INICIAR SESIÓN“Anderson!”
Matinis na boses ang sumalubong sa aming nang pagbaba namin ng hagdan. Mabilis na lumipad ang mga braso ni Mara para yakapin si Anderson. Pinilit kong hindi magulat pero mukhang bigo ako dahil napairap ako sa hangin.
Umatras ako at binigyan sila ng space.
Althea’s POV“Hibang na ba siya?” natatawang tanong ko kay Anderson.Hindi nakapagsalita ang asawa ko. Nakatitig lamang siya sa ako, mapagmasid. “Gusto niyang iwan ang anak niya? Kaya niyang iwan at mapalayo sa anak niya?!” Hindi ako makapaniwala sa nalaman ko. Paanong kaya niyang iwan ang sarili niyang anak? Humakbang papalapit sa akin si Anderson ngunit umatras ako at bahagyang inangat ang aking kamay para pigilan siya. Nagsalubong ang aking kilay. “Do you agree with this?” Malalim ang kanyang buntong hininga. “I think it’s better that way. Amira is lost. She wants to know herself by-““By escaping her responsibility as a mother,” seryoso kong sambit. Hindi ko pinutol ang masama kong titig sa aking asawa. Hindi ko gustong magalit sa kanya pero knowing na hinahayaan niya si Amira na gawin lamang ang gusto nito ay hindi ako papayag. “No. She’s trying to figure out what she really wants and feel the life she never experienced,” paliwanag ni Anderson. Umiling ako. “That’s bullshi
Anderson’s POV“A-anak ko…” Kaagad akong naalimpungatan sa tinig na aking narinig. Hindi agad ako napakali at nagmulat ako ng aking mata. Pinagmasdan ko ang mukha ng aking asawa na umiiyak at pawis na pawis sa kanyang pagtulog. Mukhang pati sa panaginip ay hindi kayang patahimikin ng sakit na nararamdaman ang asawa ko. Isang bangungot.Masakit mawalan ng anak. Masakit na makitang nasasaktan ang mahal kong asawa. Marahan kong hinaplos ang mukha ni Althea para na rin alisin ang tikwas na buhok at pawis sa kanyang mukha. Mahina ang mga tinig na lumalabas sa kanyang boses. “Althea…” malambing kong sambit. “A-anak-”Naputol ang sasabihin ni Althea nang magising siya. Deresto ang tingin niya sa akin at kaagad akong niyakap. Tulad ng kanyang nakasanay nitong mga nakaraang linggo, nilulubog ni Althea ang kanyang mukha sa aking dibdib at doon umiiyak.Hinagod ko ang likod niya at marahang hinaplos para aluhin siya kahit alam kong hindi mapapawi nun ang sakit na kanyang dinadala. “I am he
Hindi ako bumaba kinabukasan. Makalipas ang dalawang linggo, parang kahapon lang nangyari ang lahat. Tuwing gigising ako sa umaga, una kong hinahanap ang buhay na dapat ay nasa loob pa ng aking tiyan pero wala na. I feel like I lost the meaning of my life after I lost my baby. Hindi ako lumabas ng kwarto at kahit ang bintana ko ay hindi ko na binuksan pa. At hindi ko hinayaang pumasok ang liwanag.Para bang kung mananatili akong nakapikit sa dilim, may posibilidad na hindi totoo ang lahat. Na kapag hindi ko nakita ang mundo, hindi rin ako makikita ng sakit na nasa puso ko. Ngunit kahit gaano ko piliting tumakas, hindi ako pinapalaya ng alaala.Ang malamig na sahig ng simbahan.Ang amoy ng pulbura.Ang bigat ng dugo sa aking mga kamay.At ang sigaw ko na hanggang ngayon ay parang paulit-ulit na umaalingawngaw sa loob ng aking ulo.Ang anak ko.Unti-unti akong napadilat.Tahimik ang kwarto, ngunit ang dibdib ko ay parang hindi mapakali. May kung anong gumugulo sa akin, isang bigat na
