Chapter 6

Binuksan ni Eliana ang keyboard, nag-log in sa email, at kinuha ang due diligence report na kanina pa naghihintay ng review.

Pero kahit anong pilit niya, wala siyang maintindihan.

Hindi dahil mahirap ang report.

Dahil sa lalaking tahimik na nakaupo sa tabi niya.

Napalingon siya kay Sebastian. Nakayuko ito sa documents, seryosong nagbabasa, parang wala siyang ibang mundo kundi trabaho.

“Sebastian.”

Agad itong tumingala.

Sa ilalim ng malamig na fluorescent light, malinaw ang mga mata nito, mapusyaw ang kulay na parang amber. At dahil bigla siyang tinawag, may bakas pa ng pagtataka sa mukha nito.

“Hmm?”

“Bumaba ka. Bilhan mo ako ng kape.”

Tumango agad siya. “Okay. Anong flavor?”

“Anything. Basta hindi matamis.”

“Got it, Ms. Yana.”

Tumayo si Sebastian at isinara ang folder. “Wait here. Babalik ako agad.”

Labinlimang minuto ang lumipas bago siya bumalik.

May hawak siyang black coffee, no sugar.

Inilapag niya iyon sa gilid ng desk ni Eliana at bahagyang yumuko.

“Miss, ito. Unsweetened. Try mo kung okay ang taste.”

Tiningnan lang ni Eliana ang kape.

“Ang tagal.”

Napakurap siya. “Ha?”

“Fifteen minutes.”

“May pila kasi—”

“Ten minutes lang dapat ang round trip.”

Nagsalubong ang kilay ni Sebastian. “Are you timing me?”

“Work hours ito.”

Napangiti siya. “Sorry. Next time, sprinting na.”

“Hindi na kailangan.”

“Sure?”

“Summarize mo ang first three chapters ng report. One hour.”

“Yes, ma’am.”

Umupo si Sebastian at nagsimulang mag-type.

Akala niya tapos na ang torture.

Hindi pala.

Makalipas ang ilang minuto, pinapunta siya ni Eliana sa third-floor printing room para kunin ang isang document.

“Five minutes.”

“Five?”

“May problema?”

“Nope.”

Tumakbo siya.

Pagbalik, hingal.

“Here.”

“Good. Scan mo rin itong contract.”

Forty-plus pages.

Dalawampung minuto siyang nakayuko at nakasquat sa scanner hanggang manhid ang tuhod niya.

Pagkatapos, isa na namang mission.

“Finance department. Verify mo itong reimbursement form number.”

“Twelfth floor?”

“Yes.”

“Time limit?”

“Ten minutes.”

Napahawak siya sa dibdib. “Miss, gusto mo ba akong buhay na bumalik?”

“Kung kaya mo.”

Ngumiti siya. “Challenge accepted.”

Tumakbo ulit siya.

Nang bumalik, pawis na ang noo niya. Bahagyang kumapit ang puting polo sa katawan niya, at bahagyang nakabukas ang second button ng collar.

“Sister,” hingal niyang sabi, “verified na. Sabi ng Finance, walang problema.”

Tumango si Eliana. “Okay.”

“May iba pa?”

Napatingin siya.

Parang malaking wolf tatlong beses nang pinatakbo pero naghihintay pa rin ng next command.

“Wala na. Rest.”

“Okay.”

Bumalik si Sebastian sa upuan at uminom nang malakas sa mineral water.

Masyado siyang nagmamadali.

May tubig na tumapon sa gilid ng bibig niya, dumaan sa baba, at tuluyang nawala sa dampi ng collar.

Napatigil si Eliana.

Sa screen dapat ang tingin niya.

Pero ang mata niya, traydor.

Napansin niya ang basang tela, ang bahagyang paggalaw ng dibdib ni Sebastian habang humihinga, at ang maliit na marka malapit sa collarbone.

Markang siya mismo ang nag-iwan kagabi.

Agad siyang umiwas ng tingin.

What was wrong with her?

Tinapik niya ang coffee cup, kunwari busy. “Bakit ka nakangiti?”

“Wala.”

“May nakakatawa?”

“Wala rin.”

“Then stop smiling.”

“Hindi ko kaya.”

“Why?”

“Kapag galit ka, mas cute ka.”

Napatingin siya. “Sebastian.”

“Yes?”

“Tumahimik ka.”

“Okay.”

Tatlong segundo ang lumipas.

“Pero seryoso, sister, coffee okay?”

“Okay.”

