Lahat ng Kabanata ng Beneath the Billionaire's Mask : Kabanata 1 - Kabanata 10

“Magiging asawa mo ako, Vespera. Hindi dahil gusto ko—kundi dahil wala kang takas.”Ang boses ni Thorne Valtor ay malamig na parang bakal na hinubog sa dilim. Nakaupo siya sa likod ng malaking desk sa kanyang pribadong opisina sa pinakamataas na palapag ng Valtor Tower, ang lungsod sa ibaba ay parang mga bituin na nahulog sa paanan niya. Hindi niya ako tinitingnan nang diretso—hindi pa. Nakatuon ang mga mata niya sa tablet sa kamay niya, pero alam kong naririnig niya ang bawat tibok ng puso ko.Ako si Vespera Lang. Sa papel, bagong maid lang ako sa penthouse niya. Sa totoo, ako ang babaeng nawala limang taon na ang nakalipas. Ang babaeng sinira ang buhay ng pamilya ko dahil sa isang desisyon niya na hindi niya alam na may mukha at pangalan.Hindi ko inaasahan na magiging ganito kabilis ang lahat.Kaninang umaga pa lang, normal lang ang araw. Naglilinis ako ng mga istante sa kanyang pribadong library, suot ang itim na uniporme na halos hindi ko na maramdaman ang katawan ko dahil sa lam

“Vespera… wag kang gumalaw.”Ang boses ni Thorne ay mababa, halos bulong, pero puno ng utos. Nasa loob na kami ng presidential suite ng hotel pagkatapos ng engagement party. Ang ballroom sa ibaba ay puno pa rin ng ingay—tawa, salamin na nagkakabanggaan, mga toast para sa “bagong kasal”—pero dito sa itaas, tahimik. Masyadong tahimik.Nakaupo ako sa gilid ng king-sized bed, paa ko ay nakayuko pa rin mula sa pagtakbo kanina sa staff area. Hindi ko na sinuot ulit ang heels. Hindi ko na rin sinubukang magpalusot. Alam kong nakita niya ang lahat—ang computer, ang screen na biglang nag-log out, ang pagkabalisa sa mukha ko kahit sinusubukan kong itago.Lumapit siya. Hindi mabilis. Parang hayop na hindi gustong matakot ang biktima. Hinubad niya ang coat at itinapon sa sofa. Ang puting shirt niya ay basa na sa pawis mula sa init ng party at sa galit na pinipigilan niya.“Anong ginagawa mo sa staff computer?” tanong niya ulit, mas malapit na ngayon. Naka-stand siya sa harap ko, mata niya ay naka

“Thorne… bakit hindi mo ako sinira agad?”Ang tanong ko ay lumabas na parang bulong sa gitna ng dilim ng rooftop terrace. Ang hangin ay malamig, humahaplos sa balat ko na parang paalala na hindi pa tapos ang lahat. Sa ibaba, ang lungsod ay parang walang katapusang karagatan ng ilaw—mga kotse na parang mga bituin na gumagalaw, mga building na parang mga higanteng nakabantay. Pero dito sa itaas, sa pribadong mundo ni Thorne Valtor, parang kami lang dalawa ang nabubuhay.Nakaupo siya sa gilid ng infinity pool, paa niya ay nakababad sa tubig na kumikislap sa ilalim ng city lights. Ako, nakatayo pa rin sa likod niya, hawak ang railing nang mahigpit na parang kailangan kong mag-anchor sa realidad. Hindi ko alam kung bakit hindi ako tumakas. Hindi ko alam kung bakit hindi ko na lang sinend ang files sa media ngayon mismo—at tapos na ang lahat. Pero narito ako. Narito pa rin. At ang puso ko… hindi na sigurado kung galit pa ba ito o may iba nang nararamdaman.Tumingin siya sa akin. Walang ngit

“Thorne… ano ang ibig sabihin no’n?”Ang tanong ko ay halos hindi na marinig sa ingay ng elevator habang bumababa kami mula sa rooftop. Ang kamay niya ay hawak pa rin ang kamay ko—mahirap, parang takot na mawala ako sa gitna ng gulo na darating. Ang phone niya ay nakapatay na, pero ang boses ni Marcus ay parang echo pa rin sa isip namin: *May traydor sa loob. Masyadong malapit.*Hindi siya sumagot agad. Tumingin lang siya sa reflection namin sa salamin ng elevator—ako na basa pa ang buhok mula sa pool, siya na hubad pa ang pang-itaas, mga muscles niya ay tense na parang handa sa digmaan.“Si Marcus ang nagsabi,” sagot niya sa wakas, boses na mababa pero puno ng galit. “Kung totoo ‘yon… kung may ibang tao sa kompanya ko na nagplano ng pagbagsak ng Lazurel Group para sirain ako rin… ibig sabihin, ginamit lang ako. Ginamit tayo pareho.”Natigilan ako. Ang galit ko sa kanya—ang limang taon na plano—biglang nagkaroon ng ibang mukha. Kung hindi siya ang tunay na may kasalanan… sino?Pagbuka

“Vespera… wag mong buksan ‘yan kung hindi ka handa.”Ang boses ni Thorne ay mababa, puno ng babala, pero hindi niya ako pinigilan. Naka-stand siya sa tabi ko, katawan niya ay tense na parang handa sa away. Si Elena ay nakatayo sa harap namin, ngiti niya ay parang ahas na handang umatake. Ang envelope sa kamay niya ay manipis lang, pero parang bomba na makakapagpabago ng lahat.Kinuha ko ito mula sa kanya. Hinawakan ko nang mahigpit, parang takot na mawala. Ang papel ay malamig sa daliri ko, pero ang dibdib ko ay mainit na mainit—halo ng galit, takot, at curiosity na hindi ko mapigilan.Si Don Gregorio ay lumabas na ng opisina, kasama ang mga lawyer. Nakita niya si Elena. Natigilan siya.“Elena?” tanong niya, boses na puno ng disbelief. “Anong ginagawa mo rito?”Ngumiti si Elena—ngiti na matamis pero may lason. “Tito… dinalaw ko lang ang pinsan ko. At ang bagong fiancée niya. May regalo lang ako.”Binuksan ko ang envelope.Sa loob: isang lumang sulat—handwritten, sa papel na medyo dila