เข้าสู่ระบบHindi sumagot si Vince. Nanatili lamang siyang nakatayo, bahagyang nakayuko."At huwag mong kalimutan na buntis si Cynthia sa anak mo!" madiing dagdag ng kanyang ama. "May responsibilidad kang dapat harapin. Hindi puwedeng tumakas ka na lang sa problema mo!"Sa pagkarinig sa salitang anak, napahinto
Lalong bumigat ang pakiramdam sa dibdib ni Sylvie."Matagal silang nag-usap," pagpapatuloy ni Aling Sita. "Hanggang sa tuluyan nang tumayo ang lalaki at umalis. Pero pagkatapos niyang mawala sa paningin ko, napansin kong nagbago ang mukha ng Mama mo."Napatigil si Sylvie sa paghinga nang ilang segun
Isa sa mga litrato ang matagal niyang pinagmasdan. Naroon ang kanyang ina, nakangiti nang banayad sa harap ng kamera. Maganda pa rin ang ngiti nito, ngunit kapag tinitigan nang mabuti, may kakaibang pagod sa mga mata nito, isang uri ng pagod na tila may tinatagong kuwento na hindi kailanman naisulat
“Aling Sita…” nanginginig ang boses ni Sylvie habang unti-unting bumabagsak ang mga luha sa kanyang pisngi. “Bakit ngayon mo lang sinabi sa akin?”Bahagya siyang napailing, at hindi na niya napigilang humagulgol.“Sa loob ng lahat ng mga taon na iyon, akala ko ako ang pumatay kay Mama. Araw-araw ako
Ngunit sa kabila ng malabong liwanag ng dapithapon, agad na nakilala ni Sylvie ang taong iyon.Nanigas siya.“Aling Sita…”Simple lamang ang suot ng matanda. Nakasuot ito ng lumang asul na coat na halatang ilang beses nang nalabhan, dahilan upang tuluyan nang kumupas ang dating kulay nito. Pumuti na
Pagkatapos nilang kumain, magkasamang sumakay sina Sylvie at Caelan sa kotse. Tahimik na hinawakan ni Caelan ang manibela habang unti-unting umaandar ang sasakyan palabas. Sa simula, pamilyar pa sa kanila ang tanawin, matataas na gusali, mataong kalsada, at mga establisimyentong sunod-sunod na nagla
Hinding-hindi niya kayang palagpasin ang ganoong kawalang-katarungan.Matalim ang tingin ni Kyro habang nakatingin sa mga mata sa ama ni Jamila. Halos hindi niya maitago ang pagkainis, isang kamay niya’y nakapasok sa bulsa habang malamig na ngumisi.“Mr. Serrano,” mariin niyang sabi, “you live abroa
Tumulo ang luha sa gilid ng mata ni Vaiana. Basa ang unan. Ang buo niyang katawan ay nanginginig pa rin.Hinaplos niya ang tiyan niya, mahina man, naroroon pa rin ang kirot. At kahit tapos na ang panaginip, nananatili pa rin ang takot sa kanyang dibdib.Hindi lang ito bangungot. Isa itong paalala...
Sumunod agad si Francine, “Ah, okay po.” Ngunit bago siya makalayo, muling nagsalita si Kyro. Matalim ang kanyang tingin habang pinipigil ang sarili. “I’m not used to drinking coffee made by someone else.” Biglang napatigil si Francine, nakabitin sa ere ang kilos. Ngunit si Vaiana, hindi natinag.
Patuloy pa rin ang ngiti sa mukha ng lalaki. Magaan ang kanyang boses habang nagsalita."Napadaan lang ako. Dinala ko ito para sa’yo."Mabilis namang sumimangot si Liddy at sinuklian siya ng malamig na tawa. "Ang tinatawag mong nadaanan lang ay bulaklak?""Oo," walang pag-aalinlangang sagot ng lalaki







