Chapter 5

Agad napalingon ang mga empleyado nang pumasok sa cafeteria ang isang matangkad na lalaki na naka-polished suit, necktie, at mamahaling relo.

Si Paolo Castillo.

Habang may kausap siya sa telepono, bahagyang gumala ang paningin niya sa buong cafeteria—hanggang sa makita niya si Eliana sa isang sulok.

Agad niyang pinatay ang tawag.

“Eliana.”

Umupo siya sa tapat nito, kalmado at composed na parang ordinaryong araw lang.

“Bakit dito ka kumakain ngayon?”

Sa kumpanya, Eliana ang tawag niya rito. Pareho lang sa Yana, Ely, at Yan—parang wala silang anim na taong pinagsamahan.

Tumingin si Paolo sa kanya.

Gwapo pa rin.

Six years niyang minahal ang mukha na iyon.

Pero ang lalaking nakita niya ngayon ay kapareho ng lalaking nasa video kagabi—ang malambing na ngiti, concern na mga mata, at maamong ekspresyon habang yakap ang ibang babae.

Kinuha niya ang lemonade.

“Bawal na ba akong kumain dito?”

Bahagyang ngumiti si Paolo. “Hindi iyon ang ibig kong sabihin. Free ka ba mamayang gabi? Ang tagal na nating hindi sabay kumain.”

Napakabigat ng mapait na ngiti ni Eliana.

Ngayon lang niya naalala?

Kapag may date, kapag magkikita, kahit sa tawag—siya ang nagdedesisyon kung kailan convenient.

At si Eliana?

Palagi siyang understanding.

Kapag sinabi nitong busy siya, hindi siya nagtatanong. Kapag kinansela ang plano, hindi siya nagtatampo. Kapag kailangan nitong unahin ang trabaho at social obligations, tahimik siyang umaatras.

Dahil mahal niya.

At dahil ayaw niyang maging pabigat.

Pero kagabi, may isang video na tuluyang pumatay sa lahat ng dahilan niya para manatili.

Muling nag-vibrate ang cellphone niya.

Most likely, si Cristina na naman.

Hindi niya ito pinansin.

“Pag-usapan na lang natin mamaya.”

Tumayo siya at kinuha ang tray.

Sa sandaling makita niya si Paolo, bumabalik sa isip niya ang video. At kasabay noon, isang matinding pagkasuklam ang umaakyat sa dibdib niya.

Para sa kanya, tapos na sila mula sa sandaling niloko siya nito.

Pero sa harap niya, kalmado pa rin si Paolo, tila walang napapansing pagbabago.

O baka napansin niya.

Wala lang siyang pakialam.

Hindi man nito nakuha ang dinner invitation, hindi rin ito nainis. Tumingin lang siya sa cellphone, nag-type ng maikling reply, at muling itinaas ang mukha na may parehong gentle expression.

Malamang, iniisip niyang nagtatampo lang siya.

Malamang, akala niya konting suyo lang, okay na ulit sila.

Lagi namang ganoon.

“Okay,” sabi niya. “Magtrabaho ka muna. Another day na lang tayo mag-dinner.”

Napangiti si Eliana nang malamig.

“Enjoy your meal, Mr. Castillo.”

Tinalikuran niya ito.

Click.

Click.

Click.

Umalingawngaw ang heels niya habang palayo siya.

Kagabi, nang una niyang makita ang video, gusto niyang sugurin si Paolo, ihampas ang cellphone sa mukha nito at sumigaw, “Paano mo nagawa sa akin?”

Pero tatlong segundo lang ang itinagal ng galit.

Anong mapapala niya?

Maririnig ba niya ang apology nito? O panibagong kasinungalingan?

Anim na taon na ang naibigay niya.

Sobra na iyon.

Hindi na niya kailangan ng paliwanag. Hindi na niya kailangan ng lalaking minsang minahal niya pero piniling tapakan ang tiwala niya.

Ang gusto niya ngayon?

Gusto niyang makita kung hanggang saan kayang bumagsak ni Paolo Castillo.

