The CEO Dirty Little Contract

Neng

Bangkok, Thailand — 8:47 PM

Isang daang piso na lang ang natitira sa wallet ko.

Tumingin ako sa kisame ng maliit naming apartment sa may kanto ng Soi 47. Walang fan. Walang aircon. Ang amoy ng piniritong isda mula sa kapitbahay ay sumasama sa amoy ng gamot ni Nanay na nakababad sa tubig sa tabi ng kama.

Isang daang piso.

Hindi sapat para sa pagkain bukas. Hindi sapat para sa pamasahe papuntang trabaho. At lalong hindi sapat para sa susunod na session ng dialysis ni Nanay.

"Eng... anak..."

Napatingin ako kay Nanay. Nakahiga siya sa lumang kutson. Payat na payat na. Ang mga buto-buto niya ay kita kahit sa dilim.

"Ma, nandito lang ako."

"May kinuha na naman yata akong kapatid sa mga anghel," bulong niya. Ngumiti siya — pero 'yung ngiting hindi na alam kung totoo o panaginip na lang.

Lumapit ako. Hinawakan ang kamay niyang malamig.

"Wala pa pong kukunin si Lord, Ma. Andito pa ako. Hindi ako umaalis."

Pumikit siya. Ilang sandali lang, humihilik na siya.

Tumingin ako sa bintana. Sa labas, ang Bangkok ay napakaingay — mga motorsiklong nagmamadali, mga nagtitinda ng pad thai sa kanto, mga turistang nagtatawanan sa likod ng mga truck.

Pero sa loob ng kwartong ito, tanging tunog lang ng paghinga ni Nanay at ang pagtibok ng pusong unti-unting nababasag.

Kalahating Thai ako. Kalahating Pilipino.

Ang tatay kong Pilipino ay iniwan kami noong labing-apat ako. Walang paalam. Walang sulat. Isang araw, nagising na lang ako, wala na siya. Dala ang lahat ng ipon ni Nanay. Dala ang pangarap naming makaahon.

Simula noon, si Nanay na lang ang meron ako.

At ngayon — unti-unti ko na rin siyang nawawala.

Tumunog ang cellphone ko.

Bangkok General Hospital.

"Miss Dawin," sabi ng nasa kabilang linya. English ang gamit — gaya ng lagi. "This is regarding your mother's upcoming dialysis session. The down payment of 15,000 baht is due tomorrow. If not paid, we will have to reschedule."

"Yes po — I mean, yes. I understand."

"We need the payment by 3 PM tomorrow."

Pinatay ko ang tawag.

Tumingin ulit ako sa wallet ko.

Isang daang piso. Mga 60 baht.

Kailangan ko ng 15,000 baht.

Bukas.

Paano?

Isinara ko ang pinto ng kwarto nang dahan-dahan. Lumabas ako sa maliit naming balkonahe. Sa ibaba, tanaw ko ang mga ilaw ng Bangkok — magaganda, mapang-akit, pero para sa mga tulad ko, puro pangako lamang na hindi natutupad.

Dalawang trabaho ang meron ako.

Umaga: tagalinis sa isang mall sa Sukhumvit.

Gabi: server sa isang maliit na Thai restaurant.

Lumuluhod na ang mga paa ko sa pagod. Ang mga kamay ko ay puno ng paltos mula sa mainit na mantika at bleach.

Pero hindi pa rin sapat.

Kailanman, hindi sapat.

Isang luha ang tumulo sa pisngi ko.

Pinunasan ko agad.

Walang oras para umiyak.

Kailangan kong lumaban. Para kay Nanay.

---

Khun Theerak

Bangkok, Thailand — 9:15 PM

"Get out."

Dalawang salita lang. Hindi sumigaw. Hindi pumalakpak.

Pero nangilabot ang tatlong tao sa harap ng mesa ko.

"Khun Thee, please — we can fix this—"

"I said get out."

Tumayo sila. Isinara ang pinto nang tahimik.

Bakit ba sila natatakot? Tao lang naman ako.

Pero alam ko ang sagot.

Si Khun Theerak Kivatzkhi ako. 35 taong gulang. CEO ng Siam Industries. At sa loob ng sampung taon kong pagpapatakbo ng kumpanyang ito, wala akong itinago — walang awa.

Hindi ako naninigaw. Hindi ako namamahiya sa publiko.

Mas simple ang style ko.

Isang tingin. Dalawang salita. Tapos ang usapan.

"You're fired."

"The deal is off."

"Get out."

Hindi ako cruel dahil gusto ko. Matipid lang ako. Ang oras ay pera. Ang emosyon ay abala. At ang mga taong paulit-ulit ang pagkakamali ay walang lugar sa kompanya ko.

Binuksan ko ang laptop. Isang email mula sa board of directors.

"Khun Theerak, your personal life is affecting the company's image. We suggest you find a partner — real or otherwise. The shareholders are talking."

Isinara ko ang laptop.

Partner.

Pakialam ba nila kung mag-isa ako? Kung walang babaeng katabi sa mga dinner? Kung walang naghihintay sa akin pag-uwi ng bahay?

Bahay.

Tumingin ako sa paligid ng opisina ko. Modern. Minimalist. Gray at black lahat. Walang picture frame. Walang halaman. Walang kahit anong nagpapakita na may nabubuhay dito.

Ganito rin ang condo ko.

Malaki. Tahimik. Walang tao.

At gusto ko 'yun.

Kasi kapag may tao — umaasa.

At kapag umaasa — nasasaktan.

Natuto ako niyan noong bata pa ako.

---

Flashback: 20 taon na ang nakalipas

"Thee, come eat."

His mother. Still wearing her factory uniform. Exhausted. But still smiling.

