Mag-log in“Thorne… sino siya talaga?”Ang tanong ko ay lumabas na parang bulong sa hangin ng island breeze. Naka-stand kami sa dock, ang alon ay mahinahon pero ang dibdib ko ay parang bagyo. Ang babae sa harap namin—maganda, morena, tiyan na malaki na halos pareho ng sa akin—ngumiti nang matamis pero may halong panlalait. Sa kamay niya, hawak pa rin ang ultrasound picture na pareho ng sa amin.Si Thorne ay nakatayo sa pagitan namin, katawan niya ay tense na parang handa sa away. Ang mga guard niya ay dumating na mula sa main house—apat sila, armado, pero hinintay ang utos niya.“Clara,” sabi ni Thorne, boses na malamig pero may pagkalito. “Anong ginagawa mo rito? At paano ka nakarating sa island ko?”Ngumiti si Clara—ngiti na parang alam niya ang lahat. “Thorne… matagal na tayong hindi nagkita. Limang taon na ang nakalipas, nang pumayag ako sa arrangement ng lolo mo. Gamit ang DNA mo—frozen sample pa noon—naging buntis ako. Akala ko hindi natuloy dahil binayaran ako para tumahimik. Pero nang ma
“Thorne… ano ‘tong ultrasound na ‘to?”Ang tanong ko ay lumabas na parang sigaw sa gitna ng kwarto. Nakaupo ako sa kama, hawak ang anonymous letter at ang picture na nakalakip—ultrasound ng baby, pero hindi namin. Dalawa ang heartbeat markers. Twins. At ang note: *Hindi lang isa ang anak niyo. May plano pa si Elena mula sa loob. At isa sa kanila… akin na.*Si Thorne ay nakatayo sa harap ko, mukha niya ay maputla na parang nakakita ng multo. Ang letter ay galing sa prison mail—smuggled, siguro. Si Elena… kahit nakulong, may paraan pa rin siya.Lumapit siya. Kinuha ang picture mula sa kamay ko—hinawakan nang mahigpit, parang gusto niyang sirain ito.“Hindi totoo ‘to,” sabi niya, boses na matigas pero nanginginig. “Fake ‘to. Photoshop. Si Elena… ginagawa niya ‘to para sirain tayo ulit. Para magduda ka sa akin.”Pero sa loob ko, may duda na. Limang buwan na ako—dapat may ultrasound na kami. Pero dahil sa stress ng mga nakaraan, hindi pa kami nakakapagpa-checkup nang maayos. At ngayon… twi
“Vespera… hawak ko kamay mo. Huwag kang bibitaw.”Ang boses ni Thorne ay matatag, pero naririnig ko ang bahagyang pagyanig—takot na hindi niya maitago. Nasa loob na kami ng emergency stairwell ng Valtor Tower, bumababa nang mabilis habang ang mga sirena ay umiingay sa buong building. Ang bomb threat ay totoo—confirmed ng security. Isang device sa basement parking, at ang timer… 20 minutes na lang.Hawak niya ang kamay ko nang mahigpit, hinila ako pababa sa mga hagdan. Ang tiyan ko ay bahagya nang lumulaki, pero hindi pa halata—pero nararamdaman ko ang bigat ng responsibilidad. Anak namin. Hindi ko hahayaang mangyari ang anumang masama.“Thorne,” hiningal ko habang tumatakbo kami. “Paano kung totoo ang sinabi ni Elena? Paano kung may totoong lihim pa sa pamilya niyo na hindi mo sinasabi?”Hindi siya sumagot agad. Sa halip, hinila niya ako sa isang landing, pinatigil sandali para huminga. Ang mukha niya ay basa ng pawis, pero ang mata niya ay determinado.“May alam ako,” sabi niya sa wa
“Vespera… wag mong buksan ‘yan kung hindi ka handa.”Ang boses ni Thorne ay mababa, puno ng babala, pero hindi niya ako pinigilan. Naka-stand siya sa tabi ko, katawan niya ay tense na parang handa sa away. Si Elena ay nakatayo sa harap namin, ngiti niya ay parang ahas na handang umatake. Ang envelope sa kamay niya ay manipis lang, pero parang bomba na makakapagpabago ng lahat.Kinuha ko ito mula sa kanya. Hinawakan ko nang mahigpit, parang takot na mawala. Ang papel ay malamig sa daliri ko, pero ang dibdib ko ay mainit na mainit—halo ng galit, takot, at curiosity na hindi ko mapigilan.Si Don Gregorio ay lumabas na ng opisina, kasama ang mga lawyer. Nakita niya si Elena. Natigilan siya.“Elena?” tanong niya, boses na puno ng disbelief. “Anong ginagawa mo rito?”Ngumiti si Elena—ngiti na matamis pero may lason. “Tito… dinalaw ko lang ang pinsan ko. At ang bagong fiancée niya. May regalo lang ako.”Binuksan ko ang envelope.Sa loob: isang lumang sulat—handwritten, sa papel na medyo dila
“Thorne… totoo ba ‘yon?”Ang tanong ko ay lumabas na parang sigaw sa gitna ng penthouse. Nakaupo ako sa sofa, hawak ang phone ko na parang bomba na sasabog anumang oras. Ang tawag ni Marcus ay matagal nang putol, pero ang mga salita niya ay parang nakabaon na sa dibdib ko: *May alam si Thorne sa pagkamatay ng tatay mo. Ginamit niya ‘yon.*Si Thorne ay nakatayo sa harap ko, mukha niya ay puno ng pagkalito at galit. Ang lolo niya at ang mga lawyer ay nasa opisina pa rin, nagpaplano ng counter-move laban kay Marcus. Pero kami… kami ay mag-isa ulit. At ang lihim na ‘yon ay parang pader na biglang tumayo sa pagitan namin.“Vespera,” sabi niya, lumapit nang dahan-dahan. “Anong sinabi ni Marcus?”Hindi ko sinagot agad. Sa halip, inulit ko ang mga salita. “Na alam mo ang totoong dahilan ng pagkamatay ng tatay ko. Na hindi lang dahil sa takeover. Na may ginamit kang iba para makumbinsi ang board. Na… may kasalanan ka pa rin.”Natigilan siya. Ang mata niya ay nagbago—hindi galit, kundi takot. T
“Thorne… ano ang ibig sabihin no’n?”Ang tanong ko ay halos hindi na marinig sa ingay ng elevator habang bumababa kami mula sa rooftop. Ang kamay niya ay hawak pa rin ang kamay ko—mahirap, parang takot na mawala ako sa gitna ng gulo na darating. Ang phone niya ay nakapatay na, pero ang boses ni Marcus ay parang echo pa rin sa isip namin: *May traydor sa loob. Masyadong malapit.*Hindi siya sumagot agad. Tumingin lang siya sa reflection namin sa salamin ng elevator—ako na basa pa ang buhok mula sa pool, siya na hubad pa ang pang-itaas, mga muscles niya ay tense na parang handa sa digmaan.“Si Marcus ang nagsabi,” sagot niya sa wakas, boses na mababa pero puno ng galit. “Kung totoo ‘yon… kung may ibang tao sa kompanya ko na nagplano ng pagbagsak ng Lazurel Group para sirain ako rin… ibig sabihin, ginamit lang ako. Ginamit tayo pareho.”Natigilan ako. Ang galit ko sa kanya—ang limang taon na plano—biglang nagkaroon ng ibang mukha. Kung hindi siya ang tunay na may kasalanan… sino?Pagbuka







