Chapter 6

Hindi nakatulog si Ceejay nang maayos. Buong gabi siyang binangungot, hindi ng mga armadong lalakeng nagtangkang pumatay sa kanya, kundi ng isang imaheng mas mapanganib pa sa kahit anong bala—ang basang likuran ni Alessandra, ang maalon nitong balakang, at ang amoy ng sampaguitang humahalo sa init ng gabi.

Pagsapit ng umaga, bumangon siyang mas mabigat ang pakiramdam, ang kanyang panga ay nananakit dahil sa magdamag na pagkakakuyom. Nakita niya ang isang platito ng mainit na pandesal at kape sa ibabaw ng maliit na mesa, ngunit wala si Alessandra sa loob ng kwarto. Tahimik at iniiwasan siya ng dalaga matapos ang matatalim niyang salita kahapon.

Napasabunot si Ceejay sa kanyang sariling buhok. Sanay siyang maging malupit sa negosyo, pero ang makita ang lungkot sa mga inosenteng mata ni Alessandra ay nagdulot ng hindi pamilyar na kirot sa kanyang dibdib.

Akmang tatayo siya upang hanapin ang dalaga nang biglang mabasag ang katahimikan ng madaling araw ng isang malakas at nakakayanig na sigaw mula sa labas ng kwarto.

"Alessandra! Lumabas kang babae ka!"

Kumunot ang noo ni Ceejay. Ang boses ay malaki, garalgal, at puno ng awtoridad na nakakairita sa pandinig ng bilyonaryo. Mabilis na gumapang si Ceejay patungo sa siwang ng pinagtagpi-tagping kawayang dingding upang sumilip.

Sa labas, sa tapat ng poso, nakatayo ang isang mataba at kalbong lalaki na nakasuot ng mamahaling polo shirt na hapit na hapit sa kanyang malaking tiyan. May suot itong makapal na gintong kwintas at may hawak na tungkod. Ito si Don Ignacio, ang nagmamay-ari ng buong hacienda at ang kinatatakutang asendero sa buong bayan ng Lopez. Sa likod nito ay dalawang malalaking tauhan na parehong may sukbit na baril sa baywang.

Nanginginig na lumabas si Alessandra mula sa maliit na kusina, nakayuko at halatang pinipigilan ang labis na kaba. Nakasuot pa rin siya ng kanyang kupas na daster, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa laylayan nito.

"D-Don Ignacio... magandang umaga po," bati ni Alessandra, halos hindi lumalabas ang boses.

"Wala nang maganda sa umaga, Alessandra!" bulyaw ng asendero, sabay hampas ng tungkod nito sa isang lumang balde na nagdulot ng malakas na kalampag. "Dalawang buwan na! Dalawang buwan na ang lumipas mula noong ipangako mong babayaran mo ang interes ng utang ng nanay mo! Nasaan na ang pera?!"

Napaluhod si Alessandra, ang mga mata ay mabilis na napuno ng luha. "P-parang awa niyo na po, Don Ignacio. Yung huling sweldo ko po rito, ipinadala ko po sa ospital sa Maynila... lumala po kasi ang sakit ni Nanay. Hindi ko po pwedeng palampasin ang gamot niya. Bigyan niyo pa po ako ng isang linggo, maghahanap po ako ng dagdag na labada—"

"Isang linggo?!" Putol ng Don, isang mapangutyang halakhak ang pinakawalan nito. "Tingin mo ba charity ward ang hacienda ko?! Ang laki-laki na ng utang niyo, tapos magmakaawa ka pa sa akin?"

Sa loob ng madilim na kwarto, naramdaman ni Ceejay ang mabilis na pag-akyat ng init sa kanyang ulo. Ang kanyang mga mata, na kanina ay inaantok pa, ngayon ay nag-aapoy sa matinding galit. Si Ceejay Altamonte ay isang lalaking nagpapabagsak ng mga kumpanya at bumibili ng mga isla bago mag-almusal. Ang halagang iniiyakan ni Alessandra ngayon ay malamang na barya lang kumpara sa halaga ng sapatos na suot niya bago siya ma-ambush.

Ngunit wala siyang kapangyarihan ngayon. Isa siyang estrangherong nagtatago, isang bilyonaryong walang pera at walang pangalan sa gitna ng probinsya.

Lalong nag-igting ang panga ni Ceejay nang makita niyang humakbang palapit si Don Ignacio kay Alessandra. Yumuko ang matabang asendero at walang hiyang hinawakan nang mahigpit ang baba ng dalaga, pilit na iniangat ang mukha nito.

"Sayang ka, Alessandra," malagkit at nakakadiring bulong ni Don Ignacio, pinasadahan ng malisyosong tingin ang leeg at dibdib ng dalaga. "Ang ganda-ganda mong bata. Makinis. Sariwa. Kung wala kang maibabayad na pera... baka pwede nating pag-usapan ang ibang paraan ng pagbabayad? Kapag pumayag ka, hindi ko na sisingilin ang nanay mo. Baka ilipat pa kita sa malaking kwarto sa mansyon ko."

Isang nakakabinging ugong ang pumuno sa isip ni Ceejay.