He was five years old. They lived in a small house near the train tracks in Ayutthaya. Every time the train passed, the whole house shook — but they were used to it.

"Ma, where's older sister?"

"She's... in her room."

Something was wrong with her voice.

He walked to the room he shared with his sister. Found her sitting on the floor. Head down. Silent.

"Sister?"

She looked up. Eyes red.

"Thee... I need to tell you something."

He walked out of the room.

He didn't know why. But he knew — she was about to say something heavy. And he couldn't bear to hear it.

The next day, she was gone.

She left with a man. She wasn't coming back.

He didn't cry.

He didn't ask questions.

He never bothered to find out where she went.

Because if he asked — it would mean she mattered. And if she mattered — it would hurt when she left.

From that day on, he learned.

Don't love. Don't hope. Don't let anyone see you care.

Because everyone leaves.

Everyone.

Present

Kumatok ang secretary ko.

"Khun Thee, there's someone outside. From the police. There's a report of... suspicious activity in our building."

Tumayo ako.

Suspicious activity.

Alam ko kung ano 'yun.

"Tell them I'll be there in five minutes."

Sumunod ako. Pinasok ang elevator. Bumaba sa ground floor.

At doon ko siya unang nakita.

Isang babae. Payat. Basa ang buhok. Tila galing sa ulan. Nakatayo siya sa tabi ng pulis — nanginginig ang mga kamay, pero hindi natatakot.

Diretso ang titig niya sa akin.

Tulad ng isang taong handang mamatay para sa isang bagay na pinaniniwalaan niya.

Nakakaintriga.

At sa mundong kinamumuhian ko ang pagkagulat — sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon...

May gumulat sa akin.

---

Neng

Nakita ko siya paglabas ng elevator.

Si Khun Theerak Kivatzkhi.

Ang demonyong naka-amerikana.

Sa personal, mas matangkad siya kaysa sa iniisip ko. Mas matalim ang panga. Mas malamig ang mata.

At nang maglakad siya palapit sa akin — hindi mabilis, hindi mabagal — pakiramdam ko ay may malaking anino na bumabalot sa buong paligid.

"Miss," sabi ng pulis sa akin. "This is Khun Theerak. He owns this building."

Tumango ako.

"Sir," sabi ko, pinilit kong hindi manginig ang boses. "I need to report something. An illegal transaction. I heard it from the 25th floor. Two men talking about — about money from —"

"Stop."

Si Khun Thee.

Isang salita lang. Pero tumigil ang lahat.

"It's drugs," bulong ko. "I think it's drugs."

Tumigil ang pulis.

Tumigil ang lahat.

Si Khun Thee ay hindi kumikibo. Hindi nagulat. Hindi nagalit.

Tinitigan lang ako.

Parang binabasa ang buong pagkatao ko sa isang iglap.

"Come with me," sabi niya.

Hindi tanong. Hindi utos.

Sentensiya.

Tumingin ako sa pulis. Hindi sila gumalaw. Parang batugan.

Walang choice.

Sumunod ako.

---

Dinala niya ako sa ika-27 palapag. Sa opisina niya.

Gray. Black. Walang buhay.

"Sit down."

Umupo ako.

Isinara niya ang pinto.

"Tell me everything you heard," sabi niya. Nakatayo siya sa tapat ko. Hindi umuupo. "Word for word."

Kinwento ko lahat. Ang usapan sa stock room. Ang dalawang lalaki. Ang tungkol sa "shipment" at "clean money."

Nakinig lang siya.

Walang emosyon sa mukha niya.

Nang matapos ako, tumalikod siya. Tumingin sa bintana.

Sa sobrang tagal ng katahimikan, akala ko nakalimutan na niyang nandito ako.

Tapos...

"You heard something dangerous, Miss...?"

"Dawin. Neng Dawin."

"You heard something dangerous, Neng. Do you understand that?"

Tumango ako.

"If you go to the police with this — you won't make it to the station."

Nanlamig ako.

"I'm not threatening you," sabi niya. Hinarap ako. "I'm telling you the truth. The men you heard... they're not small players."

"Then what am I supposed to do?" Hindi ko napigilang tumaas ang boses. "Just stay quiet? Pretend I didn't hear anything? My mother —"

Tumigil ako.

Hindi ko dapat sinabi 'yun.

"Your mother?" tanong niya.

Wala na akong choice.

"I need money," bulong ko. "For her treatment. 15,000 baht. Due tomorrow. I have no one to turn to. No one helps me. That's why I'm here — because I need money, and I heard that conversation... I thought maybe it could be... a way to ask for help."

He was silent for a long time.

Then — a short laugh. Not loud. Not mocking.

Just... unfamiliar.

"Interesting," sabi niya. "You came to report a crime... to ask for money."

"I don't know what else to do, okay?!"

Sa unang pagkakataon, lumapit siya.

Hakbang. Hakbang. Hakbang.

Hanggang sa isang braso na lang ang layo namin sa isa't isa.

"I have a deal for you, Neng Dawin."

Nanlaki ang mata ko.

"Pretend to be my wife," sabi niya. "Six months. Public appearances only. No real relationship. In return — I will pay for everything. Your mother's hospital. Your bills. Your life."

"Why?" bulong ko. "Why me?"

"Because you're desperate," sagot niya. "And desperate people don't ask questions."

Tiningnan ko siya.

Sa mata niyang walang ilaw. Sa mukha niyang walang damdamin.

At sa likod ng lahat ng 'yun — may nakita ako.

Isang batang lalaki na iniwan ng ate niya. Isang lalaking natutong huwag nang magmahal.

Kasi masakit.

"I'll sign," sabi ko.

Hindi dahil gusto ko.

Dahil wala na akong choice.

Dahil buhay na ni nanay nakasalalay dito.