บททั้งหมดของ Behind the Boss's COLD FACADE: บทที่ 1 - บทที่ 10

Madilim, tahimik, at walang kahit anong anino ng sibilisasyon sa kahabaan ng provincial highway na iyon. Tanging ang matatalim na ilaw ng tatlong itim na SUV ang humihiwa sa makapal na kadiliman ng gabi.Sa loob ng gitnang sasakyan, nakaupo si Ceejay Xavier Altamonte.Wala siyang emosyon habang nagbabasa ng mga confidential reports sa kanyang tablet. Ang liwanag ng screen ay tumatama sa kanyang perpektong panga at sa mga matang kasinglamig ng yelo. Suot ang isang mamahaling dark navy-blue bespoke suit, mukha siyang isang hari na nakaupo sa kanyang trono. Para kay Ceejay, ang bawat segundo ay pera, at ang bawat desisyon ay pwedeng makapagpabagsak ng isang kumpanya. Wala siyang pakialam kung nasa gitna sila ng isang liblib na probinsya para sa isang lihim na site inspection. Trabaho kung trabaho. Wala siyang inuurungan. Wala siyang kinatatakutan."Boss, medyo masyadong tahimik ang kalsada ngayon. Wala tayong nakakasalubong na kahit anong sasakyan mula pa noong lumagpas tayo sa bayan," b

"Sino ka?! Sino ang nagpadala sa'yo?!"Ang garalgal at nagbabantang boses ni Ceejay ay tila yelong tumusok sa gulugod ni Alessandra. Halos tumigil ang pag-ikot ng mundo ng dalaga. Rinig na rinig niya ang mabigat at mabilis na paghinga ng lalaki sa ibabaw niya. Ang mga mata nitong kasingdilim ng gabi ay walang kahit anong bakas ng awa.Kahit duguan at nanghihina, ang bigat ng katawan ni Ceejay ay sapat na para hindi makapanlaban si Alessandra. Naramdaman ng dalaga ang init ng balat ng estranghero na nakadikit sa kanyang manipis na damit, kasabay ng panginginig ng sarili niyang mga tuhod."W-wala..." nanginginig na sagot ni Alessandra, pilit na lumulunok kahit tuyong-tuyo ang kanyang lalamunan. "Wala akong kilalang nagpadala sa'yo... P-parang awa mo na, bitawan mo ako. N-nakita lang kita sa labas... sa tabi ng poso! D-duguan ka kaya dinala kita rito!"Mas lalong idiniin ni Ceejay ang kanyang sarili, sinusuri ang bawat reaksyon ng babaeng nasa ilalim niya. Sanay siyang magbasa ng mga tao

Tila tumigil ang pag-ikot ng mundo ni Ceejay. Ang mga salitang kanina ay nasa dulo na ng kanyang dila ay biglang umurong, napalitan ng isang nakakabinging katahimikan na mabilis na bumalot sa kanyang buong sistema.Nanigas siya sa kanyang kinatatayuan na parang isang estatwang yelo na biglang tinamaan ng kidlat.Sa loob ng maliit na espasyong iyon, nakatalikod sa kanya si Alessandra. At kasalukuyan itong nagbibihis matapos maligo.Ang kanyang mahaba at maitim na buhok ay basang-basa, nakatabingi sa isang gilid ng kanyang leeg, na siyang naglalantad sa makinis, walang mantsa, at perpektong linya ng kanyang likuran. Ibinubuhos pa lang ng dalaga ang huling tabo ng malamig na tubig mula sa kanyang mga balikat. Nakita ni Ceejay kung paano gumapang ang mga patak ng tubig pababa sa kurba ng gulugod nito, dumaan sa maliit nitong bewang, hanggang sa maalon na hugis ng balakang. Ang manipis nitong damit ay tuluyan nang nahulog at bumagsak sa basang sahig.Ang balat ng dalaga ay hindi kasingputi

"Limang daang libong piso."Paulit-ulit na umalingawngaw ang halagang iyon sa isip ni Ceejay. Nakatingin siya sa madilim na bubong ng kwarto, nakikinig sa mahina at pagod na paghinga ni Alessandra na nakatulog na sa sahig dahil sa labis na pag-iyak at pagod.Para kay Ceejay Xavier Altamonte, ang limang daang libong piso ay isang halagang kaya niyang kitain sa loob ng wala pang limang minuto. Ito ang presyo ng isang bote ng wine na binubuksan niya kapag may naisara siyang deal, o ang tip na iniiwan niya sa mga exclusive restaurants sa Europe. Ngunit para sa babaeng nagligtas ng buhay niya, ang halagang ito ay isang malaking kadena na pumipigil sa kalayaan nito at nagbabanta sa buhay ng sarili nitong ina.Hindi siya pwedeng mag-abot ng cash. Una, wala siyang dalang pera. Pangalawa, kung gagamitin niya ang kanyang mga black cards at ipapakita kay Alessandra, mabubunyag ang pagpapanggap niya bilang si "Xavier" na may amnesia. Kailangan niya itong gawin sa paraang hindi siya mag-iiwan ng b

Malakas ang buhos ng ulan nang gabing iyon. Ang mga patak ng tubig na bumabagsak sa lumang yero ng hacienda ay lumilikha ng isang nakakabinging ingay na tila sumasabay sa magulong isipan ni Ceejay.Nakaupo siya sa gilid ng kanyang kama sa loob ng madilim na kwarto. Hindi siya makatulog. Bumabagabag sa kanya ang nangyari kaninang tanghali—ang takot at pait sa mga mata ni Alessandra nang bulyawan niya ito at palayasin sa kanyang tabi. Hanggang ngayon, ramdam pa rin niya ang init ng malambot nitong mga daliri sa kanyang tagiliran. At sa tuwing maaalala niya kung paano niya ito sinigawan para lang pagtakpan ang sarili niyang katorpehan at pagnanasa, parang may kung anong mabigat na bato ang dumadagan sa kanyang dibdib.Bumuntong-hininga nang malalim ang bilyonaryo. Hindi siya sanay sa ganitong pakiramdam. Si Ceejay Altamonte ay hindi nakokonsensya. Ngunit sa babaeng ito, lahat ng kanyang mga panuntunan ay nawawasak.Dahan-dahan siyang tumayo. Gusto niyang uminom ng tubig, at siguro, pasik