikaw.” Nabitin ako sa hangin, halos maputol ang boses ko sa sobrang sakit.

“Ikaw mismo, Mommy… ang nagbigay ng hinahanap niyang ‘yon. Ang sarili kong ina.”

Nabaling ang tingin ko kay James. Hindi man siya umiiyak, halata sa mata niya ang guilt, pero wala akong pakialam.

“Ang sakit, Mommy,” halos pasigaw kong sabi, sabay tapik sa dibdib ko. “Ang sakit, sakit! Dito! Hindi ko alam kung paano pa ako hihinga nang normal pagkatapos n’on!”

Doon tuluyang humagulgol si Mommy.

Yung iyak na parang pinipigilan niya pero hindi na niya kayang itago.

Nanginginig ang balikat niya habang nakayuko, at sa isang iglap, hinapit pa siya ni James. Inabot ang kamay niya, inalalayan, hinaplos ang likod.

At doon, tuluyan akong nanghina.

Gusto kong maawa sa kanya, gusto kong maniwalang nagsisisi siya, pero paano…

paano kung ang taong nagwasak ng tiwala ko ay nakasubsob pa ngayon sa lalaking minahal ko?

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.

Parang sinampal ako ng realidad na ako lang pala ang nagdurusa dito.

Ako ang sinaktan nila, pero sila ang magkasamang nag-aalo.

Ako ang iniwan nila, pero sila ang magkasamang umiiyak.

Parang ako pa ngayon ang kontrabida sa love story nila. Para akong masamang kontrabida na kailangang saktan nila ng paulit-ulit.

Napahawak ako sa dibdib ko, pilit pinipigil ang hikbi ngunit kusa pa rin kumawala.

Walang kumibo sa kanila habang nanatiling magkayakap at umiiyak.

At sa gitna ng iyakan, doon ko naramdaman, ako na lang pala talaga ang mag-isa.

“Leah, kasalanan ko ang lahat.” mahina pero mariing sabi ni James, hindi makatingin ng diretso. “Kung may galit ka, sa akin mo na lang ibaling lahat. Tatanggapin ko. Huwag mo na lang saktan pa ang kalooban ng Mommy mo.”

Hindi ko alam kung dapat ba akong matawa o maiyak.

Hindi ko rin alam kung dapat ko bang ipagpasalamat na pinagtatanggol niya ang ina ko, o mas masaktan pa kasi kaya niyang gawin ‘yon, kaya niyang ipagtanggol ang babae kasama niyang nanloko sa akin.

“Ako pa ngayon ang nananakit ng kalooban?” tanong ko, may bahid ng panginginig at panlalait sa boses.

Tumigil siya. Napayuko.

Wala siyang sagot. Wala siyang lakas ng loob.

“James, hayaan mo na muna ako,” sabi ni Mommy, umiiyak pa rin, halos hindi makapagsalita sa pagitan ng mga hikbi. “Ako na lang ang kakausap sa kanya.”

Napailing ako, mapait ang ngiti ko.

“Ang galing mo din, James, ah.” tinuro ko siya, nanginginig ang kamay ko. “Ako ‘yung sinaktan niyo, pero siya pa ang pinagtatanggol mo.”

Hindi ko na alam kung galit pa ba ‘to o desperasyon.

Ang gusto ko na lang, mamanhid.

Ayaw ko na maramdaman lahat ng sakit, lahat ng bigat na parang unti-unti nila akong pinapatay.

“Hindi mo naiintindihan, Leah—” sinubukan pa niyang magsalita, pero hindi ko na siya hinayaang tapusin.

“Ako pa ang hindi nakakaintindi?!” bulyaw ko, halos mabasag ang boses ko sa sobrang poot. “Ako na nagmahal sa inyo nang totoo? Ako na itinuring kayong pinakamahalagang tao sa buhay ko? Ako na walang ginawa kundi pasayahin kayo? Ako na pinagkatiwalaan kayo nang buo— ako pa ang hindi nakakaintindi?!”

Nanginginig na ako. Hindi ko alam kung sa galit o sa sakit.

Ramdam kong nanlalabo na ang paningin ko dahil sa luha.

At bago pa ako makasigaw ulit, biglang sumabog ang boses ni James — basag, desperado.

“She’s pregnant!”

Parang may sumabog na bomba sa pagitan namin.

Napatigil ako. Literal.

Ang echo ng boses niya, ilang ulit kong narinig sa loob ng isip ko.

“Buntis si Ella,” dagdag niya, halos pasigaw, “at hindi puwedeng ma-stress!”

Tahimik.

Walang gumalaw.

Walang huminga.

At doon ko lang naramdaman na umiiyak na pala ako nang walang tunog.

Parang biglang lumiit ang mundo ko.

Ito ba ang pakiramdam ng tila pinagsakluban ng langit at lupa?

Hindi ako nakakilos. Hindi ako nakapagsalita.

Para akong estatwa na dahan-dahang ginigiba ng hangin.

Ang lahat ng gusto kong sabihin. Lahat ng galit, lahat ng tanong, lahat ng sakit ay naipon lang sa lalamunan ko.

Parang tinik na hindi ko mailuwa, hindi ko malunok.

Buntis.

Ang salitang ‘yon lang ang paulit-ulit sa isip ko.

At sa bawat ulit, parang may humihiwa sa puso ko.

Ang Mommy ko ay buntis sa anak ng aking nobyo!