LOGINIsang linggo na ang nakakalipas ng palayasin si Vanessa sa bahay nila ng kuya Marcus niya. Alam naman niyang may karapatan siya roon dahil pundar iyon ng kanyang mga magulang kaso ng namatay ang dad niya naging mas malaking kalbaryo ang tinamo niya. Noong buhay ito sinasaktan na siya ng kanyang madrasta pero never siyang nagsumbong sa dad niya dahil tinatakot siya nito palagi na papatayin silang mag-ama kapag nag sumbong siya.
Kaya expected na talaga niya na masasaktan siya rito. Hindi na nga siya nagkamali at nangyari nga. Kaya ayaw na niyang maalala pa. Mabuti nga ay naka alis na siya sa poder ng mga masasamang tao na iyon at malaya na siya. Kahit sa school lang siya natutulog ay ayos lang basta masaya siya. Kinabukasan panibagong araw na naman. Masaya siya sa buhay niya ngayon dahil wala siyang kailangang pakisamahan. Kagaya ng mga step siblings niya na ginawa na siyang alila sa bahay niya. Lumabas siya ng school suot ang kanyang uniporme. Nagpara ang isang sasakyan sa harapan niya. Nang magbaba ito ng bintana bumati ito at ngumiti sa kanya. "Hello, ate ganda. Good Morning." "Good Morning too, pogi Evab." ganting bati naman niya sa bata. Sa totoo lang talaga unang beses pa lang nakita ni Vanessa si Evan. May kakaiba na siyang naramdaman para sa bata. Noong nakita niya na sinasaktan ito ng ibang bata. Hindi siya nag atubiling lumapit at sinaway ang mga bata. Masyadong mga bully kababata pa. Iyak ng iyak si Evan dahil marami siyang sugat sa kamay at paa nang itulak siya ng paulit ulit ng mga batang iyon. "Ayos ka lang ba?" tanong ni Vanessa. Hindi nagsalita si Evan at nakatingin lamang sa kanya. Marahil nagtataka ang bata kung bakit siya nito pinagtanggol. Maya maya lang nagpaalam na si Evan kaya nagbalik na siya sa reyalidad ng buhay. "Bye ate ganda. See you around." wika ni Evan. "Bye, pogi Evan. I will wait for you." ngiting sagot ni Vanessa habang paalis ang sasakyan ng bata. Nang maka alis ang kotse nila Evan. Nagsimula ng maglinis si Vanessa sa labas. Habang si Seb at Evan naman ay patungo na sa school ng bata. Pagkahatid ni Seb kay Evan. Bumalik siya sa lugar kung saan nila nakita si Vanessa. Hindi siya mapakali at iniisip niya na aalis siya ng ilang buwan. Naghahanap siya ng magiging nanny ni Evan pansamantalang wala siya sa bahay na kaya niyang maapagkatiwalaan. Nakita naman niya kung gaano ka kumportable si Evan sa tao kaya sa palagay niya magiging maayos ang lahat sa pagitan nila at isa pa sure naman siya na hindi siya ma-i-inlove sa nanny ng kanyang anak. Pinasibat na niya ang kanyang sasakyan patungo sa lugar kung saan nila ito nakita kaso wala na ito..Nilibot niya ang lahat ng pwede niyang daanan para makita ito kaso lang wala talaga ang babae kaya naman umalis na lang siya. Habang patungo siya sa kumpanya. Hindi talaga mawala wala ang kaba niya. Paano kung di pumayag ang babae sa offer niya? Paano kung---" sinaway niya ang kanyang sarili sa mga negative thoughts na pumapasok sa kanyang isipan. "Hmmmmp! Sebastian napaka nega mo na naman. Hindi mo pa nga nakakausap ang tao." Habang nagda drive siya patungo sa kanyang kumpanya. Hindi talaga mawala wala ang itsura ng babae sa kanya. Masyado kasing mala anghel ang mukha ng babae kaya naman kuhang kuha nito siya pero--- "No! Ayan ka na naman Seb. Ganyan na ganyan ka rin kay Chariz. Pero kinatagalan e, nagbago ang babae hanggang sa naabutan niya ang panloloko nito sa kanya. Hindi niya akalain na kayang gawin nito ang panloloko sa kanya sa mahabang panahon. May babae talaga na kahit binigay mo na lahat hindi pa rin kayang makuntento sayo. Kaya naman never na siya nafall sa mga babaeng lumalapit sa kanya. He dated but hanggang doon na lang iyon. In 7 years hindi na siya muling