Masuk"I... W-wait for me there." I ended the call. Agad na tinakpan ko ang bibig ko at tahimik na humagulgol.Is this how it really feels? To be cared by someone? Matagal na panahon na mula nang huli ko itong naramdaman. Back when she was still alive. Siya lang ang nakakagawa nito sa akin. And now here, this man... My family didn't even check on me or ask me about my daily life. Kahit si Dad. Is this how it really feels? Kung para sa iba ay masarap na pakiramdam ito, bakit para sa akin ay hindi?Muli akong naghilamos matapos ang ginawa kong pag-iyak na iyon saka nagmadaling bumaba. Pagkabukas ko ng gate ay tumambad kaagad sa akin si Kallum na nakasandal sa motor niya habang nakayuko at tila problemado."Kallum."He immediately fixed his gaze on me. Napaatras ako nang makita ko na tila nais niya akong yakapin ngunit pinigilan niya ang kaniyang sarili at nanatiling nakatayo sa harap ko. With his worried expression. Tila nagsusumamo iyon."Totoo bang maayos ka? Hindi ka inatake o ano?" Tanong
Padarag kong ibinaba ang spoon and pork na hawak ko at uminom ng tubig. Tiningnan ko silang tatlo. I saw how Dad's expression hardened while glancing at me and his other daughter. Lumambot lang iyon nang magsalita si Tita Vicky, his wife."That's so rude of you, Via. Why don't you get the dessert in the kitchen, hija? Come on," malumanay niyang utos sa anak niya.Umirap ang babae. "Fine." And then she left the dining table.I heaved out a sigh. Fucking rude bitch."Pasensya ka na, Crecia. Kabisado mo naman na ang kapatid mo," ani Tita Vicky and looked at me softly. Iniwas ko ang tingin sa kaniya at pekeng ngumiti."It's fine, Tita," I trailed off and looked at Dad. "Ano po bang ididiscuss niyo, Dad? Tungkol saan? I'd like to stay longer and wait for Lolo and Aunty but I can't. May maaga akong meeting bukas."Tumikhim si Dad. Marahan niyang pinunasan ng panyo ang bibig niya at tumutok ang tingin sa 'kin. "We're planning to give Via all my shares in your company, anak."I was stunned fo
"You can leave now, Kallum. I'll set another meeting with Yna to discuss about your work," ani ko at tumayo na para sana kumuha ng kape ngunit nagulat ako nang hulihin niya ang wrist ko. Napatingin ako sa kaniya nang maramdaman ko ang kuryenteng dumaloy pataas sa braso ko patungo sa buong katawan ko.Tila nagulat din siya kaya agad na binitiwan ako."I'm sorry...""May sasabihin ka pa ba?""I just wanted to say that Lola wants you to eat dinner with us tonight, pero mukhang hindi puwede? Sasabihin ko na lang sa kaniya," aniya at tinalikuran na ako.Bago pa siya makalabas ay muli niya akong nilingon. Now, I could see worries in his eyes."I'll see you every week then." He then left my office.But that didn't happen. It's because I started visiting the Rays of Life more often. Hindi rin ako umuwi nang gabing 'yon at dumiretso sa bar ni Ruru and drowned myself with some vodka and beer.Tuwing gabi ay dumadaan ako sa orphanage para lang makita siya. The thought of him is giving me a kind
I glanced at him for a second. Hindi ko naitagal ang tingin sa kaniya dahil nahuli kaagad niya ang mga mata ko. His blank expression is irritating me. Wala ni isa akong makitang emosyon sa mga mata niya. Parang noong gabing nakita ko siya sa labas ng orphanage. Seriously? May iba ba siyang katauhan?"So, what do you say?" I muttered before closing the folder at hinayaang hawak iyon ng kamay ko.His eyes bore into mine. Na parang wala siyang interest sa mga sinabi ko kaya nairita na naman ako."Kung wala ka nang sasabihin, puwede ka nang umalis.""Bakit ikaw naman ngayon ang nagsusungit?" Tanong niya na ikinatigil ko. The heat that's coming from my coffee suddenly transported to my head."What?"He smiled. That smile. That exact smile he gave me that night before saying goodbye. Inangat niya sa table ko ang isang paper bag kaya tumapon ang tingin ko roon."Pinabibigay ni lola. She's still worried sick about you and your condition. I hope you don't mind, Ma'am," he casually said. Ni hin
Kallum.Hindi ko pinansin ang huli niyang sinabi."Then your full name's Kallum Theo? Nice name," I chuckled. He then shrugged his shoulders and bore his eyes onto mine. Tila binabasa ako.Ilang segundong nagtagal ang tingin niya sa 'kin bago ako talikuran. "Sumasakay ka ba sa motor?"Doon ko napansin ang isang motor sa gilid. May isang helmet na nakapatong sa isang side mirror nito. Ito ba ang gagamitin niya paghatid sa akin?Hindi kaagad ako nakasagot dahil sa pagmamasid sa kung paano siya sumakay sa motor na iyon at bumaling ng tingin sa 'kin. Muling natigil nang ilang segundo ang tingin niya bago kumamot sa ulo."O hindi? Baka hindi. Tatawag na lang ako ng taxi-""I want to try that." I interrupted what he was going to say. Tila hindi siya makapaniwala sa sinabi ko kaya natawa ako."This is my first time and it looks thrilling. I want to try. Besides, ikaw naman ang mahihirapan pauwi kapag sa taxi mo ako pinasakay," I convinced him but still, he continued to stare at me as if he w
Bago pa ako makapag-isip ng kung anu-ano, the door made a creak sound when it opened. Umangat ang gilid ng labi ko nang makita ko ang isang matandang babae na may dalang isang basong tubig at pakete ng gamot. Who is she?"Hija, gising ka na pala. Inumin mo muna ito..." aniya at inabot sa 'kin iyong dala niya.With a little doubt in my head, I accepted the glass of water and the medicine but didn't bother to drink it. Hindi ko naman ito kilala. Baka mamaya...My inadequate thought was interrupted when I heard a man's voice outside."'La! Sabi ko sa inyo ako na ang magdadala, e. Natutulog na ho kayo dapat."The old woman turned to the open door waving her wrinkled hand to a man I am familiar with. "Ikaw ang magpahinga na, Theo. Galing ka pang trabaho. Huwag mong abusuhin ang katawan mo."Theo?The man named Theo focused his gaze on me for a moment before turning to his, I guess, grandmother. Para lang akong tangang nakamasid sa kanila roon dahil hindi ko naman alam ang gagawin ko.Nilap







