Chap. 6 "First Family"

Napagpasyahan ng isang masaya, buo, at halos perpektong pamilyang balik-bayan na magbakasyon sa kanilang probinsya sa Zambales ngayong tag-init. Ilang taon din silang hindi nakauwi, kaya parang biglang bumalik ang lahat ng childhood memories ni Liezel nang maramdaman niya ang amoy ng dagat, ang ihip ng hangin, at ang init ng araw na iba ang haplos kumpara sa Europa. Kaya naman, nang magpasya ang asawa niyang si Evor na dito magdiwang ng birthday ng kanilang anak, pakiramdam niya ay may kung anong puwersa na nagtulak sa kanila pabalik sa pinanggalingan niya. Parang may kulang na sa buhay nila na ngayon lang muling nabuo.

Hindi lang basta bakasyon ang plano. Gusto nilang maranasan ni Ednel Hernandez Marseille, ang kaisa-isa nilang anak, ang tunay na kultura ng Pilipinas. And what better way than to spend it sa Zambales, lugar na puno ng beaches, tubig na parang salamin, at mga resort na hindi pa nababahiran ng sobrang komersiyalismo.

Sa edad na limang taon, si Ednel ay may mundo nang ibang-iba kaysa sa ordinaryong batang Pinoy. Lumaki siya sa buhay na puro luho, puro alaga, at puro pagmamahal. Pero dama pa rin ng pamilya na kailangan pa rin niyang makita ang mundo sa labas ng pagiging “anak ng tycoon.”

Noong birthday niya, halos buong angkan nila ang nagtipon. May sumasayaw sa gitna ng kubong gawa sa nipa, may mga pinsang nagtatampisaw sa tubig habang sumisigaw ng “Habulin mo ako!”, at may mga tiyuhin na nag-iihaw ng isda, pusit, at hotdog para sa bata. Tawanan. Musika. Amoy ng usok at dagat. Lahat iyon, sabay-sabay na yumakap sa batang si Ednel.

At dahil sagad sa yaman ang pamilya, courtesy of Evor, ang French business tycoon ay nilibre nila ang buong angkan. Wala ni isang naglabas ng piso. Kaya naman mahal na mahal sila ng lahat dito. Hindi dahil sa pera lang. kundi dahil hindi sila nakalimot. Hindi sila yumabang. Hindi sila nagbago, kahit ilang bansa na ang nalibot nila.

---

Gabi na, pero masaya pa rin ang bata.

Pabalik na silang Maynila nang sumapit ang hatinggabi. Tahimik ang national road, at ang kulay lilac na kalangitan ay unti-unti nang kinakain ng dilim.

“Ednel,” tanong ni Evor habang nakahawak sa manibela, “are you happy that you've seen the best beaches here in the Philippines and met all of your Filipino cousins?”

Hindi makabitaw sa tanawin sa labas si Liezel at nakatingala sa kalangitang mala-lila habang napapangiti dahil ramdam niya ang saya ng anak.

“Yes, Dad!” sagot ni Ednel nang may konting lungkot. “Are we going to leave now, Dad?”

“Oo, anak,” sagot ni Liezel, hinagod ng kamay ang likod ng anak. “Look at the purple sky. It indicates na kailangan na nating umuwi. Pero nag-enjoy ka ba? Nagustuhan mo ba ang Filipino culture?”

“Yes naman po!” sagot ni Ednel, masigla pa rin kahit inaantok na.

“Haay… ang suwerte ko sa ’yo, anak,” bulong ni Liezel, puno ng lambing at pagmamalaki. “Ang bilis mo matuto. Napakatalino mo. We’re so lucky to have him, hon.”

Ngumiti si Evor. “Oh, hon. Look, there's an ATM over there. I’ll just park. I need to withdraw. We're running out of pocket money.”

Agad nanlaki ang mata ni Liezel.

“Hon… hindi ba delikado diyan? Wala nang tao. 1 AM na. It's still Dim out there. Nakakatakot.”

Tumawa si Evor, confident. “Don’t worry, hon. I can handle myself.”