pumasok sa pakikipag relasyon. Hindi niya hinahayaang mafall siya sa maling tao na naman. Pagkarating niya sa kumpanya. Inayos lang niya ang mga kailangan niyang gawin para sa pagbabalik niya ay maayos na ang lahat. Nakita siya ni Perry na malayo ang tingin kaya naman binato siya nito na hawak na mani. Tinaasan niya ito ng dalawang kilay. "What??" patay malisyang tanong nito sa kanya. "What? What ka dyan! Anong problema mo na naman Perry. Bakit nangbabato ka dyan? Huh!?" "Wala naman. Kanina ka pa kasi seryoso dyan." sagot nito na natatawa at tumabi sa kanya. "Wala lang. Iniisip ko kasi ang sinabi ng anak ko." sagot niya kay Perry na kitang kita ang pagiging tsismoso. "Ano na naman bang gusto ng anak mo? Balikan ang Mommy niya?" "Baliw! Hindi, hindi niya nga kilala pa ang Mommy niya. Alam mo naman maliit pa si Evan nang ilayo ni Chariz sa akin si Eva kaya tiyak ko na hindi na talaga matatandaan ni Evan ang mukha ng Mommy niya. Lahat ng bakas ni Chariz ay binura ko na sa anak ko. Kaya malabong makilala niya ito kahit na magkita pa sila. "Oh! Kung hindi si Chariz. Sino naman---" "Balak ko kasi kuning Nanny iyong babae na gusto ni Evan." "Sino? Iyong kinukwento mo?" "Oo." "Hahahaha! Si Evan ba ang may gusto o ikaw??" natatawang sagot ni Perry. "Siraulo ka talaga! Umalis ka na nga bago pa kita masakal." taboy niya rito. Tumayo siya sabay tulak palabas rito. "Wait! Kaya ako pumunta dito para papirmahan tong documents." giit ni Perry habang nakikipag tulakan pa sa kanya. Agad kinuha ni Seb ang hawak nitong folder at tinulak palabas ng tuluyan si Perry. Bumalik siya ng kanyang table at nilapag ang folder nito. Huminga siya ng malalim at pinag isipang mabuti ang kanyang plano. --- Samantalang si Vanessa naman ay hindi malaman ang kanyang gagawin dahil nalaman na ng principal ang lihim niyang pagtulog sa school na walang paalam kaya naman walang nagawa si Ate Una kundi paalisin na siya kung saan siya ngayon natuloy. Kinuha ni Vanessa ang kanyang gamit at niyakap si ate Una. Sinabihan niya rin ito. "Okay lang ate Una hwag mong sisihin ang iyong sarili. Kayo naman ang aking sarili." pagpapabigay lubag loob nito sa matanda. "Sorry talaga Vanessa kung hindi lang nalaman nila baka wala naman maging problema." sagot ni ate Una. "Okay lang talaga ate." sagot ni Vanessa. Bitbit ang kanyang bag na naglalaman ng kanyang mga gamit. Naglalakad siya palabas ng gate ng school ng di niya mapansin ang sasakyan na paparating at siya ay nasagasaan. Habang pauwi na si Seb galing sa kumpanya. Susunduin na niya si Evan. Gulat na gulat siya sa nagkakagulo na mga tao. At nang ibaba niya ang kanyang window. Kita niya ang nakahandusay na babaeng pinagkaka abalahan ng lahat. "Vane?" gulat na wika niya..AYYY FIELD TRIP ERA NA! 😭 Ito yung magpapalapit lalo sa kanilang tatlo. *CHAPTER 6: Field Trip* --- “DADDY! DADDY!” Sebastian just got home from work, pagod na pagod, pero sinalubong siya ni Evan na tumatalon sa sofa. “May field trip kami sa school! Sa Ocean Park! Pwede ka sumama? Please, please, please!” Sebastian smiled. “When?” “Sa Saturday! Sabi ni Teacher, pwedeng sumama yung parents. Daddy, please, ikaw lang yung daddy na hindi sumasama sa field trip. Lagi ka kasing busy.” That hit Sebastian. Kasi totoo. Lagi siyang busy. Lagi siyang wala. At si Evan, lumalaki na hindi siya kasama. He looked at Vanessa, na tahimik lang sa gilid, nag-aayos ng gamit ni Evan. “Vanessa,” sabi ni Evan, biglang lumingon. “Sasama ka din, di ba? Ikaw yung nanny ko eh. Ikaw yung kasama ko lagi. Pag wala ka, sino magbubukas ng baon ko?” Vanessa laughed. “Ako? Eh... kung papayagan ni Daddy mo.” Sebastian looked at both of them. Yung anak niya, nakangiti. Yung peke niyang asawa, nag-aalangan.
