Chapter 7

Unang araw pa lang ni Sebastian bilang intern, pero parang buong eighth floor na ang may alam sa pangalan niya.

Halos buong araw siyang pabalik-balik sa utos ni Eliana—kuha ng documents, follow-up ng signatures, check ng reports, at kung anu-ano pang bagay na pwedeng ipagawa sa isang intern.

At syempre, napansin siya ng lahat.

Bata. Matangkad. At nakakainis na gwapo.

Sa loob lang ng kalahating araw, parang may sariling breaking news ang eighth floor.

“Uy, nakita mo ‘yung bagong intern?”

“Si Sebastian?”

“Grabe, top-tier!”

“Single ba?”

“Anong department?”

At ang eighth floor, siyempre, hindi exempted.

Sa mga group chat, mabilis kumalat ang impormasyon. May nagtatanong sa HR at may mga babaeng biglang nagkaroon ng napakahalagang dahilan para dumaan sa workstation ni Sebastian.

Kahit may boyfriend o asawa, may ilan pa ring curious.

Kung single siya… bakit hindi?

Kapag young, single, at ganito kagwapo, nagiging national investigation.

Ilang beses bumaba si Sebastian, at bawat workstation ay parang may sariling interrogation booth.

“Excuse me, saan po ang Finance?”

“Third desk, then right.”

“Thank you.”

Pagkaalis niya—

“Grabe.”

“Ang tangkad.”

“Ang bait ng boses!”

“May girlfriend kaya?”

Samantala, si Jennica Chello ang isa sa mga pinaka nakaka pansin.

Halos anim na buwan na siya sa kumpanya, at madalas siyang tawaging “face” ng department nila. Sanay siyang napapansin ng mga bagong lalaking empleyado.

Nang dumaan si Sebastian nang hindi man lang siya nilingon, bahagyang kumunot ang noo niya.

Excuse me?

Hindi siya sanay ma-ignore, lalo na ng isang lalaking ganito ka gwapo.

Pero mas interesting ang napansin niya kay Eliana.

Buong araw, halos hindi umaalis sa workstation si Eliana. Tahimik itong nagtatrabaho, pero paminsan-minsan, nahuhuli ni Jennica ang peripheral glance nito kay Sebastian.

At tuwing may babaeng mabagal na naglalakad malapit sa desk ng intern, bahagyang humihigpit ang hawak ni Eliana sa mouse.

Si Yana naman ay kunwari abala sa computer.

“Seriously,” bulong niya. “Kailangan bang maglakad ng ganun kabagal?”

Hindi naman niya boyfriend si Sebastian. Intern lang. Paulit-ulit niyang sinabi iyon sa sarili. Pero bakit parang hindi kumbinsido ang puso niya?

Maya-maya, pumunta si Jennica sa pantry para kumuha ng mainit na tubig.

Katatapos lang niyang mag-fill ng tumbler nang bumukas ang glass door.

Pumasok si Sebastian.

Naka-white shirt pa rin ito. Bahagyang basa ang bangs, may manipis na pawis sa damit, pero imbes na magmukhang magulo, lalo lang itong naging attractive.

Sharp jawline. Clear eyes. Broad shoulders.

Jennica’s eyes immediately brightened.

“Hi! Ikaw ‘yung bagong intern, right?”

Tumingin si Sebastian sa kanya.

“Yeah.”

Diretso siyang naglalakad papunta sa water dispenser.

Jennica blinked.

Okay. Cold type.

She smiled and tried again.

“First day mo today, di ba? Nakita kitang buong araw kasama si Manager Eliana. Ang dami niyang pinapagawa sa’yo. Nakakapagod siguro.”

Nagpatuloy sa pagpuno ng baso si Sebastian.

“Okay lang.”

“Strict ba talaga si Manager Eliana? Ako nga nung first day ko, takot na takot sa kanya.”

Umangat ang tingin ni Sebastian.

“Ma’am Eliana is just hardworking. Hindi niya ako pinahirapan.”

Napakurap si Jennica.

Ma’am Yana?

At ipinagtanggol pa?

“Ang bait mo naman,” sabi niya. “Palagi ka bang ganoon ka-obedient?”

Hindi sumagot si Sebastian.

“Careful,” dagdag niya. “Kapag masyado kang nice, ginagamit ka.”

Tahimik pa rin ito.

Napangiti si Jennica, saka nagdesisyon na dumiretso na.

“Actually, may dinner kami tonight. Mga bagong employees. Same age range. Gusto mong sumama?”

“No, may gagawin ako tonight.”

Diretso.

Walang hesitation.

Nanigas ang ngiti niya.

“Ah… okay.”

Pero hindi pa siya sumusuko.

“I’m Jennica Chello, R&D Department Five.”

Kinuha niya ang phone niya at binuksan ang WeChat QR code.

