Chapter 5

Tila tumigil ang pag-ikot ng mundo ni Ceejay. Ang mga salitang kanina ay nasa dulo na ng kanyang dila ay biglang umurong, napalitan ng isang nakakabinging katahimikan na mabilis na bumalot sa kanyang buong sistema.

Nanigas siya sa kanyang kinatatayuan na parang isang estatwang yelo na biglang tinamaan ng kidlat.

Sa loob ng maliit na espasyong iyon, nakatalikod sa kanya si Alessandra. At kasalukuyan itong nagbibihis matapos maligo.

Ang kanyang mahaba at maitim na buhok ay basang-basa, nakatabingi sa isang gilid ng kanyang leeg, na siyang naglalantad sa makinis, walang mantsa, at perpektong linya ng kanyang likuran. Ibinubuhos pa lang ng dalaga ang huling tabo ng malamig na tubig mula sa kanyang mga balikat. Nakita ni Ceejay kung paano gumapang ang mga patak ng tubig pababa sa kurba ng gulugod nito, dumaan sa maliit nitong bewang, hanggang sa maalon na hugis ng balakang. Ang manipis nitong damit ay tuluyan nang nahulog at bumagsak sa basang sahig.

Ang balat ng dalaga ay hindi kasingputi ng mga sosyal na modelong nakakasalamuha niya sa mga elite parties sa Maynila. Isa itong perpektong kulay ng morenang nabilad sa araw—makinis, malambot, at tila kumikinang sa ilalim ng liwanag na tumatagos mula sa siwang ng yero.

Sa isang iglap, naramdaman ni Ceejay ang isang marahas na pagsabog sa loob ng kanyang dibdib.

Ang kanyang puso, na palaging kalmado at walang emosyon kahit sa harap ng mga bilyong pisong krisis sa kumpanya, ay biglang naghuramentado. Mabilis, malakas, at bayolente ang pagtibok nito na halos marinig na niya sa kanyang sariling mga tainga. Uminit ang kanyang buong mukha hanggang sa kanyang mga tenga. Awtomatikong nag-igting ang kanyang panga—isang matigas at mahigpit na pagkakakuyom ng mga ngipin bilang reaksyon sa isang matinding pagpipigil na hindi niya maintindihan.

Sa utak ng malamig na CEO, alam niyang dapat siyang lumingon. Alam niyang bilang isang pormal na lalaki, hindi siya dapat nanonood nang palihim. Ngunit ang kanyang katawan ay tila may sariling isip.

Isang mabigat, malalim, at uhaw na pagnanasa ang mabilis na gumapang mula sa kanyang tiyan pababa sa kanyang singit. Ang halimaw na natutulog sa loob niya ay biglang nagising, pilit kinakalmot ang yelo na nakabalot sa kanyang pagkatao. Naramdaman ni Ceejay ang mabilis at masakit na pagtigas ng kanyang pagkalalaki. Bumakat ito nang matindi sa magaspang na tela ng kanyang maruming slacks, naghahanap ng kalayaan, naghihimagsik dahil sa matinding pananabik sa babaeng nasa likod ng kurtina.

Dahan-dahan siyang umatras ng kalahating hakbang, sumiksik sa anino ng kawayang dingding upang hindi siya mapansin, ngunit nanatili ang kanyang mga mata sa awang ng kurtina.

Nang mag-angat ng kamay si Alessandra upang kuskusin ang sabon sa kanyang mahahabang binti, humiwa ang isang mabigat na ungol sa lalamunan ni Ceejay. Ikinagat niya ang kanyang ibabang labi para pigilan ang anumang tunog. Nanginginig ang kanyang malalaking kamay. Bago pa man niya mapigilan ang sarili, dahan-dahang bumaba ang kanyang kanang kamay patungo sa kanyang sinturon.

Hindi na siya ang sikat at kinatatakutang bilyonaryo. Sa mga sandaling iyon, isa lamang siyang lalaking alipin ng sarili niyang libog.