“Mom! Dad is Superman!” sigaw ni Ednel, sabay tawa habang ginagaya ang flying pose.

Hinalikan siya ni Liezel sa noo. “Naku, ikaw talaga.”

---

Pero sa isang iglap, gumuho ang mundo.

Pagkababa ni Evor, naglakad siya papunta sa ATM. Mula sa kinauupuan ni Liezel, kita niya ang bawat hakbang ng asawa. Kita niya pati ang lamig ng haligi ng ilaw na parang nanginginig din.

At doon na nangyari ang hindi niya inaasahan.

May tatlong lalaking biglang lumabas mula sa dilim... Tatlong anino na parang sumulpot mula sa lupa.

May tumutok ng matigas, malamig, nakakatigagal na bagay sa leeg ni Evor.

“Holdup ‘to! Akin na ang pera!”

Napasinghap si Liezel. Hindi basta paghinga, kundi ‘yung uri ng hangin na parang ang buong kaluluwa niya ay biglang lumubog.

Umakyat ang lamig mula paa niya hanggang ulo.

Nagsimulang mamawis ang palad niya.

Nanikip ang dibdib niya.

At unti-unting lumabo ang paningin.

Hindi niya alam kung iiyak ba siya, sisigaw, o tatakbo.

“Mom? Why are you crying?” tanong ni Ednel, kitang-kita ang pag-aalala sa inosente niyang mukha. “You’re trembling. Is Dad okay?”

Para siyang natauhan. Napatingin siya sa anak at saka suminghot nang madalian, pilit hinihila ang sarili pabalik sa katinuan.

“Sshh… don’t make noise, anak.”

Nanginginig ang kamay niyang tumakip sa bibig ng bata.

“Promise me… okay? Don’t say anything.”

Tumango si Ednel, kahit halatang nanginginig din.

Habang yakap-yakap niya ang anak, may naramdaman siyang matigas sa paanan.

It's like an instinct kaya binaba niya ang tingin.

Lunch box ni Ednel.

Dahan-dahan niyang binuksan iyon.

“Mom? What’s that?” mahina at takot na tanong ni Ednel.

Kinuha ni Liezel ang stainless na tinidor.

Pigil ang luha, humigpit ang hawak niya rito.

Tumingin siya sa anak.

Parang pinipilit niyang maging matapang para kay Ednel...

kahit wasak na wasak na ang loob niya.

“Anak…”

Hinawakan niya ang kamay nito.

“…kapag sinubukan ka nilang kunin… don’t ever go with them.”

Inilagay niya ang tinidor sa maliit na palad ng bata.

Mainit ang kamay ni Ednel, malamig ang kamay niya.

“If they come near you, use this. Run. Tumakbo ka. Huwag kang titingin. Huwag kang hihinto.”

Nanginginig ang tinig ni Liezel habang nangingilid ang luha.

“Anak… pag wala na si Mommy at Daddy…”

Napakagat siya sa labi niya para hindi humagulgol.

“…mahal na mahal ka namin. Ikaw ang buhay namin. Gusto naming makaligtas ka.”

Huminga siya nang malalim, parang hinihigop ang huling lakas.

“You will be the new superhero, anak.

Kami ng Papa mo… manonood sa ’yo.

Kahit hindi mo kami makita. Like you're in those movies and we are the viewers.”

Naluha si Ednel, hindi dahil naiintindihan niya ang lahat...

kundi dahil ramdam niya ang takot ng mommy niya.

Ramdam niya ang panginginig nito.

Ramdam niya ang bigat ng salita.

At doon bumuhos ang luha ng bata.

Mahina pero masakit pakinggan.

Parang pakiusap na sana hindi totoo ang nangyayari.

Niyakap siya ni Liezel, mahigpit, parang huling yakap.

Hinalikan sa noo.

Pinunasan ang luha niya habang ginagabayan ang paghinga.

Sa labas, patuloy ang komosyon.

Sigaw.

Pagmamadali.

Tunog ng away.

At sa loob ng sasakyan, ang mag-ina ay kapwa nakapikit, parehong nagdarasal, parehong umaasang mali ang lahat ng ito.