Unang gabi na wala si Sebastian. Maulan sa Manila. Malakas ang kidlat. At si Evan, nilalagnat. Pag check niya 39.8 ang temp ng bata. Si Vanessa, hindi makatulog. Nasa tabi siya ni Evan buong gabi. Nilagyan niya ng bimpo sa noo. Pinaiinom ng gamot kada apat na oras. Hawak yung maliit na kamay na nanginginig sa takot. “Shhh, baby. Nandito lang si Ate,” bulong niya, habang hinahaplos yung likod ni Evan — yung haplos na parang kabisado na niya kahit ngayon lang niya ginawa. “Ate... wag mo ako iiwan,” Evan whispered, half-asleep, umiiyak. “Si Mommy, iniwan ako. Si Daddy, umalis. Ikaw... wag mo ako iiwan.” Vanessa broke. She hugged him tight. “Hindi kita iiwan, Evan. Hindi na. Kahit kailan. Promise ko sa’yo.” Hindi niya alam kung bakit, pero nung sinabi niya yun, parang yun yung pangako na matagal na niyang gustong sabihin. Parang pangakong nasira niya noon, na hindi niya maalala. Sa Canada, hindi rin makatulog si Sebastian. Naka-video call siya sa nurse ng mansion. “Anong sabi n
Umikot talaga ang pakiramdam ni Vanessa. Hindi kasi talaga siya sanay na uminom kaya naman parang bago ito sa kanya. "Boss, nahihilo ata ako. Parang biglang umiikot ang mundo ko." ani ni Vanessa. Todo alalay naman sa kanya si Seb. Hindi ito ang ini expect niya na mangyayari. Pero nangyari na hanggang sa natumba si Vanessa. Mabuti na nga lang na maagap niya itong nasalo. Dinala niya si Vanessa sa hotel. Hindi kasi niya pwedeng iuuwi ito ng bahay. Baka magtaka ang mga kasama nila doon. Pagdating nila ng hotel. Agad naman binigay kay Seb ang key card. Kilala siya ng mga ito dahil siya lang naman ang nagmamay-ari ng hotel. At isa lang ito sa marami pang business na meron ito. Pagpasok nila ng elevator. Medyo naalimpungatan si Vanessa. She hold Sebastian face. "Hik! Bakit ang pogi mo." usal nito. Napangiti naman si Seb ng marinig ang sinabi ni Vanessa.. Alam naman niyang lasing ito pero hindi rin naman nagsisinungaling ang isang taong lasing. Ika nga nila mas nailalabas ng isa
Kinuha niya ang kanyang cellphone at tinawagan si Vanessa. Medyo malayo kasi hindi rin siya sigurado kung anak niya nga ba ang nakikita at ito. Maya maya lang nakita niyang dumukot sa bag ang babae. "Hello, boss. Nareceived niyo ho ba ang messages ko?" tanong nito. "Uhmm! What messages? Where are you?" balik na tanong ni Seb at hindi pinapahalatang nasa Mall rin siya. "Nasa Mall kami boss. Pero uuwi na rin kami, medyo sad kasi si Evan kanina ng malaman niyang hindi ikaw ang susundo sa kanya. Pero okay naman na siya ngayon." sagot nito. "Okay, sige. Go home. I'll be late. Don't wait me." mariing wika ni Seb. "Copy, boss." mabilis na sagot ni Vanessa. Binaba na niya ang tawag ng kanyang boss. At kinausap si Evan. Niyakag na ni Vanessa si Evan. Parang ayaw pa nga ng bata pero wala naman magagawa ito dahil kailangan na nilang umuwi. Ayaw niyang isipin ng kanyang boss na hindi siya marunong sumunod. "Evan, pinapauwi na tayo ng dad mo. Tara na?" "Ate, hindi ba pweden
Tahimik si Seb nang pumasok sa loob si Perry ngunit himalang hindi yata siya inasar ng kanyang kaibigan na palagi nitong ginagawa.. Nang mapansin ni Seb na parang malungkot ito siya na mismo ang nag reach out at baka nahihiya lang kasi si Perry na maunang magsabi sa kanya. "Hey! Is there any problem?" tanong ni Seb kay Perry. Umaasa siyang magsalita ito o magkwento man lang sa kanya. Naupo ito at sumagap ng hangin. "Yeah! I have a problem. She blocked me. After I tell her na gusto ko na siyang makita." panimula nito. "Wait-- Is this the girl that you telling me na nakilala mo thrue online, tama ba ako?" "Oo siya nga. Pero hindi na kami nagkita pa at iniwasan na niya ako." malungkot na sagot ni Perry at bakas sa mukha nito ang labis na kalungkutan.. Syempre hindi naman papayag si Seb na malungkot ang kanyang kaibigan. "Well, if that case hayaan mo muna siya. I'm sure naman kapag namiss ka niya. Siya ang kusang hahanap sayo." pagpapalakas ng loob nito kay Perry. Ayaw niyan
Halos mabadtrip si Seb sa tindi ng traffic sa EDSA. Kung pwede lang niyang paliparin ang kanyang sasakayan malamang ginawa na niya. Ngayon lang yata siya na excite umuwi ng bahay. Lalo na't may naghihintay sa kanya. Kahit naman itanggi niya sa bawat araw na kasama niya sa bahay si Vanessa. Hindi niya mapigilan ang kanyang sarili na mahalin ito. Lalo na't pinapakita naman ng dalawa ang tunay na pagmamahal na hinahanap niya. Wala nga siguro sa tagal ng pagsasama para masabi mong mahal mo na agad ang isang tao. Nang maka alpas siya ng traffic. Natuwa na siya at nawala ang kanyang inis. Kanina pa rin kasi naghihintay ang anak niyang si Evan. "Si Evan lang ba?" tanong ng konsensya niya. Syempre given na rin iyong mamiss niya si Vanessa. Nang makarating siya ng bahay. Nagpark lang siya ng maayos bago lumabas ng sasakyan at kumatok sa pintuan dahil sarado na ito. Gulat na gulat naman siya ng makita ang ayos ni Vanessa. Parang nabuhay ang katawang lupa niya. Hindi naman malaman