Kusang kinapa ng kanyang magaspang na palad ang umbok sa kanyang harapan. Ramdam na ramdam niya ang init at ang matinding pamimitig ng kanyang ari sa likod ng tela. Mahigpit niya itong hinawakan, mariing pinisil, at sinimulang haplusin pataas at pababa kasabay ng ritmo ng paghinga niya. Ipinikit niya ang kanyang mga mata nang mariin. Nilaro ng kanyang imahinasyon ang pakiramdam ng basang balat ni Alessandra sa ilalim ng kanyang mga kamay. Naisip niya kung gaano kasarap ibaon ang kanyang mukha sa leeg nito, kung paano niya aangkinin ang bawat pulgada ng inosenteng katawan nito dito mismo sa madilim at maruming banyong ito.

Binilisan ni Ceejay ang paghaplos sa kanyang sarili. Ang bawat paggalaw ng kanyang kamay ay naghahatid ng matinding kuryente sa kanyang gulugod. Umigting ang mga ugat sa kanyang leeg at braso. Nanlalabo ang kanyang isip sa sarap at pagkabaliw. Ang amoy ng simpleng sampaguitang sabon na humahalo sa amoy ng basang lupa ay mas nakakalasing pa kaysa sa pinakamahal na alak.

Nang muling idilat ni Ceejay ang kanyang mga mata, nakita niya kung paano dahan-dahang ipinunas ni Alessandra ang bimpo sa kanyang dibdib. Muntik nang bumigay ang mga tuhod ng bilyonaryo. Mas lalong humigpit ang hawak niya sa kanyang pagkalalaki, isang huling, mabigat na haplos na muntik nang magtulak sa kanya sa rurok.

Ngunit bago pa man siya tuluyang mawalan ng kontrol at tuluyan nang pasukin ang loob ng banyo para sakmalin ang dalaga, bahagyang lumingon si Alessandra patungo sa direksyon ng kurtina.

Tila binuhusan ng malamig na tubig si Ceejay. Mabilis niyang binitawan ang kanyang sarili at umatras nang marahas. Muntik na siyang matisod sa isang nakakalat na piraso ng kahoy sa lupa. Nag-panic ang bilyonaryo. Parang isang pusakal na magnanakaw na nahuling gumagawa ng krimen, mabilis at halos patakbo siyang naglakad pabalik sa kwarto.

Pagdating sa loob, mabilis siyang umupo sa gilid ng matigas na kama. Napasabunot siya sa kanyang sariling buhok habang hinahabol ang kanyang hininga. Ang kanyang dibdib ay mabilis na tumataas-baba. Ang kanyang ari ay nananatiling matigas at kumikirot sa sobrang bitin, nagdudulot ng matinding paninikip sa kanyang pantalon.

Damn it, Ceejay! Anong ginagawa mo?! sigaw niya sa sarili niyang isip. Isa siyang inosenteng probinsyana! Wala siyang alam! At nandito ka para magtago, hindi para mamboso at hawakan ang sarili mo na parang isang uhaw na binatilyo!

Huminga siya nang malalim, pilit na pinapakalma ang nagwawalang sistema. Ngunit gaano man niya pilitin, hindi niya mabura sa kanyang isipan ang perpektong hugis ng katawan ni Alessandra.

Makalipas ang ilang minuto, nakarinig siya ng mga magaan na yapak. Bumukas ang p***o.

Pumasok si Alessandra. Nakasuot na ito ng isang malinis ngunit lumang daster na may kupas na floral print. Basang-basa pa ang dulo ng buhok nito. Ang mukha nito ay sariwa, ang mga pisngi ay bahagyang namumula dahil sa lamig ng tubig, at ang maamo nitong mga mata ay kumikislap sa inosensya. May dala itong isang maliit na palanggana ng malinis na tubig at nakasampay na bimpo sa balikat.