Althea’s POVTulala ako nang makauwi kami sa mansyon. Wala akong sinabi sa buong byahe at wala akong ibang narinig din kay Anderson kundi ang malalalim na buntong hininga at ang mga pasimpleng tingin na tila ba may gustong sabihin pero hindi niya magawa. Naramdaman ko na lamang na naglalakad ako papasok sa loob ng mansyon habang inaalalayan ni Anderson. “A-althea…” tunog nangangaralgal ang boses.Nasa baba ang aking tingin kaya hindi ko agad nalaman kung sino ang tumawag sa akin. Pero wala akong lakas para mag-angat ng tingin kung sino man ang nagsalita. Dumapo ang tingin ko sa aking tiyan at mabilis na namang nangilid ang aking luha. Ramdam ko ang marahang pisil ng kamay ni Anderson sa aking braso. “Althea,” si Anderson na mismo ang tumawag sa akin.Marahan akong nag-angat ng tingin sa kanya. “A-a-anak ko…” bigo kong tinig. Nilunok ko ang laway na namumuo sa aking lalamunan at agad na pinaalis ang aking luha. Malungkot ang mga mata ng asawa kong hindi alam kung paano ako tutulu
Althea’s POV“A-ang b-baby k-ko?” takang tanong ko kay Anderson nang magkamalay ako. Ngunit hindi ako nakakuha ng sagot galing sa kanya. “A-Anderson… a-ang anak natin? Okay ba siya?” pag-uulit ko. Pero katahimikan lamang ang aking natanggap.Nagtataka kong pinagmasdan ang mukha ng asawa ko. Mugto ang kanyang mata at banayad ang labis na pagkapagod sa kanyang ekspresyon. Alam kong hindi basta-basta iiyak si Anderson dahil lang sa mababaw na dahilan. Or should I say that I never saw him cry… not until today.Hinawakan ko ang kanyang kamay at bahagya akong umangat sa pagkakahiga na kinaalerto niya at inalalayan ako. Dumapo ang kamay ko sa kanyang damit at matindi kong kinuyom ang kamay ko doon. Bahagya ko siyang inalog.“A-anderson, sumagot ka. O-okay ba ang anak natin?” tanong kong muli habang mas lalo kong hinihigpitan ang hawak ko sa kanyang damit, tila doon ko hinahanap ang sagot na hindi niya maibigay.Hindi siya agad nagsalita, at ang katahimikan na bumalot sa pagitan namin ay ma
Anderson’s POVMasyadong mabilis ang mga pangyayari. Ang tinig na mula kay Althea ay siyang nagpawala sa aking sarili lalo na sa kanyang isinigaw. “Althea!” malakas kong sigaw sabay dampot ng aking baril. Kita ko ang matinding pagkagulat ni Adrian sa mabilisang pangyayari ganun din si Amira pero nagawa nitong makawala sa pagkakakapit ni Adrian dahil kinagat nito ang kanyang braso. “Ate!” sigaw ni Amira at mabilis siyang tumakbo ngunit mabilis siyang binaril ni Adrian at natumba siya sa sahig. Walang pagdadalawang isip kong binaril si Adrian, pinaulanan ko siya ng bala hanggang sa hindi ko na alam ang aking ginagawa. Nandilim ang aking mga mata dahil sa matinding galit at pagkamuhi kay Adrian dahil sa lahat ng kanyang ginawa. Kahit alam kong hindi na gumagalaw pa si Adrian ay patuloy pa rin ako. Natigil na lamang ako nang may humawak sa aking braso.“Anderson, stop it!” malakas na sambit ni Mateo at doon lamang ako natauhan. “Puntahan mo si Althea. Ngayon na!” utos pa niya sa akin.
“A-anong sinasabi mo?” kabado kong tanong na dinaan ko rin sa mahinang pagtawa.Pero seryoso sila kaya nawala ang tawa ko.
“Ahh! Anderson!”Nararamdaman ko ang pag-uga ng table ni Anderson habang mainit at mapusok niya akong inaangkin ng paulit-ulit. Kahit pa alam kong malaki ang kanyang ari ay hindi pa rin ako gan
Kinabukasan, nagising ako nang may humahaplos sa aking mukha. Marahan akong nagmulat ng aking mata at nakita si Anderson na mariin ang titig sa akin. Wala siyang suot na saplot at flex na flexx ang kisig ng kanyang braso hanggang sa bumababa ang titig ko sa kanyang matigas na dibdib at abs.
Agad kaming nagrequest na iuwi ang aking kapatid sa mansyon ni Anderson. Kasama naming umuwi si Mateo at halos napapalibutan kami ng maraming sasakyan - mga tauhan ni Anderson para bantayan kami. Nasa ambulansya naman si Amira ang kanyang anak kasama ang doctor na pinagkakatiwalaan ni Anderson. Na







