Behind the CEO’s Scandalous Marriage のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

Nalaman kong ipapakasal ako sa isang lalaking hindi ko kilala sa madaling panahon.Labinlimang minutong paulit-ulit kong naririnig ang tibok ng sarili kong puso habang nakatitig sa mesa sa harap ko, parang doon ko makikita ang paliwanag kung bakit ganoon kadaling ipamigay ang buhay ko.“Para sa pamilya natin,” sabi ng tiyahin ko, maingat ang tono, parang maselang porselana ang pinag-uusapan. “Sandali lang naman. Isang kasal lang.”Isang kasal lang.Parang sapatos. Parang kontrata. Parang bagay na maaaring ipalit kapag hindi na kailangan.Hindi ko na hinintay ang iba pang paliwanag. Tumayo ako, kinuha ang bag ko, at lumabas ng bahay na hindi lumilingon. Ayokong makita ang awa sa mga mata nilao mas masahol pa, ang ginhawang hindi na nila kailangang pumili para sa akin.“Matutuwa ang mga magulang mo,” nakangiting pilosopo ng pinsan ko.Napairap ako at hindi na lamang pinansin pa ang kanyang sinabi at tuluyan akong umalis sa nakakasakal na bahay na iyon. Hindi ko alam kung paano ako napu

Nakaupo ako sa loob ng kotse ni Anderson, nakatingin sa kalsadang dumadaan sa harap namin. Tahimik ang biyahe. Walang musika. Walang usapan. Ang tanging maririnig ay ang maayos na pagtakbo ng makina at ang kontroladong paghinga niya sa tabi ko.Hindi siya nagmamadali magmaneho. Hindi rin mabagal. Eksakto lang, parang lahat sa kanya ay sanay sukatin.Mas matanda siya.Iyon agad ang pumasok sa isip ko nang nagkaroon ako ng pagkakataong pagmasdan siya. Hindi ko pa alam ang numero, pero alam ko na ang bigat. Kita iyon sa paraan ng paghawak niya sa manibela na tila hindi mahigpit at hindi rin maluwag. Parang hindi niya kailangang magpatunay ng kahit ano.“May orientation ka, ‘di ba?” tanong niya, hindi lumilingon.“Oo.”“Anong oras matatapos?”“Hindi ko po alam.”Tumango siya. “Mag-text ka kapag tapos na.”Humigpit ang kapit ko sa bag na nasa kandungan ko.“Don’t worry, kaya ko namang umuwi-”“Hindi iyon ang punto,” putol ni Anderson, mahinahon pero walang puwang para tutulan.Tumahimik a

Maaga akong ipinatawag ako ni Victoria sa maliit na tea room sa likod ng bahay. Isang silid na bihirang gamitin, tahimik, at laging amoy dahon ng tsaa at lumang kahoy. Ang uri ng lugar kung saan hindi ka iniimbitahan para magkwento kundi para pakinggan.Nakatayo siya sa may bintana nang pumasok ako. Nakaayos, elegante, walang bakas ng emosyon sa mukha. Parang hindi siya ang babaeng tumitig sa akin noong gabing nagkahawak ang kamay namin ni Sebastian.“Umupo ka, Althea,” sabi niya, hindi lumilingon.Umupo ako.Maayos. Diretso. Handa.“Hindi kita ipinatawag para pagalitan,” dagdag niya. “Ayokong mali ang unang akala mo.”Tumango ako. “Naiintindihan ko po.”Ngumiti siya nang bahagya. Isang ngiting hindi ko alam kung kanino ba ito, sa akin, o sa sarili niyang desisyon.“Maraming mata ang nakatingin sa pamilyang ito,” sabi niya. “At kapag pumasok ka rito, awtomatiko kang bahagi ng lahat ng iyon.”“Opo,” sagot ko.“Tahimik ka,” dagdag niya. “At iyan ang gusto ko.”Nanlamig ang batok ko.“Per

Hindi ako naging asawa sa araw na iyon. Naging headline ako nitong nakalipas na isang linggo.Hindi ko sinabing oo kay Anderson. Hindi ko rin sinabing hindi. Ang alam ko lang, hindi ako tumapak sa altar at sapat na iyon para maging iskandalo ang pangalan ko bago pa man matuyo ang mascara sa mga mata ko.“Sigurado ka bang aalis ka? ‘Yan ang desisyon mo?” takang tanong ni Anderson.Muli kong binalik ang tingin ko sa isang papel na binigay ng kanyang tauhan. “Pamilya ko ang nakasalalay dito, Anderson,” mahina kong tugon na may kawalan ng pag-asa. “Ibinenta ka na nila, Althea. They don’t even care about you.”Umiling ako sa sagot ni Anderson. “Pero pamilya ko pa rin sila. Alam kong wala silang pake pero may pamilya akong umaasa sa’kin kahit hindi ko alam kung alam ba nila ‘to o hindi.”“Your father is comatose… your mother…”“My mother is missing,” dugtong ko dahil sa kabiguan niyang matapos.Malalim akong napabuntong hininga. Kasabay nito ang pagtulo ng aking luha. “Kaya hindi ko alam a

Hindi iyon mabilis. Mas nakakatakot ang mabagal. “Althea?” galing sa pamilya na boses, si Adrian. Muli itong kumatok ng hindi ako sumagot. Nasa loob ako ng room ko. Nakapatay ang ilaw. At sa likod ko… Si Anderson. Nakasandal siya sa pader, at ako ay nasa pagitan niya at ng pinto. Ang isang kamay niya ay nasa baywang ko. Hindi gumagalaw. Pero hindi rin umaalis. Hindi siya dapat narito. May kumatok sa pinto. Dalawang beses. Ang tibok ng puso ko ay parang sumasabay sa bawat katok. “Althea, alam kong nandiyan ka.” Hindi ako makahinga. Nararamdaman ko ang dibdib ni Anderson sa likod ko. Ang paghinga niya ay mabagal, masyadong mabagal para sa sitwasyon. Parang sinasadya niyang manatiling kalmado para hindi ako tuluyang magpanic. “Sumagot ka,” bulong niya sa tenga ko, halos hindi gumagalaw ang labi. “I’m okay.” Ang init ng hininga niya ay gumuhit sa balat ko. “Bakit?” halos hindi ko rin marinig ang sarili ko. “Para hindi siya pumasok.” May marahang pag-ikot ng doorknob. N