“Let’s add each other? Para may contact ka rin dito.”

Hawak niya ang phone sa harap ni Sebastian.

Isa.

Dalawa.

Tatlong segundo.

Hindi gumalaw ang lalaki.

“New colleague lang naman,” pilit niyang sabi.

Isinara ni Sebastian ang water bottle niya.

Tumingin siya sa kanya. Malinis ang mga mata nito, pero walang kahit konting warmth.

“Sorry. Hindi maganda pakiramdam ko ngayon.”

Nanlaki ang mata ni Jennica.

What?

“Adding WeChat lang naman—”

“Hindi ako gumagamit ng WeChat.”

At umalis siya.

Naiwan si Jennica na hawak pa rin ang phone, kumikislap ang QR code sa screen.

“…Hindi gumagamit ng WeChat?”

Napatingin siya sa saradong glass door.

“Who would believe that?”

Samantala, sa kabilang hallway, nakaupo si Eliana at kunwaring nagtatrabaho.

Pero mula nang bumukas ang pantry door, hindi na gumana nang maayos ang utak niya.

Nakita niya si Jennica na pumasok.

Nakita rin niya itong nakangiti kay Sebastian.

Hindi niya marinig ang usapan.

Pero nang lumabas si Sebastian, napansin niya agad ang malamig nitong expression.

Iba sa sweet, obedient, almost puppy-like face na ipinapakita nito sa kanya.

Napataas ang kilay ni Eliana.

This guy…

Magaling magpalit ng mukha.

Biglang nag-vibrate ang phone niya.:

“Eliana, kumusta? Kumusta ang bagong intern? Behave ba?”

Nag-type si Eliana.

“…Behave my ass.”

Agad ang reply.

“????”

“Hindi ba sabi mo ite-train mo yung wolf type?”

“Train mo kung ayaw mo sa kanya!”

Napatingin si Eliana sa screen.

Disobedient ba si Sebastian? Hindi. Ginagawa naman nito lahat ng pinapagawa niya. Obedient ba? Hindi rin. Kasi bawat sagot nito, bawat ngiti, bawat tingin… parang may ibang ibig sabihin.

Bago pa siya makapag-reply, may aninong tumigil sa harap niya.

Si Sebastian.

May hawak na bote ng maligamgam na tubig.

Habang dumadaan ito sa crowd, walang ibang tinitingnan kundi siya.

Paglapit nito sa desk niya, biglang nagbago ang expression.

Ang malamig na mukha kanina?

Gone.

Ngayon, parang golden retriever na nakakita ng paboritong tao.

“Ate.”

Mahina ang boses nito.

“Gusto mo ng water?”

Napatingin si Eliana at agad itinago ang phone.

“No, thank you.”

Tiningnan niya ang laptop.

“Finished the report?”

“Almost.”

“Almost?”

“Mga ninety percent.”

“Then finish it.”

“Yes, boss.”

Umupo ito.

Narinig niya ang mahinang tawa ni Sebastian.

Napakunot-noo siya.

“Bakit ka tumatawa?”

“Wala.”

“Then stop.”

“I can’t.”

“Why?”

“Cute ka kasi kapag annoyed.”

Napatingin siya nang masama.

“Sebastian.”

“Yes, Te?”

“Work.”

“Yes, ma’am.”

Napailing si Eliana.

Sa gilid, nakasilip  mula sa pantry. Si Jennica.

Halos mapanganga siya.

Wait.

Iyong lalaking halos yelo ang pakikitungo sa kanya…

ngayon ay parang ibang tao?

Bakit kay Eliana lang?

Tumingin siya Sebastian.

Tapos kay Yana.

Then back to Sebastian.

May na-realize siyang nakakainis.

Hindi pala siya hindi gumagamit ng WeChat.

Ayaw lang niyang gamitin iyon para sa kanya.

At ang mas masakit?

Mukhang may isang taong hindi niya kailangan na habulin.

Dahil si Sebastian mismo ang kusang lumalapit.

Sa desk ni Yana tahimik na nagta-type si Sebastian.

Pero bago siya muling tumingin sa report, bahagya siyang sumandal at bumulong.

“Ate.”

“What?”

“Tomorrow, same coffee?”

Napatigil si Yana.

“Bakit?”

Ngumiti siya.

“Para may dahilan akong bumalik.”

At doon, tuluyang nawala ang focus ni Eliana.

Samantala, si Sebastian ay tahimik na nagpatuloy sa pagta-type.

Parang wala siyang ginawang kasalanan.

Parang hindi niya sinadya.

Parang hindi niya alam na ang isang simpleng ngiti niya ay kayang guluhin ang buong eighth floor.

At lalong hindi niya alam na ang babaeng pinaka ayaw niyang pagselosin…

ay siya ring babaeng gusto niyang habulin.