Lahat ng Kabanata ng Beneath the Billionaire's Mask : Kabanata 1 - Kabanata 5

“Magiging asawa mo ako, Vespera. Hindi dahil gusto ko—kundi dahil wala kang takas.”Ang boses ni Thorne Valtor ay malamig na parang bakal na hinubog sa dilim. Nakaupo siya sa likod ng malaking desk sa kanyang pribadong opisina sa pinakamataas na palapag ng Valtor Tower, ang lungsod sa ibaba ay parang mga bituin na nahulog sa paanan niya. Hindi niya ako tinitingnan nang diretso—hindi pa. Nakatuon ang mga mata niya sa tablet sa kamay niya, pero alam kong naririnig niya ang bawat tibok ng puso ko.Ako si Vespera Lang. Sa papel, bagong maid lang ako sa penthouse niya. Sa totoo, ako ang babaeng nawala limang taon na ang nakalipas. Ang babaeng sinira ang buhay ng pamilya ko dahil sa isang desisyon niya na hindi niya alam na may mukha at pangalan.Hindi ko inaasahan na magiging ganito kabilis ang lahat.Kaninang umaga pa lang, normal lang ang araw. Naglilinis ako ng mga istante sa kanyang pribadong library, suot ang itim na uniporme na halos hindi ko na maramdaman ang katawan ko dahil sa lam

“Vespera… wag kang gumalaw.”Ang boses ni Thorne ay mababa, halos bulong, pero puno ng utos. Nasa loob na kami ng presidential suite ng hotel pagkatapos ng engagement party. Ang ballroom sa ibaba ay puno pa rin ng ingay—tawa, salamin na nagkakabanggaan, mga toast para sa “bagong kasal”—pero dito sa itaas, tahimik. Masyadong tahimik.Nakaupo ako sa gilid ng king-sized bed, paa ko ay nakayuko pa rin mula sa pagtakbo kanina sa staff area. Hindi ko na sinuot ulit ang heels. Hindi ko na rin sinubukang magpalusot. Alam kong nakita niya ang lahat—ang computer, ang screen na biglang nag-log out, ang pagkabalisa sa mukha ko kahit sinusubukan kong itago.Lumapit siya. Hindi mabilis. Parang hayop na hindi gustong matakot ang biktima. Hinubad niya ang coat at itinapon sa sofa. Ang puting shirt niya ay basa na sa pawis mula sa init ng party at sa galit na pinipigilan niya.“Anong ginagawa mo sa staff computer?” tanong niya ulit, mas malapit na ngayon. Naka-stand siya sa harap ko, mata niya ay naka

“Thorne… bakit hindi mo ako sinira agad?”Ang tanong ko ay lumabas na parang bulong sa gitna ng dilim ng rooftop terrace. Ang hangin ay malamig, humahaplos sa balat ko na parang paalala na hindi pa tapos ang lahat. Sa ibaba, ang lungsod ay parang walang katapusang karagatan ng ilaw—mga kotse na parang mga bituin na gumagalaw, mga building na parang mga higanteng nakabantay. Pero dito sa itaas, sa pribadong mundo ni Thorne Valtor, parang kami lang dalawa ang nabubuhay.Nakaupo siya sa gilid ng infinity pool, paa niya ay nakababad sa tubig na kumikislap sa ilalim ng city lights. Ako, nakatayo pa rin sa likod niya, hawak ang railing nang mahigpit na parang kailangan kong mag-anchor sa realidad. Hindi ko alam kung bakit hindi ako tumakas. Hindi ko alam kung bakit hindi ko na lang sinend ang files sa media ngayon mismo—at tapos na ang lahat. Pero narito ako. Narito pa rin. At ang puso ko… hindi na sigurado kung galit pa ba ito o may iba nang nararamdaman.Tumingin siya sa akin. Walang ngit