“Then worth it ang fifteen minutes.”

“Ang yabang mo.”

“Hindi. Efficient lang.”

Napailing siya, pero hindi na niya napigilang ngumiti.

Five minutes later, nag-vibrate ang phone niya.

Message from Sebastian.

Nasa dalawang metro lang ang lalaki.

“Ms. Eliana, today pinatakbo mo ako sa third floor, pinastandby sa printer, tapos pinapunta pa sa twelve floor para sa form number na parang ikaw lang ang may kailangan.”

Sinundan ng isa pang message.

“Are you getting revenge on me?”

Napakagat-labi si Eliana para hindi ngumiti.

Tumabi siya at seryosong nagsalita.

“Bakit? Hindi ka masaya? Interns are for errands. Kung ayaw mo, you can leave.”

Ngumisi si Eliana.

“I want to do it.”

“Talaga?”

“I’ll run as many errands as you want, Ms. Eliana.”

“Good.”

“Pero next time, no time limit, please.”

“Why?”

He glanced down at his damp shirt.

“Running too fast makes my shirt wet.”

Napatingin si Eliana sa polo niya.

“It doesn’t look good when it’s wet.”

Napatigil siya.

Sa isip niya, muntik na niyang sabihin, Then take it off.

Mabuti na lang at may natitirang kaunting common sense.

“Magpalit ka.”

“May spare uniforms sa changing room.”

Umiling si Sebsatian. “Pass. Germaphobe ako. I prefer my own clothes.”

“Fine.”

“I’ll bring two clean shirts tomorrow.”

Saglit siyang tumingin kay Eliana, saka ngumiti nang nakakainis.

“What color do you like me to wear, Ate?” Panunukso nito.

Natigilan siya.

“Whatever you like.”

“Okay. Noted.”

Kinuha niya ang empty bottle.

“Pupunta akong water station. Want me to get you one?”

“No, thanks.”

“Sure?”

“Yes.”

“Okay.”

Pagkaalis niya, saka lamang muling tumingin si Eliana.

Tall.

Elegant.

More than 1.8 meters.

Broad shoulders, narrow waist, long legs.

She immediately looked back at her computer.

Hindi maganda?

My foot.

Nag-pop up ang bagong email.

Binasa niya ang first sentence.

Walang pumasok sa utak niya.

Dahil ang nasa isip niya ay ang basang polo, ang bahagyang ngiti, at ang tanong nitong, What color do you like me to wear?

“Eliana Flores,” bulong niya sa sarili, “ano ka ba?”

Six years siyang hindi interesado kay Paolo kahit maayos naman ang katawan nito.

Pero itong si Sebastian?

Uminom lang ng tubig, nawalan na siya ng professional judgment.

“This is ridiculous.”

Sa kabilang hallway, huminto si Sebastian.

Tumingin siya sa empty bottle sa kamay niya at ngumiti.

Mukhang effective ang strategy niya.

Bumalik siya makalipas ang ilang sandali na may dalawang bote ng tubig.

“Ms. Eliana, your water.”

“Hindi ako nag-request.”

“I know.”

“Then bakit mo dinala?”

“Because you looked thirsty.”

Napatingin siya sa kanya.

“Psychic ka?”

“Maybe.”

Napangiti si Eliana kahit pilit.

“Work on your report.”

“Yes, boss.”

Umupo si Sebastian.

Tahimik na naman ang office.

Pero ngayon, parehong may ngiting pilit itinatago.

At habang kunwari’y nagbabasa si Eliana ng due diligence report, napansin niyang may maliit na note sa tabi ng kape niya.

Nakasulat:

“Next time, ako naman ang mag-oorder. You look cute when you’re annoyed.”

Napatingin siya kay Sebastian.

Nakangiti itong parang walang ginawang kasalanan.

“Sebastian.”

“Yes?”

“Do you want another assignment?”

“Sure.”

“Get out.”

Tumawa siya.

“Yes, Ma’am Flores.”

Pero bago siya tuluyang tumalikod, yumuko siya at bumulong:

“Tomorrow, same coffee?”

Napatingin si Eliana sa black coffee.

“Maybe.”

Ngumiti siya.

“Then I’ll be here.”

At sa unang pagkakataon buong araw, nakapagbasa si Eliana ng isang buong sentence.

Unfortunately, wala siyang naintindihan.

Dahil ang tanging malinaw sa isip niya ay isang bagay:

Mukhang delikado ang intern na ito.

At mas delikado na gusto niya iyon.