Nanlamig ang buong sistema niya, ngunit ang kanyang dugo ay kumukulo na parang asido. Hawak ng hayop na iyon ang babaeng pag-aari niya. Kahit hindi pa niya inaangkin nang pormal si Alessandra, sa isip at katawan ng malamig na CEO, walang sinuman ang pwedeng dumampi rito bukod sa kanya. Mahigpit niyang nakuyom ang kanyang mga kamao, ang kanyang mga kuko ay bumaon sa kanyang sariling palad hanggang sa magdugo ito. Isang malakas na pwersa ang nagtutulak sa kanya na sipain ang p***o, baliin ang leeg ng asendero, at ipalamon ito sa mga aso.

Ngunit mabilis na gumana ang kanyang malamig na kalkulasyon. Kung lalabas siya at papatayin ang Don sa harap ng dalawang armadong tauhan nito, malalagay sa mas matinding panganib si Alessandra. Baka barilin sila, o baka matukoy ng stepbrother niya ang kanyang lokasyon. Kailangan niyang magtimpi. Kailangan niyang idaan ito sa paraang mas malinis, mas tahimik, at mas brutal. Memoryado na ng utak niya ang mukha ni Don Ignacio. Babayaran ng lalakeng ito ng dugo ang bawat luha na pumatak mula sa mga mata ni Alessandra.

"H-huwag po, Don Ignacio... maawa po kayo," humihikbing pakiusap ni Alessandra, pilit na inilalayo ang kanyang mukha mula sa maruming hawak ng matanda. "Magbabayad po ako. Pangako po. Gagawin ko po lahat ng trabaho dito sa hacienda."

Inis na binitiwan ng asendero ang dalaga at tinulak ito nang bahagya kaya napaupo si Alessandra sa alikabok.

"Bukas!" sigaw ni Don Ignacio, dinuro-duro ang nanginginig na dalaga. "Bibigyan kita hanggang bukas ng hapon! Kapag wala kang dalang pera, ipapakulong ko ang nanay mo dahil sa e****a, at ipapakaladkad kita palabas ng lupain ko! Tandaan mo 'yan!"

Tumalikod ang asendero at padabog na umalis kasama ang kanyang mga tauhan, iniwan ang nag-iisang si Alessandra na nakasubsob sa lupa habang tahimik na umiiyak.

Nang mawala na ang tunog ng mga sasakyan ng Don, dahan-dahang binuksan ni Ceejay ang p***o ng kwarto. Tahimik siyang naglakad papalapit sa dalaga. Ang kanyang puso ay nababasag sa bawat hikbi nito, ngunit ang kanyang utak ay puno ng katorpehan. Hindi siya marunong mag-comfort. Sa mundo niya, ang problema ay nilulutas gamit ang pera at kapangyarihan, hindi gamit ang mga matatamis na salita o yakap.

Nakatayo lang siya sa likuran ni Alessandra, nakapamulsa, at pinagmamasdan ang panginginig ng mga balikat nito. Gusto niyang lumuhod, yakapin ito nang mahigpit, at sabihing, Ako ang bahala sa'yo. Ako ang bahala sa lahat.

Pero ang lumabas sa bibig ng torpeng boss ay isang malamig at malalim na boses.

"Stop crying. Nakakairita ang ingay mo."

Nagulat si Alessandra. Mabilis niyang pinunasan ang kanyang mga luha gamit ang likod ng kanyang kamay at dahan-dahang tumayo. Hindi siya makatingin nang diretso kay Ceejay, nahihiya na nakita nitong inaapi siya at tinatrato na parang basura.

"X-Xavier... pasensya na. Nagising ba kita?" garalgal na tanong ng dalaga, pilit na ngumingiti kahit namumula pa ang mga mata. "Babalik na ako sa trabaho. Ipag-iigib na kita ng malinis na tubig."

Kumibot ang panga ni Ceejay. Ang inosenteng babaeng ito ay kakapahiya lang, muntik nang bastusin, at tatanggalan ng tirahan bukas, ngunit ang iniisip pa rin nito ay ang pag-igib ng tubig para sa kanya. Naiinis siya, hindi kay Alessandra, kundi sa kanyang sarili at sa kakulangan niya ng kakayahang alisin ang sakit na nararamdaman nito ngayon.

Bago pa man makatalikod si Alessandra, mabilis na iniabot ni Ceejay ang isang malinis na puting panyo—ang huling mamahaling gamit na nakuha niya mula sa bulsa ng kanyang sirang suit.

"Punasan mo 'yang mukha mo. Ang dumi mo tingnan," masungit na utos niya, sabay iwas ng tingin upang hindi makita ng dalaga ang bahagyang pamumula ng kanyang mga tenga.

Kinuha ni Alessandra ang panyo, nagtataka sa kalidad ng tela nito na napakalambot at amoy mamahaling pabango. "Salamat..."

Tahimik na tumalikod si Ceejay at naglakad pabalik sa kwarto. Ngunit bago niya isara ang p***o, tumigil siya, hindi lumilingon, at nagtanong gamit ang boses na walang kahit anong emosyon, ngunit may nakatagong determinasyon.

"Magkano ang utang mo sa hayop na 'yon?"