Nang magtagpo ang kanilang paningin, naramdaman na naman ni Ceejay ang pagwawala ng kanyang puso. Nakonsensya siya. Kakatapos niya lang pagnasaan ang babaeng ito sa pinakamaruming paraan na naiisip niya, habang ito ay walang ibang intensyon kundi ang tulungan siya. At dahil hindi niya alam kung paano i-handle ang ganitong klaseng nag-uumapaw na emosyon at katorpehan, nanaig ang kanyang depensa. Ginamit niya ang kanyang pinakamabisang sandata: ang kanyang malamig at masungit na maskara.

"Nasaan na ang hinihingi ko?!" bulyaw ni Ceejay, ang boses ay matigas at halos umalingawngaw sa maliit na kwarto. Nakakunot ang kanyang noo, ang mga mata ay nanlilisik ngunit pilit na iniiwasan ang leeg at dibdib ng dalaga. Hindi siya pwedeng tumingin doon, dahil baka maalala na naman niya ang kinis ng balat nito sa ilalim ng tubig.

Napatalon si Alessandra sa gulat. "P-po? Xavier? May... may hinihingi ka ba?"

"Dalawang oras na akong naghihintay dito! Kanina pa ako nanghihingi ng malinis na tubig at tuwalya! Nakakabingi ba ang pagsigaw ko?!" pagsisinungaling niya, idinadaan sa pekeng galit ang matinding kaba, hiya, at pagnanasa. "Gusto mo bang maimpeksyon ang sugat ko sa dumi ng lugar na 'to?! Kung hindi mo ako kayang asikasuhin, sabihin mo lang!"

Nataranta ang inosenteng si Alessandra. Mabilis nitong ibinaba ang hawak na palanggana sa maliit na mesa at lumapit sa kanya nang may halong pag-aalala at hiya. "H-hala, pasensya na talaga, Xavier. Hindi ko narinig na tinatawag mo ako. Naligo lang ako sandali kasi galing ako sa bukid, ang lagkit na ng katawan ko. Ito, kumuha ako ng malinis na tubig. Ako na ang magpupunas sa likod mo—"

Akmang hahawakan ni Alessandra ang braso ni Ceejay para alalayan ito, ngunit mabilis na umatras ang lalaki. Para siyang napaso. Ang totoo, natatakot siyang kapag hinawakan siya nito ngayon, baka sumabog ang natitira niyang kontrol at hilahin niya ang dalaga pahiga sa kama para tapusin ang sinimulan niya sa labas.

"Wag mo akong hawakan!" malamig at mariin niyang utos, ang panga ay muling nag-igting, pinipigilan ang sariling kamay na hawakan ang bewang nito. "Ibigay mo na lang ang tuwalya at ako na ang gagawa. Lumabas ka na muna."

Napatungo si Alessandra. Bahagya nitong nakagat ang ibabang labi dahil sa hiya at sakit sa matatalim na salita ng lalaki. Hindi niya maintindihan kung bakit napakasungit nito, gayong gusto niya lang naman makatulong. "Sige... ilalagay ko na lang dito. B-baka gusto mong kumain pagkatapos? Ipagluluto kita."

"Hindi ako gutom. Lumabas ka na," malamig niyang pagtataboy, nakatalikod na sa dalaga.

Nang dahan-dahang tumalikod ang dalaga at isara ang p***o, pasikretong napabuntong-hininga nang malalim si Ceejay. Ipinikit niya ang kanyang mga mata at tahimik na minumura ang sarili. Nababaliw na siya. Siya ang CEO na kayang magkontrol ng libu-libong empleyado, pero pagdating sa isang probinsyana, hindi niya makontrol ang sarili niyang katawan. Ang yelo na matagal nang bumabalot sa kanyang puso ay nagsisimula nang matunaw, at ang pinakamasama... hindi niya alam kung paano lalabanan ang apoy.