At gusto niyang pagbayarin siya.

Hindi pa niya alam kung paano.

Pero may isang bagay siyang sigurado.

Nang buksan niya kagabi ang p***o ng kotse ng isang estranghero at umupo sa passenger seat nito, namatay na ang dating Eliana Flores.

Iniwan niya ang tray sa recycling area. Kumalabog ang porcelain plate sa metal counter.

Muling nag-vibrate ang phone niya.

Sebastian.

“Ate, ang sungit naman ng aura mo kanina.”

“…Pero ang cool.”

Napalingon siya.

Sa kabilang bahagi ng cafeteria, nakasandal si Sebastian sa haligi habang nakatingin sa cellphone. Bigla itong yumuko at nag-type.

Nag-vibrate ulit ang phone ni Eliana.

“Si Paolo Castillo ba ’yon?”

“Ang weird ng tingin niya sa’yo.”

“Anong relasyon ninyo?”

Bago niya ma-lock ang screen, may panibagong message.

“…Ate, dahil ba sa kanya kaya naging wild ka kagabi?”

Natigilan si Eliana.

Dahil ba kay Paolo?

Biglang bumalik sa alaala niya ang nakaraang gabi.

Pagkatapos niyang uminom sa bar, naglakad siya sa tabi ng ilog. Malakas ang hangin. Paulit-ulit sa isip niya ang video—si Paolo at ibang babae sa hotel.

Lalong bumilis ang mga hakbang niya.

Hanggang sa biglang umikot ang mundo.

Natisod siya.

At may nabangga.

Pag-angat niya ng tingin, isang binata ang nasa harap niya.

Nililok ng streetlamp ang silhouette nito—matangos na ilong, matalas na jawline, at batang mukha.

Napuno ng pait ang dibdib niya.

Anim na taon.

Anim na taon niyang inalagaan ang isang relasyon na nauwi lang sa ganito.

At sa isang bugso ng depresasyon, lumabas ang tanong sa bibig niya.

“…Gusto mo?”

Nablanko ang lalaki.

Hindi ito agad sumagot.

Kaya lumapit pa siya nang kalahating hakbang.

“Tinatanong kita. Gusto mo ba?”

Matagal siyang tinitigan nito bago mahina ngunit malinaw na sumagot.

“Okay.”

At ang sumunod na nangyari sa loob ng kotse ay isang gabi na hindi niya makalimutan.

Napapikit si Eliana.

Namumula ang tenga niya habang iniisip ang init ng kamay ni Seabstian sa baywang niya, ang matinding sensasyong halos magpawala ng kontrol sa kanya, at ang nakakabaliw na pakiramdam ng tuluyang pagsuko sa sandaling iyon.

Ang totoo?

For one reckless night, wala siyang pakialam sa six-year relationship niya.

Muling nag-vibrate ang phone.

Cristina.

“Yan Yan, pinag-isipan ko na.”

“Kung maganda naman ang experience, bakit hindi mo bigyan ng chance?”

“Mas okay pa iyon kaysa manatili ka kay Paolo.”

Napapikit siya sa hiya.

“Bwisit.”

Hindi na siya nag-reply.

Diretso siyang bumalik sa eighth-floor workstation at ibinagsak ang cellphone sa mesa.

Klang!

Napalingon ang katrabaho sa tabi niya.

Si Sebastian.

Nandoon na rin ito, tahimik na binabasa ang folder na ibinigay niya kanina.

N*******d ang coat nito at nakasabit sa upuan. Nakataas hanggang forearms ang sleeves ng puting polo, inilalantad ang malinis nitong pulsuhan.

Tahimik.

Unti-unting tumingin si Eliana sa profile nito.

Napangiti siya nang malamig.

Magaling umarte ang lalaking ito.

May sikreto siya rito.

Pero hanggang kailan niya kayang itago kung sino talaga siya?

At bakit pakiramdam ni Elaina, hindi aksidente ang pagkikita nila kagabi?

Andaming tanong sa isip ni Eliana. At isa isa nya yun dapat mahanapan ng sagot.